abira pathivukal

2011-12-31T05:24:00.000-08:00

2011-12-30T19:26:00.000-08:00

abira pathivukal: ஓர் அலை பேசி உரையாடல்-----

2011-12-22T02:33:00.000-08:00

abira pathivukal: ஓர் அலை பேசி உரையாடல்-----

ஓர் அலை பேசி உரையாடல்-----

2011-12-18T23:00:00.000-08:00

ஆண்- தேசமெங்கும் தீயெரிந்த காலமதனில்கண்மணியே உனைவிட்டு நானும் பிரிந்தேன்பாசம்வைத்த உறவுகளின்உறவுகளின் உயர்வு எண்ணியேநேசம் வைத்த நின்நிழலைபிரிய துணிந்தேன்-நெஞசில் வைத்த ஆசைகளைகொஞசமொதுக்கிதஞ்சமென்று என்னை நம்பும்தங்கையர்காய் வாழ துணிந்தேன்பெண்-

உனைபிரிந்த நாள் முதலாய்என்னை வெறுத்தேன்கண்ணில் நீர் தேக்கி தினம்காவலிருந்தேன்ஒரு நாள் வருவீர்கைசேர்ந்து காதலுறுவேன்என்று ஒரு கனவினிலேஉயிரை வளர்த்தேன்ஆண்- கொட்டும் பனி குளிருறையும்தேசமதனில்உன் நினைவு சூட்டினிலேஉயிரை பிடித்தேன்.என் கடமை தான் முடித்துவேலை நிறுத்திஎன் இணையே உனை காணஓடி வருவேன்நிலவிறங்கி வருகின்ற ஓர்மாலைப் பொழுதில்என்னவளே உன் அருகில் நானுமிருப்பேன்-

kavithai

2011-12-18T02:57:00.000-08:00

அவள் புலராத அதிகாலை by - Iyyappa Madhavan

2011-05-04T05:33:00.001-07:00

நீள்கிற கணங்களில் விழுந்து மறைந்துகொண்டிருக்கிறாள்

நான் நீர்வற்றிய நீர்நிலையில்

வெடிப்புகளில் தோன்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்

அவளற்ற இந்நாளின் என் நொடிகளில்

சர்ப்பங்கள் தீண்டுகின்றன

கொடிய நஞ்சின் வன்மம் கண்ணிமைகளை

ஓங்கி சார்த்த சயனத்தில் சாய்கிறேன்

மூடிய இமைமூடிகள் மூடியும் மூடாது

அவளின் சித்திரத்தை வரைய முனைகின்றன

வண்ணக்குழைவுகளுள் இதழ்கள் செந்நிறத்தில்

வசீகரிக்க குப்புற கவிழ்ந்து முத்தமிடுகிறேன்

சிமெண்ட் தரையதின் குளிர்வினில்

கற்பனித்த ஓவியத்தை தவறவிடுகிறேன்

அதிகாலை புலர்ந்து அவள் புலர

புலராத அவள் கதவனில் விழிதிறந்திருக்கிறேன்

அவள்திசை திறந்துவிடும் ஆழ்ந்த கணிப்பினில்

அகத்தினில் அவள் காதல் மீட்டெடுக்கிறேன்

இருக்கின்ற உலகின் நிலை குலைந்து

நிச்சலனமில்லாது கொடிய வெயிலினூடே

காய்ந்துதிரும் இலையினில் கிடக்கிறேன்

ஒரு சொல் ஒலிக்க கேட்காமல்

துவழ்கின்ற செவிகளில் நேற்றைய

அவளின் உரையாடல் திரும்பவும் ஒலிக்கிறது

மணித்துளிகள் காற்றோடு காற்றாக

ஒடிந்து சாயும் மனதுடன் இமைமுழுதும்

கடலோட உப்புக்கற்களாகின்றேன்

நோவுகள்கூடி சிரம் சோர்வினில் உழல

இந்நாளின் மீது நடக்காத அவள் சொற்களை

இ்ழந்தகொண்டு பேதலிப்பில் கனக்கின்றேன்

முளைக்கும் மறுபொழுதில் துளிர்க்கும்

அவள் நுனியிலையில்

ஒளிவேத்தில்அரும்பும் கனாவினில் நடக்கின்றேன்.

கடனாளியாய்ப் போதல் - ந கோபிநாத்

2011-03-28T06:23:00.000-07:00

எண்ணக் கருஞ்சிதையில் எண்ணேலாச் சொப்பனமும்

வண்ணக் கனவுகளும் தீப்பூக்கும். - எண்ணத்தில்

எந்த நிறத்திலெந்தத் தீப்பூ தகிக்கிறதோ

அந்த நிறத்தினதாம் வாழ்வு. 1

என்வாய்ப்போ, வண்ணக் கனவுகளும் கற்பனையும்,

முன்வந்து மோதித் தடையுடைக்கும் என்குணமும்

ஏதோவோர் கீழ்மைக் கரங்களி்லே மாய்ந்திடுதல்

தீதோ திறஞ்செயலோ சொல்? 2

கீ்ழ்மைக் கரங்களவை தாம்பெற்ற பிள்ளைகளோ?

வாழ்வு வருந்துதற்கே வாய்த்ததுவோ? - ஊழ்வினையோ?

கீழ்மைக் கரங்களவை ஓங்குகையில் உய்வதுவும்,

தாழ்வில் தவித்தமுயல் ஆவதுமோ? 3

முற்பாதி, நல்லா முளைக்காத மீசையதும்,

கற்புபற்றிக் கட்டி வளர்த்துவந்த - கற்பனையும்

என்றாகி, முற்றி முழுவளமாய் ஆவதற்குள்

இன்றாகிப் போமோ முறை 4

என்பிரமா? வற்றாத சீவன் திறமளித்தாய்.

மென்மைதனை உள்ளாக்கி வைத்தாய் - வன்முகத்தில்.

என்செய்ய? பட்டார்க்கும், தூற்றிப் பழித்தார்க்கும்

நன்றியென நக்காத நாக்கும் 5

தந்தாய். நாச்சதையை நன்றாய் வளைத்தெடுத்து

தந்திரமாய்த் தண்டுதலைத் தந்திலையே - மந்திரியே?

எந்தை மனப்பண்பும், தாயின் குணமான

முந்திவரும் பண்பும் இணையாம் 6

இப்பிறப்பை எந்தைக் குணத்தோடு ஏற்பதுவோ?

எப்பொழுதும் கீழ்மைக் கரங்களிலே தப்பலின்றித்

தேம்புவதோ? தாயின் குணத்தில் உயர்வதுவோ

வீம்புடனே வீறுநடை வீச? 7

தந்தார் தரப்பழித்தார் என்பதுவோ; இப்பிறப்பை

குந்தர் கரங்களி்லும் அற்றதுமாய்; - எந்தை

குணமெனவும் தாயவளின் குணமெனவும்; எந்தக்

குணகங்களில் கொட்டி விட? 8

கணக்கெடுத்து பட்ட கடன்களெவை? கடைசிவரை

நிணவுடலம் நிற்கும் எனக்கொடுத்தோர் ரணங்களெவை?

பிணவுடலம் போகும் இடங்களெல்லாம் பாவிகொள்

பணக்கடனைப் பற்றிடுமோ பார்? 9

ஈஃதிருக்க, தண்ணீரில் ஒட்டாத தாமரையாய்;

மீதிருந்து தன்நீரைக் கொல்லவெனத் தீயிருந்தாள்.

நீர்வற்றி நீறுறுத்து, நட்டதடம் நாசமான

ஓர்பத்து ஆண்டுக் கடன். 10

பார்விட்டுப் பாவிற் பறப்பெடுத்துப் பன்முகமாய்

ஊர்விட்டு ஊர்மேய்ந்த உட்பசிக்கு - தார்கொள்

நிறத்தும் குணத்தும் நிறைவுடையாள் தண்மை

நிறைந்தட்கு நேர்மை கடன். 11

நெஞ்சுக்கு நெஞ்சாய் நெளிவுக்குத் தான்நெளிந்து

மஞ்சத்தில் நேராய் மயங்கியாடி - கொஞ்சற்குக்

கோவை கொடையாக்கி, பஞ்சத்திற் பாம்பாகப்

பாவை பசியாறும் பாகனாய் 12

நானிருந்து பட்ட பெருங்கடனை; நாலுமுறை

தானிறைத்த பேரிழப்பை ஈற்றினிலே நானிறைக்க,

ஊன்கொதித்து வந்த உறுபசியும் ஆறிடவும்,

தான்தனியே ஆகும் தனம் 13

தானுடைத்தள். என்னிடத்தில் என்னை இரையெனவும்

ஈனுடலைப் பேறெனவும், தின்னவொரு தீனுடலாய்

ஆக்கி வனத்திடையே வந்த பெருமரக்கி

போக்கி முடிப்பாளோ பட்டகடன்? 14

இவ்வகையில் எல்லா உயர்பிறப்பும் உய்வடைய

ஈவதற்காய் என்னைப் படைத்ததுமேன்? இவ்வுலகு

இன்னும் பலதடவை நான்பிறந்து முற்பிறப்பின்

வன்மம் குறைக்கவொரு வாய்க்காலோ? 15

ஒற்றைப் பிடியினிலே ஓருடைவிற் தான்தோன்றி

நிற்காப் பெருஞ்சுடராய்ச் சூழுமொரு அற்புதமாய்

முற்றாப் பிரிவுகளை முன்னெடுத்துத் தன்முடிவிற்

கற்றைக் கருங்குழியில் கொடுப்பதற்கோ ? 16

என் காதல் சுகமானது - நித்தியா யோகராஜா

2011-02-13T03:59:00.000-08:00

என் காதல் சுகமானது
கொள்ளைக்காதலின் வெள்ளை காதலியே!-
என் சொப்ன புரியின் சின்றல்லாவே!
என் அழகிய காதலின்
ரிசி முலம் –நதிமுலம் எல்லாம்
நீயே! நீயே! நீயே! தான்
என் இளமை வயலில்
அமுத மழையாய் வீழ்ந்த
நிகழ்கால அதிசயமே--உன்
கண்ணியமான காதலின்
தார்ப்பரியத்தால்- என்
இதய கட்டுக்களை அறுத்து
ககனத்தில் பறந்து
வாழ்வின் யதார்த்தங்களை
உழவு பார்க்கிறது
சாணக்கியனின் சாதுரியத்தோடு.
வாலிப வசீகரமே!
மாயாஜாலமும் மகேந்திர ஜாலமும் நிறைந்த
அதி அற்புத சஞ்சீவியான-உன்
காதல் கருவூலத்தினால்த்தான்
என் வாழ்க்9க தேரோட்டம்
வானவில் வர்ணங்கள் பூசி
வசந்த உலா போகிறது.

விழியில் ஒளியேற்று

2011-02-06T05:22:00.000-08:00

காலை எழுதலும் கடைமைசெய்தலும்
மனையில் மங்கலம் பேணி நடத்தலும்
மாலையில் பிள்ளையின் கல்வியில்
ஆசானாகி அரும்பணி புரிந்து
மங்கல விளக்காய் ஒளிர்ந்த மங்கயர் திலகமே
ஏன் இப்படி மாறிப்போனாய்
சின்னத்தி9ர உன்னை சீர்கெடுத்ததுவா
தொன்மையாய் பேணிய நின் அரும் பண்பை
தொடர் நாடகங்கள் தொலைத்ததா தோழி
குறைந்தது ஆறு மணி நேரம்
தொலைக்காட்சி அருகில் தொலைகிறாய்
மையெழுதும் கண்கள் குழிவிழுந்து
வெய்யில் படாமல் முகம் வெளிறி
சோகையாய் ஏன் சோர்ந்து கிடக்கிறாய்
மெட்டி ஒலி பார்க்கும் போது
பிள்ளை கத்தும் ஒலியும் கேட்பதில்லை உனக்கு
அத்தை பார்பதற்காக சொந்த அத்தையையே
அடுப்படியில் அடகுவைக்கிறாய்
சொந்த உறவிற்காக கலங்காத உன் கண்கள்
ரிவீ கதாநாயகிக்காக கலங்குகிறது
இதை எண்ணி என் இதயம் கலங்குகிறது
சித்தி பார்ப்பதற்காக உன் வீட்டில் கிராமமே கூடுகிறதே
உன் பிள்ளை பரீட்ச்சையில் சித்தியடைவானா
நதி எங்கே போகிறது கூட விடுவதில்லை நீ
பெண்ணே உன் விதி எங்கே பொகிறது
நாடகத்தில் வயித்தபடி கணவன் தேனீருக்கு
உப்பு போடுகிறாய்
உப்பிட்ட உன்னை உள்ளளவும் நினைப்பானா

கற்பனையில் அழுது சிரித்து என்ன வாழ்க்கை
விழித்தெழு விழியில் ஒளியேற்று
நி்ஜத்துக்குவா
உனக்காக எத்தனை கடமைகள்
எதிர்காலம் உனக்காக காத்து கிடக்கிறது.
வேலணையூர் தாஸ்

கொல்லென்று சொல்லி

2011-01-22T05:58:00.000-08:00

தென்னை மர நிழலும்
தெவிட்டாத தெம்மாங்கும்
சில்லென்ற காற்றும்
சீராட்டும் கடலைலையும்
கொஞ்சி மகிழ்ந்த
என் இனிய தென்னாடே
மீன் பாடும் பொன்னாடே
தேன்ஊாறும் களபூமி சிதைந்துதான் போனதுவா
வந்தாரை வாழவைக்கும் வண்ணமிகு தமிழ் பூமி
சேர்ந்தடித்த மழையினிலே
சிதைந்ததுதான் கனவா
சேற்றினிலே தானிறங்கி உலகமெல்லாம் சோறுாட்டும்
என் இனிய தமிழ் உறவு
அகதியாய் அலய ஆர்செய்தார் பெரும்பாவம்
பொன்பூவாய் மண் அன்னை
முத்தமிடும் மழைத்துளிகள்
சில்லென்னு முகம் நனைத்து
சிலிர்ப்பூட்டும் கார் காற்று
கொல்லென்று சொல்லி யார் ஏவி விட்டாரோ
கொஞ்சி மகிழ்ந்த குடும்பங்கள் சிதைந்து
அள்ளிவைத்த ஆசையெல்லாம் கலைந்து
அகதியாய் ஆன அநியாயம் நிகழ்ந்ததையா
ஊணாகி உயிராகி உணவழிக்கும் நீர்தானே
உறவாகி வாழ்ந்தோரை ஊர்விட்டு கலைத்ததுவா

வாடிநிற்போர் முகம்பார்போம்
வாரி வழங்கிடுவோம்—---
கண்ணீர்துடைக்கும் கரங்கள் எழுக.—

மழைநீரில் கரைந்துபோகும் கண்ணீர்த்துளிகள்

2011-01-20T08:37:00.000-08:00

துவாரகன்

துயரத் தொடர் கதைக்கு
அளவேது

வெள்ளக் காட்டிடையே
நீரைக் கிழித்துச் செல்கிறது வண்டி
மழைநீரும் கடலும் இணையும் ஓரத்தில்
அடுக்கடுக்காய் குச்சிக் குடிசைகள்
மழையில் நனைந்த காக்கைகள்போல்.

தலையில் மழைநீர் சொட்டச் சொட்ட
நைந்துபோன நூல்சேலையுடன்
சங்கடப்பட்டபடி முக்காடு போட்ட தாய்.

கூடவே பயணித்தாள் அந்தச் சிறுமி
அவளைவிடப் பெரிய சட்டையுடன்.
தலையில் நிறங்கலைந்து போன நீல ‘வூல்பாண்ட்’
வெளியே றபர் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது
காய்ந்து கறுத்துப்போன முகம்
வழித்திழுக்கப்பட்ட தலை
நீர் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது.
கையில் ஒரு காய்கறிக் கூடை
மழையில் நனைந்த கைகள் நடுங்கின
‘என்ன நல்லா நனைச்சிட்டீர்போல… நடுங்குதோ?
சின்னப் புன்முறுவலுடன் தலையாட்டினாள்

குச்சிக் குடிசையும்
அவளைவிடப் பெரிதான சட்டையும்
அந்தச் சின்னச் சிரிப்பின் பின்னால்
ஒளிந்திருக்கக் கண்டேன்.
160120110705

யானெவன் செய்கோ?

2010-11-28T22:03:00.000-08:00

அந்தகாரத்தில் ஒலித்து ஓய்ந்துபோன
அந்த ஈன ஒலி
காற்றில் கலந்து கரைந்து போனது.

மெல்ல மெல்ல
மண்ணிலிருந்து எழுந்து
மரங்களில் தெறித்து
வானத்தில் சென்றடங்கிப் போனது.

எது சாட்சி?

ஒரு மரம்
ஓணான், காகம் குருவி
இன்னும்
நான்கு சுவர்களும் பல்லிகளும் சாட்சி.

அந்த வேப்பமர ஊஞ்சல்
அவள்
காற்றில் கூந்தல் விரித்த
கணங்களையும் இழந்து விட்டது.

சுவருக்கும் பல்லிக்கும்
மரத்துக்கும் ஓணானுக்கும்
கடவுள் பேசும் வரம் கொடுத்தால்,
கட்டுண்ட வெளியில் இருந்து
புதையுண்ட மண்ணில் இருந்து
மூடுண்ட அறையுள் இருந்து
இன்னும் கதைகள் பிறக்கும்.

அன்று இசைவோடு ஏமாந்தாள்
குருகு சாட்சியாக.
இன்று அந்தகாரத்தில் அடங்கிப் போனாள்
பல்லியும் ஓணானும் சாட்சியாக.
~துவாரகன்-

காணாமற் போன மகன்

2010-11-24T20:01:00.000-08:00

ந கோபிநாத்.

பாரில் இனத்தவர்கள் பன்முகமாய் சொந்தமாக

போரிட் டுரிமைகளை பெற்றதெல்லாம் நானறியேன்.

ஊரில் இருக்கிறவை போலமனம் போலியாக

பூரித் திருக்கவொரு புண்ணியமும் செய்தறியேன்.

பொத்தி வளர்த்தவனைப் பொத்தியள்ளிக் காலமையில்

புத்தி வெளிக்க எந்தன் கண்ணெதிரே கொண்டுபோனார்.

கத்திக் குரலடைத்துக் கண்செருகி நான் விழமுன்

கத்தி அவனழுத கூக்குரல் என் காதில் விழ;

பள்ளந் திட்டியில பெட்டிதுள்ளிப் புடைத்தடிக்க

கள்ளப் படுபாவி காவிப் போனார் என்மகனை.

கள்ளம் படுத்தி இந்த ஊருலகுக் கேதேனும்

பிள்ளை செய்யாமல் பறிச்சு வைச்ச பாவியடி.

இப்ப வயிறோட வாரிப்போனார் என்னுயிரை

அப்ப வலிக்காத பிள்ளப்பெறு வலிக்குதிப்ப.

அப்பி அழகுபார்த்து என்னுயிரின் வண்ணமெல்லாம்

அப்பன் உடம்பில நான் ஒட்டி வைச்சன் என்னுயிரை.

ஒண்டும் அறியாமல் ஆம்பிளையாய்த் திரியாமல்,

உண்மை இனவெறியை ஊட்டியுரம் சேர்க்காமல்,

கண்ணை மறைத்த எந்தன் சுயநலப்பேய் பெரிசாகி

புண்ணு டம்பையிப்ப புழுதிமண்ணில் தேய்க்கிறது.

அப்பி மணலிறைத்து அள்ளி அள்ளித் தலைக்குளித்து,

அப்பன் பறந்ததிசை அண்ணார்ந்து பார்த்துப் பார்த்து,

ஒப்பாரி வைச்ச வசை ஓய்ந்தடங்கும் ஆனாலும்

நிப்பாட்ட ஏலாமல் நெஞ்சுமுள்ளுக் குத்துதடா.

அவனோ அப்பாவி அடிதடிக்குப் பயந்தவன் தான்,

தவத்தால் பிறந்த பொடி தப்பித்துத் தானிருப்பான்.

விவரந் தெரியாமல் விசாரிக்கக் கிடையாமல்

சிவனே நான் தேடும் சீவனைத் தான் தருவாயோ?

நாடிப் பலபேரை நான் கதறிக் கேட்டதுண்டு.

தேடிப் போகாத ஆமிக்கார ஆளுமில்லை.

நீட்டித் துப்பாக்கி நெத்தியில வச்சாலும்

கூட்டிக் கைதொழுது கெஞ்சிக் கிடந்தழுதனப்பா.

தோற்ற படையினிலே ஒருகல்லாய் விழுந்தாலும்

தேற்றி நானிருப்பன். ஆனாலும் என்ர நிலை

ஆற்றாக் கொடுமை அடக்கேலாக் கண்வழிய.

மாற்றான் குடைபுகுந்து மண்டியிட்ட பாவியிவன்;

போட்ட கட்டளைக்கு எத்தினையோ பொடியளெல்லாம்

போட்டி போட்டுக் கொண்டு பலியாகிப் போனதுகள்.

நாட்டின் விடுதலைக்காய்ப் போன எங்கள் பொடியளெல்லாம்

நாட்டும் கற்களாக நெஞ்சுகளில் நிக்கிதுகள்.

தோற்றும் துவளாமல் செத்தவர்கள் எத்தினை பேர்?

ஏற்ற கட்டளைக்குக் காவியமாய் எத்தனை பேர்?

தோற்றம் கொழுத்தெழும்பிக் கண்ணெதிரே நிக்கிறியே!

சீற்றம் அடக்கி உன்னைக் கால்பிடித்துக் கெஞ்சுகிறேன்.

எங்கும் என்மகனை `உன் வழியிற்` கண்டியெண்டால்

இங்கு கதறுமெந்தன் ஈன நிலை சொல்லாதே.

சங்கு நெரித்தவனைச் சாய்த்துவிடு. என்மகனும்

எங்கும் உனைப்போல இருப்பதிலும் சாவதுமேல்.

மீதம் இருக்கும் காலம்...!

2010-11-09T10:19:00.000-08:00

இப்படித்தான் மகனே
வாழ்க்கை கனவுகளைத் தின்றுவிடுகிறது...!

ஏமாற்றப் பள்ளத்தாக்கில்
வீசி எறியப் படுகிறாய்

துயரச் சுழல் உன்னை
இழுத்துச் செல்கிறது

பாதைகளை மறிக்கும்
மலைகள்...

இருள் குவிந்து மூடுண்ட வானமாய்
உனது மனம்...

ஆயினும் மகனே
'தலையின் இழிந்த மயிரனையர்'
அல்லன் நீ!
மீதம் இருக்கிறது இன்னும்
உனக்கான காலம்...

எழு!
இயங்கு –
நீயாகவே நீ இரு:
உனக்கான அர்த்தம்
நீயேதான் வழங்கு!
~அ. யேசுராசா

தாய்க்கொரு தாலாட்டு

2010-10-11T22:22:00.000-07:00

தாலாட்டு பாடி தன்மடியில் எனையிருத்தி
எண்ணெய் வைத்து என்னை என்னமாய் வளர்த்தவள் தான்
நான் உறங்க தாலாட்டு பாடியவள்
மண்ணீத்து கண்ணுறங்கி போனாள்
அவளுக்காய் மகன்பாடும் தாலாட்டு
பத்து மாதம் சுமந்து பகலிரவாய் காத்தவளே
தன் உறக்கம் மறந்தாய் காலமெல்லாம் எனக்காக
கண்ணெ நீயுறங்கு இது பொற்காலம் கண்ணுறங்கு
பசித்த பொழுதெல்லாம் பாலுாட்டி தாலாட்டி
கண்ணாக வளர்த்தாய் களைத்தாயா அம்மா கண்ணுறங்கு
எல்லோரும் என் பெருமை பேச கேட்டு பெரிதுவந்தாய்
என் மகன் இவனென்று இறுமாந்தாய்
என் இனியவளே கண்ணுறங்கு
மண்ணுறங்க மரமுறங்க மற்றவர்கள் தானுறங்க
ஊருறங்கும் வேளையிலும் எனக்காக விழித்தவளே
கடமை முடிந்ததென கண்ணயர்ந்தாய் கண்ணுறங்கு
பாச மழை பொழிந்து பண்பபதனை பாலாக்கி
தாலாட்டில் தமிழ் தந்து என்னை நானாக செய்தவளே
நின் புகழை என்றும் எழுதும் என்கவிதை.
வேலணையூர் தாஸ்.

வெறித்தபடி இருக்கும் கனவு

2010-09-30T01:23:00.000-07:00

வெளிச்சத்தை இருட்டைத்
தின்று வளர்கிறது கனவு
தண்ணீரிலும் காற்றிலும்
தன்னைப் பூசிவிடுகின்றது
காலத்தின் தொலைவுவரை தகிக்கும்
வெப்பத்தைக் குடித்த கடுங்கோடையென
உதடுகளில் தேங்கிக்கிடக்கிறது
அறியப்படாத புலத்திலிருந்து
நீலச்சிறகுகள் மின்னலென விரிந்திற்று
அவ்விரு சிறகுகளில் தூக்கிவைக்க முயல்கிறேன்
தழல் விட்டெரிகிற அதே கனவைத்
தப்பமுயன்ற அதன் அதிசய நிழல்
காலை வெயிலில்
உருவற்று அலைகின்றன
ஆதியில் விடுபட்டுப்போயிருந்த
என் பொற்காலக் கனவை
மெல்லக் கைகளில் அள்ளுகிறேன்
இசையின் நுண்இழைகளால் மூடுண்டகாடு
அதன் இயல்புகளுடன்
அனுமதிக்கின்றது மழையின் கனவை
நீர்ப்பெருக்கின் கசிவு படிந்திருக்கும் கரையில்
தீராத கேவல்களாய்ப்
பரவிச் சிதறும் கனவுக் குமிழிகள்
கட்டிலின் மூலை நான்கிலும்
முயலின் பளபளக்கும் கண்களாய்
மிரட்சியுடன்
உன்னை வெறித்தபடியிருக்கும் என் கனவு
~அனார்

பகிர்ந்துகொள்ளாத மாலை

2010-09-30T01:22:00.000-07:00

சாம்பல் வெள்ளையாய்
மழை மூசாப்பு தொடங்கும்
அந்தியில் விகசிப்பது
என்னைச் சுற்றிக் குளிர் வலையை
விரித்துக்கொண்டேயிருப்பது
உன் உருவம்
வைக்கோற் கட்டுக்களை
அடைத்துக்கொண்ட மாட்டு வண்டிகள்
வரிசையாக
வயல் பாதையில் வருகின்றன
கறிவேப்பிலை பொரிந்த எண்ணெய் மணம் பரவச்
சிணுங்கும் மணிகளின் இசையோடு
மாலையின் ருசியைக் கூட்டுகிறான்
கடலை வியாபாரி
காற்றின் கிழிந்த ஓரங்களைத்
தைத்து முடிப்பதில்
அவசரம் காட்டுகின்றன
ஒரு சோடித் தும்பிகள்
நெருப்பு நிற மாலைக் கதிர்கள்
ஆற்றுநீர் மேற்பரப்பில்
மருதாணியிடுகின்றதா மயக்கத்தை
பதுங்கிவரும் வாடைக் காற்றின்
எதிர்பாராத தொடுதலில்
அதிர்ந்து சிலிர்க்கின்றன மஞ்சள் மலர்கள்
நான் கற்பனை செய்கின்றேன்
இத்தருணங்களில்
உன் இதமான நெருக்கத்தைப்
பருகாது ஆறிய தேநீரிடம்
நாம் பகிர்ந்துகொள்ளாத
இம்மாலைப் பொழுது தோல்வியைத்
தழுவுகின்றது.
~அனார்

வண்ணத்துப்பூச்சியின் கனாக்காலக் கவிதை

2010-09-30T01:20:00.000-07:00

உனது பெயருக்கு
வண்ணத்துப்பூச்சியென்றொரு அர்த்தமிருப்பது
எவ்வளவு பொருத்தம்
இல்லாவிட்டால்
என் கூந்தலிலும் தோள்களிலும்
உதடுகளிலும் அமர்ந்து பறந்து திரிய
உன்னால் முடிந்திருக்குமா என்ன
உணர்வெங்கும் குந்திச் சிறகடித்துத் திரியும்
சாகசத்தை
வண்ணத்துப்பூச்சியாய் இல்லாது போனால்
எப்படி நிகழ்த்திக் காட்டுவாயெனக்கு
உன் தந்திரத்தின் மாயம் அளவற்றது
உள்ளே பாடல்போல மிதக்கின்ற
வண்ணத்துப்பூச்சி
வெளியே பிடித்துவைக்க முடியாத கனா

பைத்தியம் பிடித்திருக்கும் இந்நாள்களிலெல்லாம்
வண்ணத்துப்பூச்சியை மொய்க்கின்ற மலராகப்
பறந்துகொண்டேயிருக்கிறேன்
வாழ்வின் கனாக்காலம் முழுவதும்
பருவங்கள் மாறிமாறிப் பறக்கும்
வண்ணத்துப்பூச்சிகள்
தம் வண்ணங்களால் உயிரூட்டுகின்றன
நம் அந்தரங்க வெளிகளில்
வானவில் படிந்து உருகிக்கிடக்கும்
மலைகளின் தொன்மப் புதையல்களில்
மௌனம் குருதிசொட்ட ஒளிந்திருக்கிறேன்
இன்னொரு முறை
மகரந்தச் சொற்களினால் சிலிர்ப்பூட்டும்
பூங்கொத்துகளில் துளிர்த்துத் தேனூறும்
வண்ணத்துப்பூச்சியின் பிரம்மாண்டமான
கனாக்காலக் கவிதை நானென்பதில்
உனக்குச் சந்தேகமிருக்கிறதா இனியும்
~அனார்

2010-09-30T01:17:00.001-07:00

சூதாட்டச் சருக்கத்தில்
யுதிஷ்டிரன் வேடம் எனக்கு
சகுனி பகடையை உருட்டினான்
புத்தம் புதுப் படைக்கலங்கள் உருண்டன
இருபுறமும் படைகளை நகர்த்தி
ஆடியது அவன்
ஓவ்வொன்றாய் இழந்தவன்
நான்
வீடு வளவு
ஊர் உழைப்பு
உறவு சுற்றம்
இனம் நாடு எல்லாம்!
குளிருடை தரித்து
துருவம் புகுந்தேன்!

இனி என்ன?
என் மொழி, உழைப்பு
தனித்துவம் - எல்லாம் திருடப்படும்
என் வலி அறியாது!
முந்நூறு ஆண்டுகள் உழுதோம்
எங்கள் நிலத்தை அவர்க்கு
இனியும் உழுவோம்
அவர்கள் நிலத்தை அவர்க்கே
திருமாவளவன் (புலம்பெயர்ந்து வெளிநாடொன்றில் வாழும் கவிஞர்)

தொலைதல்

2010-09-30T01:16:00.001-07:00

நீ அழுது அடம்பிடித்து
என் செய்வேன்
நிலாவென்றால்
குறைச்சியில் நீர் நிரப்பி
கிட்டப் பிடிக்க வழிசெய்வேன்

தும்பியைக் கேட்டால்
சுருக்கு வைத்துத் தந்திருப்பேன்
நீ கேட்பது
என் நெஞ்சையல்லோ தீக்கிறது

இரு பிணையல் எருதுடன்
வண்டிலோடு போன வாப்பா
விறகெடுத்து வருவாரென – நீ
வாசலில் நின்றழுதாய்

காடேகிய குருவிகள் திரும்பின
நம் மாமர உச்சியில்
குடியிருக்கும் கொக்கும் திரும்பியது
பொந்திலிருந்த மரங் கொத்தியும்
திரும்பியது
உன் வாப்பா மட்டும் திரும்பவில்லை

தேடிச் சென்றோர்
வெறுங்கையுடன் வரப்பாடாதோ
ய+சுப் நபியின் சட்டையைப் போல்
பொறுக்கி வந்தென் கண்ணில் காட்டினார்
உன்வாப்பாவின் கறை படிந்த சாறத்தை
அதனால்
நீ கேட்பதை
எப்படி நான் தரவியலும் மகனே.

~ஓட்டமாவடி அறபாத் (வேட்டைக்குப் பின்)

நிரை மீட்பு

2010-09-30T01:14:00.001-07:00

ஏரி முதிரா இளநாம்பன்
கன்றுகள்
ஏரி நிமிரா இளநாம்பன் கன்றுகள்
ஊர் நிமிர
நாளை உழைக்க வளர்த்து எடுத்த
ஏரி நிமிரா இளநாம்பன் கன்றுகள்
பாரா முகமாய் இருக்க முடிஞ்சிடுமே!

வேலி பிரிச்சு
அவற்றை வெளியாலை கொண்டு போய்
காலித்தனம் பண்ணக் கண்டும்
பொறுக்கிறதே!

நாளுக்கு நாளாக
நாற்பது ஐம்பதுவாய்
ஆளுக்காளாய் வந்து
கொண்டெல்லே போறாங்கள்
பச்சை உயிராகப் பார்த்திருக்கக்
கொண்டு போய்ப்
பிச்சுப்
பிடுங்கி உயிரும் எடுத்து….

“விடுகாலி நாம்பன் கதையை
விடுங்கோ” வாம்!
“பயிரழிவு” என்று
பழி சுமத்திப் போட்டவங்கள்
உயிரழிவும் செய்தல்லே
ஊருலகைப் பேய்க்காட்டி
நீதிக்குச்
சீலை உரிஞ்சு பறிச்செடுத்து
வீதியெல்லாம்
நிர்வாண வேடிக்கை செய்யிறதைப்
பார்த்து
நெடுகப் பெருமூச்சு விட்டென்ன?

ஊர்த்துளவாரம் எமக்கேன்?
என இருந்தால்
எல்லோரும் ஏன்
சும்மா ஏங்கிப் போய் நிற்கிறியள்?
பல்லைக் கடிச்சு
நெருடி அவன் பார்த்தால்
உண்மைகளைக் கட்டி ஒழிச்சால்
முடிஞ்சிடுமே!

மாட்டைப் பிடிச்சவங்கள்
வீட்டைப் பிடிக்க
மணிக்கணக்கே செல்லும்
எழும்புங்கோ வன் கெதியாய்

-கல்வயல் வே.குமாரசாமி (மரண நனவுகள்)

ஒரு பொம்மை இறந்து கிடக்கிறது

2010-09-28T10:47:00.000-07:00

வெறும் நிலத்திற்கு பொம்மைகள் திரும்புகின்றன

பிரயாணிப்பவர்கள் எல்லோரது கைகளிலும்

பெருத்த வண்டிகளிலும்

அவர்களிடமுள்ள அகலமான குறுக்குப் பைகளிலும்

நிலத்தை அள்ளிச் செல்லுவதாக

வயது முதிர்ந்தவர்கள் பிதற்றுகிறார்கள்.

போர் நிலத்தில் குழந்தையின் பொம்மை

இறந்து சிதைவுகளுடன் கிடக்கிறது

சொல்லப்பட்டிருக்கிற தன் தாயைக் குறித்தோ

தந்தையைக் குறித்தோ

எதுவும் கேட்காமல் மறந்துபோன குழந்தை

தன் பொம்மை தேடி பாதியாய் மீட்டிருக்கிறது.

தரப்பால் துண்டுகளுடன்

சில பூவரசம் தடிகளையும் எடுத்துக்கொண்டு

பொம்மை வீடுகளை

குழந்தைகள் மூட்டிக்கொண்டு அதனுள் இருக்கின்றனர்

சுவர்களோ தடுப்புக்களோ இல்லாத

பொம்மை வீட்டுக்குள்

காற்றும் புழுதியும் வெம்மையும்

நுழைந்து காலச் சித்திரமாய் படிந்திருக்கிறது.

பெருமழையின் ஈரம் ஊறி முட்டிய

நிலத்தில் கைகளால் மண் அணைத்தபடி

சேற்றில் குளிக்கும்

குழந்தைகளின் கைகளிலிருக்கிற

பொம்மைகளின் வீடுகளுக்காக போர் தொடங்குகிறது.

யுத்தம் பிடித்து அழிவுகள் நிறைந்துபோய்க் கிடக்கிற

நிலத்தின் வசனையை குழந்தைகள் முகர்கின்றனர்

வெடிபொருட்களின் புகை

சுவாசங்களினால் இருதயத்தை ஊடறுத்துச் செல்கிறது

நஞ்சூறி நீலமாகிய தண்ணீரை குடித்து

குழந்தைகள் பசியாறுகின்றனர்.

தங்களைத் தாங்களே கொலை செய்யும் குழந்தைகளின்கையில்

உடைந்த பொம்மைகளை தவிர ஒன்றுமில்லை

போர் தின்று

நஞ்சுண்ட நிலத்தில் குந்தி இருப்பதற்காய் இன்னும் போர் நடக்கிறது.
~தீபச்செல்வன் பிரதீபன்

வீழ்ந்து கொண்டே....

2010-08-18T10:30:00.000-07:00

நான் வீழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறேன்.
மலை உச்சியிலிருந்து சறுக்கிய நான்
இன்னும் வீழ்ந்து முடியவில்லை.

இன்னும் வீழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறேன்
என்னைக் கடந்து அருவிகளும் குண்றுகளும்
அதில பாதாளங்களும்
மேல் நோக்கி, மேல் நோக்கி
சென்று கொண்டேயிருக்கின்றேன்.

நான் இன்னும் தரை தட்டி ஆகவில்லை
இன்னும் வீசி, விரைந்து,
மேலிருந்து கீழாக
வீழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறேன்
அதலபாதாளத்தின் அடி முடி தெரியாத
பேரண்டத்திலிருந்து பிறழ்ந்த சிறு துண்டாய்
இன்னமும் இரு கை உயர்த்தி
இரு காலும் தொங்க
வீழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறேன்.

மாதங்கள் கழிய,
ஆண்டுகள் நகர,
இடங்கள் மாற,
எல்லாமே ஒரு வேக நீர் விசும்பாக
மாற
நானும் எனது தெருவும்,
ஊரும் கிராமமும் நகரமும் மாற,
நான் நரையும் திரையும் ஆகி,
மூப்படைந்த முகம் கொள்ள,
எனது குழந்தைகளும்
வளர்ந்து, வாழ்ந்து, மகவீன்று,
வாழ்வின் எல்லையைத் தொடுகையிலும்
மலைகளும் அருவிகளும்
வானுறப் பெயரப் பெயர
நான் இன்னும் வீழ்ந்து முடியவில்லை.
~சண்முகம் சிவலிங்கம்

போருக்குப் போனாய்,போ.

2010-08-18T10:28:00.000-07:00

போனாய் நீ
போருக்குப் போனாய்,
போ.

ஓநாய்களுக்குப் பயந்து
உன்னை
வாயில் கவ்வி வழி தேடிய
பூனை நான்
போனாய் நீ
போருக்குப் போனாய்,
போ.

வானில்,
பனையின் வைர ஓலைகளில்
கூடுகள் நெய்தால்
குண்டர் உன்னைக் கொல்வார் என
பூமிக்கடியில் பொந்து கிண்டி
உன்னை
என் சிறகு
தோலுக்குள் போர்த்திய
தூக்கினாங்க குருவி நான்

என் துணையையும் மீறி
போனாய் நீ
போருக்குப் போனாய்,
போ.
~சண்முகம் சிவலிங்கம்
(1986)

இரவுகளை மீட்பது எப்படி?

2010-08-18T10:26:00.000-07:00

அலைந்தே அற்றுப் போன ஆன்மா.
தூர்ந்து போய்விட்ட சுரங்கம்

போயில் வெளி
இருட்டு
அல்லது வெள்ளி மங்கல்
அல்லது நிலவு
தூற்றல் மழையும் சுகமே
தொடரும் பணியும் சுகமே

தெருவிளக்குகள் முழிசும்
இரண்டொரு பேச்சுகள்
இரண்டொரு தோற்றங்கள்...
இரவோ இன்னும் இளமைதான்
இதயமும் சற்றுக் கனம்தான்
மேசை மின்விளக்கு

மென்பட்டுத் துணியினூடு மிளிர்கிறது
புத்தக அடுக்குகள்
கண்ணாடியினூடு பொலிகின்றன
எழுதுதாள் இருக்கின்றது
கூடவே இருக்கிறது பேனா
மனதிலோ குதிரையின் ஓட்டங்கள்
வான வெளியிலோ
மிதக்கின்ற வெண்பஞ்சு மேகங்கள்...

விடிய வழுகையிலெ
பாதி நினைவு, பாதி கனவு
யன்னல் திறக்க
காற்றில் படபடக்கும் எழுதாத வெறும்தாள்
இதயத்தில் விழும் சம்மட்டி அடி.

அலைந்தே அற்றுப் போன ஆன்மா
ஆண்டரண்டக்
கடல் வற்றித் தூர்ந்து போன பள்ளம்
இரவுகளை மீட்பது என்னும் திகில்!
~சண்முகம் சிவலிங்கம்

வீழ்ச்சி

2010-08-18T10:23:00.001-07:00

காய்ந்த சருகு போல் ஓரு மண்புழு
ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது படியோரம்.
நான் மனிதன் என்ற இரக்கம் மீதுர
அதனைப் பார்த்து விட்டுப் போனேன் ஒரு கணம்.
சுர் என்று சருகு இரைதல் போல் கேட்டது,
திரும்பிப் பார்த்தேன் -
மண்புழு வாலில் நின்றது...

வாயைத் திறந்தது கூரிய பல் தெரிய.
நாக்கு எங்கே என நினைக்கையில்,
நாக்கிலிருந்து தீச்சுவாலை பறந்தது.
மண்புழுவுக்குப் பல் ஏது? நாக்கு ஏது?
நினைக்கையில் தெரிந்தது மண்புழு உருமாறி
விட்டதென்று
எனினும் அஞசவில்லை.

குனிந்தேன் தடி எடுக்க.
நிமிரும் போது
மண்புழுவின் கையில் துப்பாக்கி இருந்தது.
அல்ல,
ஒரு பாம்பின் கைத்துப்பாக்கி.
அதுவும் அல்ல,
ஒரு சிப்பாயின் கைத்துப்பாக்கி.
நான் குனிந்து,
பாம்பாய் நெளிந்து
காய்ந்த சருகின் மண்புழு ஆகி
ஊர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் படியோரம்.
~சண்முகம் சிவலிங்கம்

(1992)

சர்வதேச ஜோக்கர்கள்

2010-08-18T10:19:00.000-07:00

வட கிழக்கில் மையம் கொள்கிறார்,
சர்வதேச ஜோக்கர்கள்

கையைக் குத்தி காலை உயர்த்தி
கரணம் அடிக்கிறார் ஜோக்கர்கள்
தலையில் கவிழ்ந்த
குஞ்ச வால் தொப்பி சரிய
முகம் நிறைய பவுடர் பூச்சு
அமெரிக்கப் பூச்சு
கனேடியப் பூச்சு
நெதர்லாந்துப் பூச்சு
மூக்கு நுனியில்
பிரித்தானியக் கரியைப் பூசி
துருவக்கரடியின் மோப்பம் காட்டி
வட கிழக்கில் மையம் கொள்கிறார்
சரவதேச ஜோக்கர்கள்,

நாடி பிடித்து நடிக்கும் ஜோக்கர்கள்
ஓம்,ஓம் போடும் ஊமை ஜோக்கர்கள்
குஞ்ச வால் தொப்பியினுள்
குதிரை இருப்பதாய்
நம்ப வைக்கும் நமட்டு ஜோக்கர்கள்
சுக்குத் தண்ணீரில்
சுயநிர்ணய உரிமையைக்
கரைத்துக் குடித்துக்
காலைக் கிளப்பி ஈழத்தின் எல்லைக்
கல்லை நனைக்கும் நாலு கால் ஜோக்கர்கள்
மாகாண சபையை மயிருக்குள் வைத்து
சமஷ;டியை சந்துக்குள் நுழைத்து
காணோம் காணோம் எனக்
கையை விரிக்கும்
ஜோக்கர்கள், ஜோக்கர்கள்
வட கிழக்கில் மையம் கொள்ளும்
சர்வதேச ஜோக்கர்கள்
பராக், பராக்.
~சண்முகம் சிவலிங்கம்
(2001)

வேசியின் மகன்

2010-08-08T22:15:00.000-07:00

இரவை
என் இரண்டு
கண்களாலும் உறங்குகிறேன்
வேசியின் மகன்
என் அற்புத இரவில் ஒன்றை
கடன் வாங்கிச் சென்றதால்
மீள இயலா உறக்கத்தில்
மேலும் இரண்டு நாட்கள்
உறக்கத்திலேயே கரைந்து போயிற்று

ஒவ்வொரு இரவும் பகலும்
வேசியின் மகனுக்கும் அவளுக்கும்
இடையே நிகழும்
அல்லல்களுக்கிடையே இழுபட்டு
தூக்கிட்டு நடுவானில் தொங்குகிறது
அந்த ஒரு இரவையும் பகலையும்
என் கண்களுக்குள் படரச் செய்து
வாழும்படி செய்கிறேன்.
பின் மீண்டும்
இன்னுமொரு இரவையும் பகலையும்

வேசியின் மகன்
தன்னை ஒரு குயவனாக்கி
அவனுக்கும் அவளுக்குமிடையில்
கொலை செய்யப்படும்
இரவுகளையும் பகல்களையும்
ஒரு மட்பாண்டத்தைச் செய்து
அதில் பத்திரப்படுத்துகிறான்
பின் அதை
என்னிடம் இரவல் தந்து
என் இன்னுமொரு இரவை
கடன் வாங்கிச் செல்கிறான்..

பொய்யிலிருந்து முளைத்த நாள்

ஒவ்வொரு நாளும்
ஒரு பொய்யிலிருந்தே
முளைத்தெழுகின்றது.
நேற்று உன் முகத்திலிருந்து
முளைத்த நாள் போல
ஒவ்வொரு முளைப்பு என்பதும்
ஒரு பொய்யான யுகத்தின்
ஒவ்வொரு பொய்யான நாட்கள்தான்.
நாட்களின் முடிவு என்பதும்
பொய்யான வாக்குறுதிகளால்
நிரம்பி வழிகின்றது.
நமது பொய்கள்
எமது நாட்களை நகர்த்திச் செல்லும் வலிமைமிக்கவை.
நாம் புணர்வதிலும்
சண்டை இடுவதிலும்
எம்மையும் எமது பொய்கள்
மிகைத்து விடுகிறது.
ஒவ்வொரு நாளிலும்
நாம் பொய்களை
நமக்குள் பரிசளிப்பதைப் போல
வேறு எவராலும் முடிவதில்லை அது.
நான் உணர்கிறேன்,
ஒவ்வொரு பொய்யிலிருந்தும்
நமது நாட்கள் வளர்ந்து வருவதை
பின்
உண்மையில் மோதிச் சிதருண்டு
நிறையப் பொய்களாகி
மீள வளர்வதை
இன்னும்
சொல்லப்படாத பொய்கள்
நமக்குள் திணறிக் கொண்டிருப்பதை.

நஃஜிபா
காலம் இதழ் 34

திருப்பாடுகளின் குறிப்புகள்

2010-08-08T22:13:00.000-07:00

துயர் இறங்கி வரும் அகதியாய்
சுற்றும் முற்றும் இழந்து
அண்ணன் குடும்பத்தோடு
வீதியில் நடந்து கொண்டிருந்தேன்.

மேலே வானில் கெலியும் பொம்பரும்
கீழே எங்கணும் கண்ணி வெடி
விதைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்ற
மனப்பயத்துடன் மெல்ல மெல்ல..
தோளில் சுமையுடன்

எதற்காக என் வீட்டையிழந்து
தெருத்தெருவாய் அலைய வேண்டும்..?
எப்போதும் எனக்குள்ளிருக்கும்
இக்கேள்விக்கு
இது வரை
விடைகிடைக்கவேயில்லை

காலம் காலமாய்
அழுது அழுது
கண்களில் ஒளியிழந்த அம்மா
நேற்றுவரை வீடு
திரும்பாத மகனுக்காக
காத்திருந்து களைத்துப் போய்
அழுத விழியோடு
எங்களுக்கு முன்னரே நடந்து
அகதி முகாம் சென்று விட்டாள்.

தங்கச்சி விதவை
தனியே நடக்கப் பயப்படுவாள்
ஆனாலும் குழந்தைகளோடு
முன்னோடி முகாமுக்குள்
இடம் பிடித்து விட்டாள்.

அண்ணனின் முதுகில்
புத்தகப் பெட்டி
எந்த நேரத்திலும்
எங்கள் மீது குண்டுகள் வீழலாம்
இந்த நேரத்திலும்
இதை சுமந்து வரவேண்டுமாவென்ற
பார்வை;
அண்ணியின் விழிகளில்…

கொஞ்சமும் பொறுமையற்ற நான்;
எப்படித்தான் இவ்வளவு துயரையும்
பொறுத்துக் கொள்கிறேனோ தெரியவில்லை?

முச்சந்தி கடக்க
எனது ஊரான் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்ட
செய்தி அறிந்தேன்.

என்ன வாழ்கை எங்களுக்கு
யாரால் விதிக்கப்பட்டது?
பெருமூச்சோடு கண்களில் நீர்த்திவலை

அகதி முகாம் நெருங்க நெருங்க
தற்காலிக ஆறுதல் கிடைக்குமென்ற
அற்ப ஆசை

நேற்றிய பொழுதிலும்
வான்படை வந்து
வெளிச்சம் போட்டு
கெலியிலிருந்து சுட்டார்கள்

சுவரில் காய்ந்து கிடந்தது
போரின் முகம்

இன்றைய பொழுதும்
இப்படியே கழிகிறது
நாளைய பொழுதெனும்..

நலிந்த நம்பிக்கையோடு
நிலத்தில் தெறித்த என் பார்வை
பொம்பரின் சத்தத்துடன்
நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.
அதிர்ந்து உயிர் ஓடுங்கி
ஒரு வீட்டின் ஒரமாய்
ஒதுங்கினோம்
குண்டுகள் வீழ்ந்தது
அகதி முகாம் மீது…
இனி..
~டானியல்ஜீவா -காலம் இதழ் 34

காட்சி

2010-08-08T22:12:00.000-07:00

உச்சாணிக்கிளைக்குக் கீழ்க்கிளை
அமர்ந்த பறவை
‘தெரியும்’ ‘தெரியும்’
என்று அலறியது
வான் நோக்கி.
அணில்கள் தாவி மறைந்தன
‘அப்படியா’ எனக் கேட்டு
பறந்தமர்ந்தன அருகாமைப்
பறவைகள்
‘தெரிந்தால்தான் என்ன?’
என உச்சாணிக்கிளைப்
பறவையின் உச்சாடனம்.
மரம் முழுவதும் கிளைகள்
கிளைகள்தோறும் பறவைகள்.
‘தெரியுமே’ என்றது
கானகம்.
~டி.கண்ணன்
காலம் இதழ் 34 —

ஒரு கவிதையும் : குறிப்புகள் மூன்றும்

2010-08-08T22:10:00.000-07:00

என் துக்கத்தின்மீது பொழியும்
அளவு கடந்த
முரட்டுத்தனமான பனிப் பொழிவை
உன்னில் சுமத்துவதற்கில்லை

தளர்ந்த மூதாட்டியின் பொறுமையோடு
அதனை அகற்ற முயல்கிறேன்

சூறைக்காற்றினில் மூழும் காட்டுத் தீ
அடங்காமல் எரிகின்றது
உடம்பின் புலன்கள் ஒவ்வொன்றாய்
கருகும் வரை

மனக்கசப்பின் மௌனம்
குருதி அப்பிய வாள்
வேதனையை விடாமல் கீறிக் கொண்டேயிருக்கிறது

என்னால் சகித்துக்கொள்ள முடியும்
சக்திவாய்ந்த பலவானாய்

முதல் காலையில்
அனைத்துமே உண்மைகளாக இருந்தன
அடுத்த காலையில் பொய்த்தன
அனைத்துமே பொய்களாக

இரண்டின் நடுவிலும்
முழுமையாக இருக்கிறேன் நான்

நீ இரண்டிலிருந்தும் தப்பிச் செல்கிறாய்.

நடிப்பும் நடிப்பின்மையும்

சொற்களின் நடிப்பு
நம்முடைய நாடகத்தின் பிரதான பாத்திரம்

நாடகத்தின் ஒரு பகுதி நம்மை நடிக்கின்றது
மறுபகுதியை நாம் நடித்துக்கொள்கிறோம்

உனக்குப் பொருந்திப் போவதும்
நீ தேர்ந்தெடுத்ததுமான பாத்திரங்கள்
‘பத்துக்கால் மிருகம்’
‘பாலியல் மன நோயாளி’

நெருக்கத்தைச் செய்து காட்டும் நாடகம்
குரூரத்தின் காட்சிகளையும்
ஒத்திகை பார்க்கிறது
இறுதிக் கட்டத்தில்
நம்மை நடிக்கின்ற நாடகத்தை
நம்மால் நடிக்க முடியாதுள்ளது

நீ நடிப்பற்ற பாவனையில் இருப்பதாக
என்னை நம்பச்செய்யும் அதே நடிப்பையே
நான் உன்னிடமும் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்

எனது நாடக அரங்கேற்றம் மேடைகளற்றது
உனது நடிப்பு சாத்தியமான
எல்லா அரங்குகளையும்
வெற்றிகொள்ளக் கூடியது
வெவ்வேறல்ல உன் நடிப்பும் நடிப்பின்மையும்.

நிறங்களை அழுபவள்

ஏதோ மாயமான பொழுதொன்றிலிருந்து
அவள் கண்கள் நிறங்களை
அழத் தொடங்கின

தினமும் நிறத் திட்டுகள் ஊறிய
தலையணையை சுத்தப்படுத்திவிடுவதற்காக
நடுச் சாமத்தில் துயிலெழுந்து கொள்கிறாள்

இரத்தக் கண்ணீரின்
சிவந்த கறைகளைத் துடைக்க
அடிக்கடி முகத்தைக் கழுவுவதாக
கண்ணீர் கறுப்பாகச் சிந்துவதை மறைக்க
கண்களில் கோளாறு
‘கண் மை’ கரைகின்றது போன்ற
பொய்களைக் கூறுவதாகச் சொல்கிறாள்

எதிர்பாராத நேரங்களில் அது
நீலமாகவும் பச்சையாகவும்
பெருகத் தொடங்குவதால்
ஓடி ஒளிய
எல்லா நேரங்களிலும்
இருட்டை உருவாக்க முனைகிறாள்

குளியல் அறையில் வெள்ளை
சமையல் அறையில் ஊதா
படுக்கை அறையில் மஞ்சளாகி சிந்தி உதிரும்
நிறங்களின் வெம்மை

உலகின் மொத்த நிறங்களும்
அவளது கண்ணீராக மாறிய இப்பொழுதில்
நிறங்களை தீட்டுவதிலும் தேர்விலும்
அதனை விரும்புவதிலும்
அவதானமாக இருங்கள்

பொருத்தமற்ற நிறங்களை
கலப்பதில் எச்சரிக்கையாகவும்
அதேசமயம் பொறுப்பாகவும்
நடந்து கொள்ளுங்கள்

நிறங்களின் ஆன்மாவில்
கரியைப் பூசுவதுபற்றி
நிறங்களை எரியூட்டுவது பற்றிய
தந்திரங்களை தீட்டும் முன்
கண்ணாடியில் ஓர் தடவை உங்கள் கண்களை
கவனித்துப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

…………….

வெகு காலமாக ஒருத்தி
நிறங்களை அழுவது தொடர்பான
கடினமான வேதனை பற்றி
உங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது என்றபோதிலும்
உங்களில் ஒருவரே
அதற்கு முழுப் பொறுப்பாளி என்பதையும்
தயவுசெய்து ஞாபகம் வைத்திருங்கள்

…………

க(ரு)றி வேப்பிலை மரத்தில்
அன்பைப் பழகுதல்

கொழுத்த மழைக்காலத்தின் பிறகு
அப்படியே செழித்து அடர்ந்திருக்கும்
இலைகள் மட்டுமேயான
கறிவேப்பிலை மரத்தினை
நான் எப்போதும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
அதை ஓர் அன்பின் பெருவிருட்சமாக

எனது சமையலறை இடதுபக்க மணலில்
அது மிகவும் துணிச்சலுடன் நிற்கிறது
அவரவர் விருப்பங்களுக்கு ஏற்ப
அதன் இலைகளை ஆய்ந்து செல்கின்றனர்
இலைகள் மணமாகவும் ருசியாகவும்
இருப்பதில் மகிழ்வுடனும் திருப்தியுடனும்

பொறுக்கித்தனமானவர்கள்
இலைகளை ஆய்வதில்லை
திருடியும் கந்துகளை
முறித்தும் விடுகின்றார்கள்

விவரம் அறியாதவர்கள்
மரத்தை எட்டி இழுத்து
குருத்து இலைகளை ஆய்கின்றனர்
குருத்துகள் எளிதில் வாடிவிடக் கூடியன

வியாபாரி வருகிறான்
மரத்தில் எந்தவொரு இலையையும் விடாது
உருவிச் செல்வதே அவனது பேராசை
அவனது தோற்றத்தில் நாம் ஏமாறாமல் இருக்க வேண்டும்
அவனது பேச்சில் எச்சரிக்கையாய்
இருக்க வேண்டும்

கொள்ளையடிப்பதே அவனது குறி

பின்பு அதே மரம்
அவனே வியந்து மிரளும் அளவுக்கு
துளிர்த்து அடர்ந்து செழித்துவிடும்
எதையுமே இழக்காத மாதிரி

நேற்று மரக்கந்துகளில் சிறு குருவிகள்
அசைந்து விளையாடின

இலைகளுக்குள் புகுந்து மறைந்து
தாவித்தாவி ஏதோவெல்லாம் பேசின
மரத்தின் ஒளிரும் முகம்
பளிச்சிடும் பிரகாசம்
ஒருபோதுமே காணமுடியா
அழகுடன் இருந்தது.

~
அனார்
காலம் இதழ் 34

ஒரு கவிதையும் : குறிப்புகள் மூன்றும்

2010-06-08T09:45:00.000-07:00

திருப்பாடுகளின் குறிப்புகள்

2010-06-08T09:43:00.000-07:00

சொற்ப எண்ணிக்கையாக்கப்பட்ட குழந்தைகள்

2010-06-03T02:50:00.000-07:00

எல்லாம் நமது மண்ணிலிருந்து
துரத்தப்படுகிற நாட்களில்
சுதந்திரம் பெருமனதுடன்
மரணத்தை வழங்கக் காத்திருக்கிறது.
இனவாதம் வடிவமைத்த
போர் நம்மை ஊடுருவி ஆளுகிறது.
வெல்ல முடியாதிருந்து
நமக்கெதிராயிருக்கிற யுத்தம்
ஆட்களற்ற நகரத்தைத் தோற்கடிக்கிறது.

கடலில் குதிக்கிற நகரத்தின்
சொற்பமற்ற எண்ணிக்கையான சனங்களுக்கு
எல்லாம் இத்தோடு முடிந்துபோகிறது.
அகலமான கால்களினால் ஆக்கிரமிக்கிற யுத்தம்
சமாதானத்தைப் பேசுகிறது.

நாம் சொற்ப எண்ணிக்கையானவர்களாக
ஒதுக்கி முடிக்கப்படுகையில்
அழித்து முடிக்கப்படுகிற பயங்கரவாதிகளானோம்.
இனம் பற்றி வளர்த்த பேரெடுப்பு முடிகிற
கடைசி நிமிடத்திற்கென வருகிற
இனவாதப் புன்னகை
மனிதர்களைத் தின்று கொண்டுவருகிற யுத்தமாகி
மனிதாபிமானம் பேசுகிறது.

கடைசியில் நமது சுயநலமும்
நமதினத்தை வாழ்நாள் சிறையிலடைத்தது.
இலங்கை ஈழத்தைக் கடலில் தாட்டி
தமிழர்களைப் புதைத்துக் கொடி ஏற்றுகிறது.
கடலில் இனி பொதிகள் சுமக்க விதிப்பட்டோம்.

நமது வாழ்வுரிமை முழுவதும் பலியிடப்படுகிறது.
துரோகங்கள் பிரித்தாடப்பட்டு
உலகம் பலிவாங்குகிறது.
நமது தேசம் முழுவதும் புதைக்கப்படுகிற
நடவடிக்கையில் நமதாயிருந்த வாழ்வு
பயங்கரவாதம் எனப்படுகிறது.

இனவாதம் சிறைக்குள் இழுத்துக்கொண்டு
கிட்டிய தூரத்தில் விடுவிக்கப்படுகிற
நாம் நிரந்தர அடிமைகளாக்கப்பட
காயமடைந்த உடலிலிருந்து
துண்டு மனம் வெளியேறுகிறது.

இனி எதையும் மனதின் ஆழத்திலும்
தேட முடியாதவர்களாக விதிப்படுகிறது.
ஏற்க முடியாத அரசின்
ஆட்சியின் தாழ்வாரத்தில்
நிலத்திற்கான பெரும் வெறி மழையில் ஒதுங்குகிறோம்.
எல்லாம் இழந்தவர்களாக மாற்றப்படுகிறது.

வரலாறு மறந்தவர்களாக நிர்ப்பந்திக்கப்பட
நமது குழந்தைகள் சொற்ப
எண்ணிக்கை ஆக்கப்பட்டனர்.
இனி நமக்கில்லை வாழுகிற தேசமும்
தொன்மையான பொருட்களும்
மிகவும் பசுமையான சொற்களும்.
எல்லாம் துரத்தப்பட
நமது இனம் பெரிய அகதியாக
அதனுடன் நிலமும் அழிகிறது.
~தீபச்செல்வன்

ஆட்களை இழந்த வெளி

2010-06-03T02:49:00.001-07:00

வானம் நேற்றுக் காலைவரை
உறைந்திருந்தது.
இப்பொழுது சிதறிக்
கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது.
வானம் அழுகிறதென யாரோ
சொல்லிக்கொண்டு போகிறார்கள்.
இப்பொழுதுவரை எந்தத் தகவலும் இல்லை.
சனம்
தகர்ந்து அடங்கிப்போயிருக்கிறது.
குடி எரிந்து முடிகிறது.

டெலிகப்ரர்கள் அலைந்து
கூடாரங்களின் சிதைவுகளைப் படம் பிடிக்கின்றன
எரிந்த வாகனங்களை
மீட்டுக் கொண்டு போகிறது ஐ.நா.
எல்லாம் நசிந்துபோக
அடங்கிக் கிடக்கிறது
ஆட்களை இழந்த வெளி.

கைப்பற்றப்பட்டவர்களாக
குழந்தைகளைத் தொலைக் காட்சிகள்
நாள் முழுவதும்
தின்று கொண்டிருந்தது.
நான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

நந்திக்கடலில்
பறவை விழுந்து மிதக்கிறது.
பறவைதான் சனங்களைத் தின்றது
என்றனர் படைகள்.
நந்திக்கடல்
உனது கழுத்தை நனைத்து
அழைத்துக்கொண்டு போயிருக்கிறது

உடைந்த ஆட்கள் குழிகளில்
நிரப்பப்பட்டனா.
ஆடகளற்ற வெளி கரைந்து உருகுகிறது
மாடு காகத்தைச் சுமந்து
வீழ்ந்து கிடக்கிறது.
அந்தச் சிறு கூடுகள் நிலத்தைப்
பிரித்துச் சிதறின.

இப்பொழுதுவரை எந்தத் தகவலும் இல்லை.
பெரு மழை பெய்கிறது
எனினும் நந்திக்கடல் காய்ந்து போகிறது.

வானம் உருகிக்கொட்டியபடியிருக்க
மிருகம் ஒன்று
சூரியனைத் தின்று கொண்டிருக்கிறது
யாருமற்ற நிலத்தில்
தப்பிய ஒற்றை ஆட்காட்டிப் பறவை கத்துகிறது.

• ~தீபச்செல்வன்

ஆட்களற்ற நகரத்தை தின்ற மிருகம்

2010-06-03T02:45:00.000-07:00

இப்படித்தான் அந்தக் கொடுமிருகம்
இந்த நகரத்தையும் தின்று கொண்டிருந்தது.
கடல் மேலும் காய்ந்துவிட
மிருகத்திற்கஞ்சி மண் சுருங்கி ஓடுகிறது.

கால்களிற்குள் நீளுகிற அலைச்சலில்
தொலைந்து போன பொருட்கள் மிதிபடுகிற
நடைக்கனவுடன்
உன்னைத் தேடியலைகிறேன்
பின்னேரம் சுற்றுகிற முற்றுகையில்.

மண் கிளம்பிப் பெயர்கிறது.
சந்தி உடைந்து படைகளின் கால்களால்
எத்துப்படுகிறது.
சுவருக்குப் பக்கத்தில் நிற்கிற
மிருகம் பின் கோடியைத் தின்னுகிறது.

கூரைகளைக் கடித்து துப்பிவிட்டு
ஒழுங்கையைப் பிடித்துச் செல்லுகிறது.
முகப்பை நகங்களால் விறாண்டி
தனது மொழியில் பற்கள் வரைகிறது.
பேய்கள் புகுந்து அடித்துக்
கடைகளைத் தின்றிருக்க
பனைகளின் தலைகள் அறுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

கடலில் புதைந்து கிடந்த
உனது சொற்களில் வடிகின்றன
இந்த சின்ன நகரத்தின் பாடல்கள்.
சாம்பலை நிரப்பி
எறியப்பட்டிருக்கிற சாடியில்
உன்னை அடைத்து வைத்திருந்தனர்.

கடைசி வார்த்தைகளால்
நம்மை வதைத்துக் கொண்டிருக்கிற
கர்ஜிப்பில் கடைசியாயிருந்த
நகரம்
மூச்சடங்கிக் கிடக்கிற பறவையைப்போல
துடித்து உயிரற்றுக் கிடக்கிறது.

இப்படித்தான் அந்தக் கொடுமிருகம்
நம்மைக் குறித்து ஒரு நாள்
அச்சுறுத்தியபடியிருந்தது.
நகரங்கள் ஆட்களற்றுப்போனது.

பசிக்கு ஏற்றபடி கால்களால்
நகரத்தை வளைத்து வைத்து
தின்றுகொண்டிருக்கிறது ஒற்றை மிருகம்.
கிளம்புகிற மண் வீதிகளால் பெருகி வழிகிறது.

~தீபச்செல்வன்
•

யாருமற்ற நகரின் தெருவினை மிதிக்கிற கொடு நிழல்

2010-06-03T02:43:00.000-07:00

கடலின் நகரத்திலும் கொடிகள்
அசைந்து கொண்டிருக்க சனங்கள்
காலக்களின் அடிகளையும்
எடுத்துச் சென்றனர்.
அலைச்சல் மிகுந்து போயிருக்கிற
கால்களினை உடைத்து
கொள்ளுகிற ஷெல்களின்
சத்தத்தில் அதிர்ந்து போகிற
வாழ்வு எழுதிய நகரம்
அதிகாரத்தின் கையுள் சுருங்குகிறது.

கொடியின் நிழலில் தள்ளியிருந்த
நகரத்தின் வெறுமைக்குள்
படைகளின் வெற்றிக்
கூச்சல்கள் திமிறி நிறைந்தன.

கடைசி நிழலில் ஒதுங்கியிருக்கிற
பல கிராமங்களின்
குளங்களில் அடுப்புகள் மிதக்கின்றன.

யாருமற்ற நகரின் தெருவில் நின்று
தவித்து திரிகிற நாயின் எச்சிலின் வெம்மையில்
கொதிக்கிற
துண்டுச் சுவர்களில்
நமது பெருந்தவிப்பு பிரதிபலிக்கிறது.

வரலாறுகளுக்கான தோல்விகளைத் திணிக்கிற
அதிகாரம் சிரித்து எரிக்கிற
நகரத்தின் சாம்பலில் கனவு சுடுபடுகிறது.
சனங்களைத் தின்று பறக்கிற
கொடியின் நிழலில்
கொடும் கதிரைகள் பசித்தலைய
அழிகிற நகரத்தின் அடியில் வாழ்வு புதைகிறது.

இருக்கிற எல்லாவற்றையும் கொண்டு செல்லுகிற
யுத்தம்
அழிவுகளையும் தோல்வியையும்
அடிமைத்தனத்தையும்
தந்து கொண்டு சொற்களால் வதைத்தபடியிருக்கிறது.

இன்னொரு நகரத்தில் இன்னொரு முற்றுகையில்
நசிகிற கனவின்
மீது விழுகிற குண்டுகள் காயப்படுத்திய
நம்பிக்கையைப்
பெருந்தேசியத்திற்குள் வற்புறுத்துகிற கொடி
மிரட்டுகிறது.

பெருந்தேசியத்துக்கான மிகவும் கொலுப்படைந்த
வெறியில் சிங்கம் தனததிகாரத்தில்
கடலைத் தின்று குதிக்க
சூரியன் பழமையான கடலினுள் புதைகிறது.

வாழ்ந்து கொண்டிருந்த சனங்களது நகரத்தின்
வாழ்வினையும் கனவுகளையும்
தேடியலைந்து தின்று முடித்துவிட்டு
உடைந்த சுவர்களினையும்
நினைவுகள் எழுதப்பட்ட கற்களையும்
பசித்தலைகிற கொடியின் நிழல் மேலும் மிதிக்கிறது.
~தீபச்செல்வன்

ஒ மனிதா

2010-04-27T17:26:00.000-07:00

ஒ மனிதா
விண் வெளி சென்று
நிலவினைத்தொட்டவன்
விஞ்ஞானத்தால் விந்தைகள் செய்தவன்
உலகில் தோன்றிய உன்னத பிறவி
உன்நிலை தாளலாமா
அன்பு மேன்மை
குணங்கள் துறந்து
மானிடம் அழியலாமா
புன்னகை சிந்த பிறந்ததிப்புவி
போர்களம் ஆகலாமா
அன்பால் உறவை அணைக்கும் கரங்கள்
ஆயுதம் செய்யலாமா
கொலையும் கொள்ளையும்
சாதிச் சண்டையும்
மனிதரை மனிதர் ஒடுக்கும் முறைகளும்
இம் மண்ணில் நடக்கலாமா
மானிட பண்பு அழியலாமா
வேலணையுர் தாஸ்

மனதினில் மாணிக்கம்

2010-03-28T06:51:00.000-07:00

கொழும்புத்துறை.
அமரர் க.கிருஸ்ணசாமி மாணிக்கம் அவர்களின் 31ம்நாள் நினைவு நிகழ்வு05-04-2010
அன்று நிகழ்வதையொட்டி------
மனதினில் மாணிக்கம்
பெயருக்கேற்றபடி வாழந்து
மக்கள் மனதில் நிறைந்தீர்கள்
யாரெடு நோகோம்
யார்கெடுத்துரைக்கோம்
உங்கள் பிரிவால் துயருறும்
குடும்பத்தினர்க்கு ஆறுதல்
சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை
என்றும் எப்போதும் அன்புடனிருப்போம்
என்பதை தவிர-----
கந்தையா சோதிதாசன்
2ம்குறுக்குத்தெரு கொழும்புத்துறை.
யாழ்ப்பாணம்.

வன்னிக்காடு '09'

2010-03-26T01:19:00.000-07:00

பாடல் தடுமாறும் பறவைகளின் கூடுகளைப்
பார்த்து இரங்கும்
விழிகள் பூக்கின்ற வனாந்தரம்.

கண்ணீர் மாலை விழுதுகள்.

பாலை, முதிரை என வயிரம் பாரித்த
முதுமரங்களும் நெகிழ்ந்துருகப்
பெருக்கெடுக்கும் ஆற்றாமை நதி.
அதில்,
மிதந்து வரும் புலம்பல்களை
மீட்க முடியாமல்
மூழ்கும் என் காகிதக் கப்பல்கள்

வீர விருதுகள், வெற்றிச் சின்னங்களை வாரிச்சுருட்டி
உதிர நிறத்தில் கரைபுரளும் நதியிலே
விழும் என் கண்ணீர்த்துளியோ
எதிர்த்து ஏகிறது, ஒத்தோட மறுத்து.

எத்திசையும்
கப்பல்கள் ரோந்து செல்லும் கடலில்
வீழ்ந்து கலக்க முடியாத நதியை
இறுதியில்,
வற்றும்படி குடித்துத் தகிக்கிறது
என் ஒற்றைத் துளிக் கண்ணீர்
~ஸ்ரீ பிரசாந்தன்

நீ ஒரு காதல் சுகராகம்

2010-03-18T23:41:00.000-07:00

17-03-2010 அன்று ரீங்காரம் நிகழ்ச்சியில் ஒலிபரப்பான
நீ ஒரு காதல் சங்கீதம் பாடலை கேட்டு அப்பாடலின் இசைபாதிப்பால் எழுதப்பட்டு
அதே நிகழ்ச்சியில் வாசிக்கப் பட்ட கவிதை .
நீ ஒரு காதல் சுகராகம்
நீ ஒரு காதல் சுகராகம்
உனை போல் தானே சூரியன் ரீங்காரம்
கண்களில் கனவு சிந்திடும் நேரம்
காதலில் என்னை கொல்லுகிறாய்
மின்னல் அழகே
மேக கூந்தல்
மூடியே மனதைஅள்ளுகிறாய்.
எண்ணத்தில் நிலையாய் தங்கிவிடு.
உனக்காய் பிறப்பேன் பலபிறவி.
செந்தமிழ் கவிதை இனிப்பது போல
நெஞ்சினில் தேனை ஊற்றுகிறாய்.
சந்தங்கள் சேர்ந்த சங்கீதமாக
காதினில் இசையாய்அசத்துகிறாய்.
தேவதை கனவே வந்து விடு
தினமும் கவிதை தந்துவிடு
வேலணையுர் தாஸ்.

பாட்டியின் கதையும் குழந்தைகளின் உலகமும்

2010-03-11T22:21:00.000-08:00

வானம் இடிந்து விழுந்திருந்தது

பாட்டியின் முகத்தில்

பழைய கதைகள்

உறைந்திருக்க

புதிய உலகம் பற்றியகதை

தெரியத்தொடங்கியிருந்தது

குழந்தைகள் கதைக்காக

பாட்டியை சூழ்ந்தார்கள்.

பழைய கதைகளின்

ஐதீகமும் மர்மமும்

குழந்தைகளிடம் ஆர்வமற்றிருந்தது

ஐதீகமும் மர்மமுமுடைய

கனவுலகின் கதையில்

தீவிரம் அற்றுப்போயிருந்தது.

உலகம் வேறொன்றாக இருந்தது.

குழந்தைகள் பாட்டியிடம்

ஜதார்த்தமும்

நடைமுறைச்சாத்தியமுமுடைய

கதையை எதிர்பார்த்தார்கள்.

நிலவு கலவரத்தில்

சிக்கியிருந்தது

முற்றங்கள் பாதிக்கப்பட்டு

சுருங்கிக்கொண்டிருந்தன.

சதையும் குருதியுமுடைய

மண்டைஓடுகளின் மத்தியில்

குழந்தைகளின் விளையாட்டுவீடுகள்

குழம்பியிருந்தன.

பாட்டி புதிய உலகம்

பற்றிய கதையை

அளக்கத்தொடங்கினாள்.

மண்டை ஓடுகளின் குவியல்கள்

நிரம்பியிராத உலகம்

உருவாகப் போகிறது.

அங்கு மரங்கள்

கிழிந்திருக்கப்போவதில்லை

நிலவு கலவரமின்றியிருக்கும்

முற்றம் அச்சமின்றி

விரிந்திருக்கும்

காற்றில் மரணத்தின்

வாசனை இருக்காது.

சொற்களில் குருதியின்

வாசனை வீசப்போவதில்லை

பறவைகள் மீண்டும் தங்கள்

சங்கீதங்களை இசைக்கும்

தெருக்களில் சூழ்ச்சி இருக்காது

மரணங்கள் பற்றியும்

சவப்பெட்டிகள் பற்றியும்

நம்மில் யாரும் அறியாதிருப்போம்.

வானம் மனிதாபிமானத்தில்

வெளித்திருக்கும் விழிகள்

எந்தக் காயங்களுமின்றி திறந்திருக்கும்

மிகப் பசுமையானகாட்சிகளால்

அந்த உலகம் நிரம்பியிருக்கும்

ஜதார்த்தமுடைய கதையை

கூறியதாகப் பாட்டி

திருப்திப்பட்டாள்

பாட்டியின் இருப்பில்

நிம்மதியிருந்தது.

கதையில் நம்பகம் இருப்பதாக

குழந்தைகள் உணர்ந்தனர்.

குழந்தைகளின் விழிகளில்

அச்சம் நீங்கின

பாட்டியின் வார்த்தையின்

ஆர்வம் குழந்தைகளை

குதூகலிக்கச் செய்தது.

குழந்தைகளின் முகங்களில்

புதிய உலகம்

நிகழத்தொடங்கியது.
~தீபச்செல்வன்

முறுகல் - சொற்பதம் - இருபடி

2010-03-08T21:37:00.000-08:00

அறம் நனி சிறக்க
ஆனந்தம் பிறக்கும்
இன்பம் விளை வான்
ஈரம் பொழி வான்

வாய்மை அணிமலர்
வாழ்க்கை மணிமலர்

தண் புனல் ஆகும்
உண் பிணி ஓடும்

துன்புறு துயரம்
இன்புற இசைக்கும்

பண்புறு வார்த்தை
படி உயர் கீர்த்தி

தண் கடல் பெருகின்
மண் திடல் பருகும்

குற்றம் துறக்கப்
பெற்றோம் சிறப்போம்

முயல் முயலாமை
செயல் புரி ஆமை

மாலை வந்திடல் காண்
காலை வந்து இடும் காண்

மென்புலன் அன்பு
இன்புறு பண்பு

நல்லன ஆயின
தொல்லைகள் போயின

நுண் மணல் எண்ணீர்
தண் புனல் உண்நீர்
உண்ணீர் தண்ணீர்
பண்நீர் பண்ணீர்
மாரி வாய்க்கச் செய்
காரியம் வாய்க்கும்

மனை நடு தென்னை
உனக்கிடும் பின்னை

பஞ்சி அறியான்
துஞ்சி அறியான்

மாரி மலரின்
சீரும் குறையும்

ஒண் தொடி படவார்
கண் படின் அடியார்

நோய்க்கு மருந்திவள்
வாய்க் கின் விருந்திவள்

பூப்பாய் விரிப்பாய்
காப்பாய் இருப்பாய்

பொருந்து மலர் கள்
பிரிந்தால் அலர் கள்

வளை நெகிழ நண்டூரும்
வளை நெகிழப் பெண்சோரும்

நெடுஞ்சுவர் இடுஞ்செயல்
இடும் பை அறிகுறி

விளைவயல் சீரால்
களைகளும் அழியும்

ஆண்மை வழி வழிக்
கேண்மை தெளி தெளி

பனிதுயில் புல்நுனி
மனிதனை அளக்கும்

பொய்வலை விரிப்பின்
மெய் பல மடியும்

மீன் எறி தூண்டிலின்
தீன் சுவை கொடிது

நெல்பல பொலிய
நல்லவை இயலும்

பகை தணி வாழ்க்கை
தகை மிகு சேர்க்கை

ஈரம் கூர
வேரும் ஊரும்

அடங்கிய மனசு
புடம்படும் இனிது

புனை புகழ் மகிழான்
தனை அவன் இகழான்

வறுமை சிறுமை
வலிமை களையும்

நல்லோர் நாடிச்
செல்வார் வெல்வர்

கடன் படான் வாழ்வில்
கவலைக் கிடம் கொடான்

தீயுறு மெழுகாம்
தாயுறு துயரம்

தன் சொல் உணர்ந்தார்
மேனி பொன் புனைந்தார்

சிறையழி புதுப்புனல்
நிறையளி செய்யும்

நலம் பெறு சுடர்நுதல்
நலம் பெறத் துலங்கும்
வெண்ணெய்த் தண்மை
உண்மைப் பெண்மை
துஞ்சு மனை கெடு
நஞ்சுக் கிருப்பிடம்

ஞாயிறு கதிரொளி
நீயிர் மறைப்பிரோ!

தன்னை அளந்தவன்
பொன்னில் உயர்ந்தவன்

தன்சொல் உணரின்
இன்சொல் வளரும்

ஒழுகு மதியார்
பழக விதியார்

தேனூர் வாழ்க்கை
திண் திறல் யாக்கை

மையல் நெஞ்சம்
ஐயம் தீரா

நல்லார் நாடிச்
செல்வார் வதுவை

கன்னி விடியல்
கவிதைக் குவியல்

சூதார் செயினும்
சாதனை இழப்பர்

விரிமலர்த் தாது
வண்டுக்குத் தூது

மீன்பிடி நாரை
தான் படும் தீர்வை

பசு மலர் வண்டுப்
பாரம் சுமக்கும்

குழவிக் கூறு முலையால்
கிளவிக் கூறு கவியால்
குவளை நாறத்
தவளை கூப்பிடும்
பூக் கள் மயக்கும்
பாக் கள் பயக்கும்

கடன் படு சோற்றினும்
கஞ்சி இனிது

கோவணம் போர்க்க உதவாது
ஆவணம் சேர்க்க உதவாது

சூட்டிலை மாடு
வீட்டுக்குக் கேடு

நீர் படர் நெறியில்
பார் படர் அறிவை

படியாப் பாவை
விடியா/ முடியா விளக்கு

தேர் மணிக் குரலால்
நேர் துயர் தணியும்

தவறிலர் ஆயினும்
தவறணை இடமே

உள்ளம் கையில்
உண்மை துலங்கும்

மனங்கொளாப் பிரியம்
தனங் கொளாப் புரியும்

புது நிழல் இருந்தவன்
பழநிழல் தரியான்

தர்மச் சோற்றைத்
தின்றவன் தவிப்பான்

சுடர்விளங் கொளிச் சொல்
படர்ந்தன கவினே

வண்டுபடு நறும்பொழில்
உண்டது மறவார்

நாடு படுபோர்
காடு படு தீ / வேர்
பருவம் செய்வன
பண் பின் வழித்தே
நீர் தரு விருந்தின்
சீர் பெருந் தகைத்தே

வாய்மொழி நோய்தணி
தாய்மையர் உளரே

பகைதணி பண்பால்
முகைவிடும் அன்பு

பெய்பனி நலியினும்
உய்பவர் சோரார்

மானம் துறந்தவன்
ஞானம் பிறந்தவன்

தீண்டத் தகாதன
வேண்டத் தகாதன

தப்புக்குள் சோரம்
உப்புக்குள் ஈரம்

நல்லவை வளரும்
அல்லவை அழியும்

பூவிலை வாசம்
வண்டுக்கு நேசம்

காமத்தைத் துறந்தோன்
நாமத்தாற் சிறந்தோன்

வழிபடு சிந்தனை
மொழிபடு வந்தனை

தெரு நாயொடு சருவாதே
பெரியோ ரொடு பகையாதே

சிறு நல் நட்புப்
பெறுமதி பெரிது

நேர்கோடுகள் ஓவியம் ஆகா
சீர்கேடுகள் காவியம் ஆஹா!
~-- கல்வயல். வே. குமாரசாமி

என் கண்களில்

2010-03-08T02:53:00.000-08:00

என் கண்களில்
அருவி பாய்ந்தது
நீ உன் காதலை
அவளிடம் தெளித்த போது.

இரவு
பகலை விழுங்கியது
காதலை நிராகரித்த
உன் கடிதம்
என் சந்தோசத்தை
விழுங்கியது போல்.

நெஞ்சில்
சுரீரென்று வலித்தது
உன் காதல் அம்பு
என் நண்பியைத்
துளைத்த போது.
~சந்திரவதனா

அவள்

2010-03-04T02:23:00.000-08:00

‘வேட்டுக் கோதினைப் போல நிறத்தவள்
வெட்கத்தில் ‘பரா’ லைற்றாய் ஒளிர்பவள்
றோட்டுச் சோதனைச் சாவடி போலவென்
இரவுத் தூக்கப் பயணம் தடுப்பவள்
காட்டிக் காட்டி முகத்தை மறைப்பதில்
கண்ட தீர்வுப் பொதியினைப் போன்றவள்
வீட்டைத் தேடிப் பிடித்து என்னிலை
எஃகுக் கம்பியே சொல்லிவா சீக்கிரம்.’
~ச.முகுந்தன்

- ‘20ம் நூற்றாண்டு ஈழத்துத் தமிழ்க் கவிதைகள்’ :: இலங்கை பூபாலசிங்கம் புத்தக சாலையின் வெளியீடு

வேட்டுக் கோது & உபயோகமற்றுப்போன துப்பாக்கி ரவை; ‘பரா’ லைற்றாய் & எதிரிகளைத் தேடத் தற்காலிகமாக விண்ணில் ஏவப்படும் பிரகாசமான விளக்கு போல; தீர்வுப் பொதி & இருவருக்கு இடையிலான பிரச்னைகளைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரு ஒப்பந்தம் அல்லது ஏற்பாடு

அறியப் படாதவர்கள் நினைவாக

2010-03-03T02:41:00.000-08:00

மரித்தோரின் நாள்:
கல்லறைத் திருநாள்!
விசாலித்துகிடக்கின்ற சவக் காலைக்கதவுகள்
வந்து போனபடி, பொரிய சனக்கூட்டம்.

கல்லறைகள் எழுந்துளன;
வாழ்ந்து சொகுசாக
மறைந்துபோனவாின்,
நினைவைக் கல்லுகளில்
வரைந்த அடையாளம்.
பூவெழுத்தில் விபரங்கள்,
'சிலுவை' 'சம்மனசு'
'கன்னிமாரியாளாய்ச்'
சுரூபங்கள்;
கூலிக் குழைத்த
மேசன் தொழிலாளர் கைவண்ணம்.

தென்கிழக்கு மூலை,
வாிசையாய்க் கல்லறைகள்:
'சங்கைக் குரிய கன்னியர்கள் தந்தையர்கள்'
படுத்துக் கிடக்கிறாராம்;
பளிங்கில் அவர்நினைவு
பொறிக்கப் பட்டுளன.

கிணற்றருகில்
தென்னை மரத்தடியில்,
பட்டிப்பூ மலர்ந்துள்ள
சிப்பிச் சிலுவை

மேடுகளின்கீழெல்லாம்
மனிதர் புதைபட்ட அடையாளம்.
பேரும் தொியாது
ஊரும் தரியாது,
யாரென்றும் அறியப்
படாத மனிதர்கள் இங்கு புதைந்துமுளார்.

யாரென் றறியப் படாதவரென்றாலும்,
அவரைக் குறிப்பாக
உணர முடியுந்தான்...!

* 'ஒரு கரையில்' நின்றபடி
கரைவலையை இழுத்தவர்கள்;
தாமிழுத்தமீனில் சம்மாட்டி கொழுத்திருக்க
மெலிந்து கருவாடாய்க், காய்ந்து மடிந்தவர்கள்...

+ 'அலுப் பாந்தி' அருகில்
மூட்டை சமந்தவர்கள்; பார விறகுவைச்சு
கைவண்டில் இழுத்தவர்கள்...

பொழுது புலராத விடி காலைதொடங்கியதும்
நகரை ஊடறுத்த வீதிகளின் வீடுகளில்,
நாளும் அழுக்குகளைக் களைந்து கிடப்பார்கள்...

என்ற உழைப்பாளர் தாம்புதைந்து கிடப்பார்கள்!

செத்துப் புதைபட்டுக்
கிடந்த மண்மீதும்
எல்லைகட்டி,
கல்லறையாய் மேடுகளாய்
வர்க்கத்தின் முத்திரைகள்
வர்க்கத்தின் முத்திரைகள்!
அ யேசுராசா

*மாித்தோாின் நாள்-ஒவ்வொரு வருடமும் கார்த்திகை 2 ஆம் திகதி.
*ஒரு கரை-யாழ்ப்பாணத்தில் மீண்பிடிக்கப்படும் ஓர் இடம்.
+அலுப்பாந்தி-துறைமுகம்.
27.12.73

அவமானப்படுத்தப்பட்டவள்

2010-02-25T02:51:00.000-08:00

(1990: தற்கொலைக்கு ஒரு வருடம் முன்)

உங்களின் வரையறைகளின்
சாளரத்துக்குப் பின்னால்
நீங்கள் என்னைத் தள்ள முடியாது.
இதுவரை காலமும்,
நிரந்தரமாக்கப்பட்ட சகதிக்குள் கிடந்து
வெளியே எடுத்து வரப்பட்ட
ஒரு சிறிய கல்லைப் போன்று
நான்
என்னைக் கண்டெடுத்துள்ளேன்
என்னுடைய நாட்களை நீங்கள்
பறித்துக் கொள்ள முடியாது.
கண்களைப் பொத்திக் கொள்ளும்
உங்கள் விரல்களிடையே
தன்னைக் கீழிறக்கிக் கொள்ளும்
ஒரு குட்டி நட்சத்திரம் போன்று
எனது இருத்தல்
உறுதி பெற்றது.

நிராகரிக்கப்பட முடியாதவள் நான்
இனியும் என்ன
தூக்கியெறியப்பட முடியாத கேள்வியாய்
நான்
பிரசன்னமாயுள்ளேன்
என்னை
அவமானங்களாலும்
அநாகரிக வார்த்தைகளாலும் போர்த்துங்கள்

ஆனால்,
உங்கள் எல்லோரினதும்
நாகரிகம் வாய்ந்த கனவுகளின் மீது
ஒரு அழுக்குக் குவியலாய்
பளிச்சிடும் உங்கள் சப்பாத்துகளை
அசுத்தம் செய்கிறேன்.

என்னுடைய நியாயங்கள்
நிராகரிக்கப்படும் வரை
உங்களின் எல்லாப் பாதைகளும்
அழுக்குப் படிந்தவையே.
~சிவரமணி

ஓ வண்டிக்காரா

2010-02-24T23:29:00.000-08:00

ஓ என் அருமை வண்டிக்காரா
ஓட்டு வண்டியை ஓட்டு
போவோம் புதிய நகரம் நோக்கி
பொழுது போமுன் ஓட்டு

காவில் பூவில் கழனிகளெங்கும்
காதல் தோயும் பாட்டு!
நாமும் நமது பயணந் தொலையக்
கலந்து கொள்வோம் கூட்டு! - ஓட்டு

ஓ என் அருமை வண்டிக்காரா....

பனியின் விழிநீர் துயரத் திரையில்
பாதை மறையும் முன்னே
பிணியில் தேயும் பிறையின் நிழல் நம்
பின்னால் தொடரும் முன்னே - ஓட்டு

ஓ என் அருமை வண்டிக்காரா
ஓட்டு வண்டியை ஓட்டு
போவோம் புதிய நகரம் நோக்கி
பொழுது போமுன் ஓட்டு
~கவிஞர் நீலாவாணன்

காற்றுக்கு வந்த சோகம்

2010-02-18T02:16:00.000-08:00

முழுவியளத்துக்கு
ஒரு மனுவறியாச் சூனியத்தைக் கண்டு
சூரியனே திகைத்துப் போன காலையிலிருந்து
இப்படித்தான்
உயிர்ப்பிழந்து விறைத்த கட்டையெனக்
கிடக்கிறது இக்கிராமம்.

கிராமத்தின் கொல்லைப் புறமாய்
உறங்கிய காற்று
சோம்பல் முறித்தபடியே
எழும்பி மெல்ல வருகிறது.

என்ன நடந்தது?
ஏனிந்தக் கிராமம் குரலிழந்து போயிற்று?
திகைத்து நின்றது காற்று
தேரடியில் துயின்ற சிறுவன்
திருவிழாச் சந்தடி கலைத்திருந்தமை கண்டு
மலங்க விழித்தது போல.

வழுக்கிக் கிடந்தது ஓர் முதுமை.
ஊன்றுகோல் கையெட்டாத் தொலைவிலே.
இழுத்துப் பறிக்கும் மூச்சினிடையே
எதையோ சொல்ல வாயெடுக்கவும்
பறிபோயின சொற்கள்.
பறியுண்ட மூச்சு
மடியைப் பிடித்து உலுக்குவதாய்
காற்று ஒருகால் நடுங்கிற்று.

பக்கத்திருந்து உறவுகள்
பால் பருக்க,
கால் பிடிக்க,
கை பிடிக்க,
தேவாரம் ஓத,
கோலாகலமாய் பிரிகின்ற உயிர்
அநாதரவாய்,
அருகெரியும் சுடர் விளக்கின்றி
பறை முழக்கமின்றி, பாடையின்றி.....
அட, சாவிலும் கூட ஒரு வாழ்விருந்த கிராமம் இது.

காற்று பரிதவித்தது.
"எங்கே போயின இதன் உறவுகள்?"
ஒன்றும் விளங்காமல் அந்தரித்தது.
அதற்கெங்கே தெரியும்?
காற்றுறங்கும் அகாலத்தில்தான்
மூட்டை முடிச்சுக்களோடு மக்கள்
கிராமத்தை ஊமையாய் விட்டுப்போன கதை.

வீதியில் தலைநீட்டிய முட்செடியன்றை
வேலியோரமாய் விலக்கியபடியே
மெல்ல நடந்தது காற்று
சொல்லிக் கொள்ளாமல் போன புதல்வரைத் தேடும்
சோகந் தாளாத தாயைப் போல.
~சு.வில்வரத்தினம்

எங்கே செல்லும் இந்த பாதை

2010-02-15T20:15:00.000-08:00

என் முகத்தில் எதைக் காண்கிறாய் என் வினவியது போர்
இடிபாடுகளை என்றான் ஒரு கிழவன்
இழவு வீடுகளை என்றாள் ஒரு கிழவி
குருதிக் கோலங்களை என்றான் ஒரு ஓவியன்
போர்ப் பறைகளை எனச் சொன்ன இளைஞனைத் தொடர்ந்து
ஒப்பாரியை என முனகினாள் ஒரு பாடகி
கண்ணி வெடிகளை எனக் கூவினான் ஒரு முடவன்
முடமான காவியங்களை என்றான் ஒரு கவிஞன்
உடல் ஊனமானோரை என்றாள் ஒரு தாதி
மருந்துகளின் போதாமையை என்ற வைத்தியனை முந்தி
இறக்குமதி வாய்ப்புகளை என்றான் ஒரு விநியோகஸ்தான்
விலைவாசி உயர்வை என்றான் ஒரு குடும்பஸ்தன்
மேலதிக வருமானத்தை என்றான் ஒரு வியாபாரி
பொருட்களின் தட்டுபாட்டை என்றாள் ஒரு குமரி
பெரும் வருமானத்தை என மகிழ்ந்தான் ஒரு கடத்தற்காரன்
தரவேண்டிய என் பங்கை என நினைவூட்டினான் ஒரு சோதனைசாவடி அதிகாரி
இன்னும் விற்று முடியாத ஆயுதங்களை என்றான் ஒரு விற்பனையாளன்
என்னுடைய கமிஷனை என்றான் ஒரு தரகன்
குண்டறியும் விமானங்களை என நடுங்கினான் ஒரு சிறுவன்
மேலெழும் ஏவுகணைகளை எனக் குழறினான் ஒரு விமானி
ரத்து செய்யப்படும் விடுமுறையை என வாடினான் ஒரு சிப்பாய்
போர்க்கால மிகை ஊதியத்தை என்றான் அவனது மேலதிகாரி
மரித்த படையினர்க்கான உபகார நிதியை எனப்
பொறாமைபட்டான் அவனது மேலதிகாரி
என் தலைவிதியை என நொந்தால் அவனது மனைவி
என் நண்பனின் பிரிவை என் வருந்தினான் அவனது தோழன்
வீர மரணங்களை என்றான் ஒரு பிரசாரகன்
விடுதலையை என அடிதுரைத் தாள் ஒரு பெண் போராளி
பயங்கரவாதத்தின் முடிவை என கொக்கரித்தான் ஒரு அமைச்சன்
பைத்தியகரதனத்தை என்று சிரித்தான் ஒரு ஞானி
பசியில் வாடும் குழந்தைகளை என பதறினாள் ஒரு தாய்
பால்க் கான கியூ வரிசையை என்றால் ஒரு சிறுமி
போக முடியாத சாலைகளை என முறையிட்டான்
ஒரு வடக்கை வண்டியோட்டி
வெறிதான தேவாலயங்களை என ஏங்கினான் ஒரு பூசகன்
திறவாத பாடசாலைகளை எனக் குறுக்கிட்டால் ஒரு ஆசிரியை
நிறைய விடுமுறை நாட்களை என்று கத்தினான் ஒரு மாணவன்
நடத்த முடியாத நடன நிகழ்ச்சிகளை என்றாள் ஒரு நர்த்தகி
மேடையில்லாத நாடகங்களை என்றான் ஒரு நடிகன்
மேலும் பல அறிக்கைகளை என்றான் ஒரு என்.ஜி. ஓ. ஊழியன்
ஏராளமான போர்ச் செய்திகளை என்றான் ஒரு பத்திரிகையாளன்
என்னை என்ற குரல் வந்த திசையில்
கவனிப்பாரற்று கிடந்தது
ஒரு அகதியின் பிணம்
~சி .சிவசேகரம்

வாழக்கொடுத்த வழி

2010-02-14T01:51:00.000-08:00

எழுத முடியாத கவிதைகள்
இரைந்தெழுந்த பேரலைகள்
நெஞ்சக் கனகடலில் சுழன்டிக்க

முகங்கள் சலனமற்றுச் சாந்தமாய்
கண்கள் சிவப்பேறாப் பளிங்குகளாய்
வார்த்தைகள் கொதிப்பற்று
துயரற்று
எதுவுமே அற்று

அசாதாரணங்களை உள்ளமிழ்த்தி
சாதாரணமாய்
வெகு சாதாரணமாய்
பொய்யுக்கும் புரட்டுக்கும்
தாளமிட்டு வாழக்கொடுத்த வழி
என்செய்வோம் சொல்
~சி.ஜெயசங்கர்

உனக்காக

2010-02-11T21:21:00.000-08:00

எரிந்துதான் போகப்போகிறாய்
என்பது நிச்சயிக்கப்பட்ட பிறகு
மெழுகுவர்த்தியாவதைத்
தேர்ந்தெடு...

துவண்டு போகும் மனதை
நம்பிக்கை கொண்டு
கைதூக்கி நிறுத்து

கலைந்து போன கனவுகளுக்காக
விடியலை வையாதே.
விடியல் என்பது விரல் நுனியில்
கனவுகள் நாளையும் நெய்யலாம்

பயணிகள் பாதியில் போவதுண்டு.
பயணங்கள் முடிவதில்லை.
நிறுத்தங்களில் இறங்கிவிடாதே
ஊர் போய்ச் சேரும் வரை
உட்காந்திரு.
பொறுமையும் கொஞ்சம் புன்னகையும்
கட்டிப்போ

ஏதோ ஒரு நிறுத்தத்தில்
உனக்கான வரவேற்புக் காத்திருக்கும்
- கவிதா

சிதறல்களுக்குள் தேடப்படும் நான்

2010-02-11T21:20:00.000-08:00

முகில்கள் திரண்ட
ஒரு சித்திரை மாதத்தின்
மாலைக்காலத்தில்
எனது
வானத்தின் நிறைநிலவை
தொலைத்துவிட்டு

இருளின் தேசாந்திரமெல்லாம்
தேடித் திரிந்தேன்

நம்பிக்கையிருந்தது.
மீண்டும் கிடைக்காதென்ற
நம்பிக்கை மட்டும்
இருந்ததெனக்கு.

இளமையை தொலைத்த ஒரு
அலையின் மேடையில்
நான்
மிதந்து கொண்டிருந்தபோது
எனது நம்பிக்கை தகர்ந்தது.
தொலைந்ததாய்,

அல்லது தொலைக்கப்பட்டதாய்
நம்பிக்கொண்டிருந்த எனது நிலவு
என்னெதிரில்
சிறுதோணி வலித்துவந்தபோது
மீண்டுமொரு தடவை
சிதைந்து போனேன் நான்.

முள்வேலி கிழித்து
முகமெல்லாம் பச்சை இரத்தம்.
காலொடிந்த காகத்தின்
கெந்தல் நடை.

குரலறுந்த
குயிலின் கதை.

தொலைந்துபோகாத
நிலவின் நினைவுகள்
உயிரோடு மிதந்துவந்தென்
தோழில் சாய்து கொண்டன.

இப்போது
எனது சிதறல்களுக்குள்ளிருந்து
என்னை நானே மீட்டெடுக்க
குருதிக் கடலுக்குள்
நீச்சலடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

எதுவுமே எஞ்சிக் கிடக்காத
பகல் வெளிகளும்
சாம்பரால்
முகம் துடைத்த

நேசத்துக்குரிய இரவுகளும்
எனது
நீச்சல் திடல்களெங்கும்
நீண்டு கிடந்தது...

நிலவு
மவுனச் சிரிப்போடும்
கனவுகளோடுமென்
தோளில் சாய்ந்து கிடக்கிறது

நானென்னை இன்னமும்
சிதறல்களுக்குள்
தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
- தமயந்தி

அதுவரை...-என் கவிதை மழை

2010-02-11T21:18:00.000-08:00

நான் பெய்யெனப் பெய்யும்
மழை!

வெள்ளம் பெருகும்
உடைந்தோடும் வரப்புகள்
வழிந்து தணியும் வையம்

பொய் புலவர்களே!

நீர் செய்த வழி நெடுக
பிராய்ந்து அழித்து
கரை மருவிக்
கலகம் செய்யும் நதியாக
எனது மழை நுழைகிறது

கலைந்த கூந்தலோடு
உம்மையும்
உம் ஒத்த புலவர்களையும் காண
என் மழை குதித்து நதியாகி
புரண்டோடும்

நதி
ஒர்நாள் அடங்கும்
பெண் மனுவாய்
துள்ளி விளையாடும்
குளமாகும்
அது வரை...

நான் பெய்யெனப் பெய்யும்
மழை

வாரும்!

என் கவிதை சுமந்த
கார்மேகம் காண
அண்ணார்ந்து பாரும்!

கவிமேகம் உமிழ்ந்து
ஒரு துளி உமக்காய்
வான் நுனியில்...

நான் பெய்யென
பெய்யும்!
-சுரபி

தடி கொண்டு திரிபவர்களுக்கு

2010-02-11T21:15:00.000-08:00

என்னுடைய
வார்த்தைகட்குத்தான் வலியுண்டு
தேகத்துக்கல்ல

சனங்களை வெருட்டுதற்காய்
கடன்வாங்கி
இரவலெடுத்துச் சோடித்த
உன்னுடைய வார்த்தைகளைக் கொண்டுவந்து
குவி.

அடித்துச் சரித்துவிட்டு
நிமிர்ந்துநிற்கும்
என்னுடைய வார்த்தைகள்

வார்த்தைகளில் தோற்றுவிட்டு
தேகவலிவைக் காட்டுதற்காய்
தடியோடு நீ வந்தால்
நான் என்ன சொல்ல?

- இளவாலை விஜயேந்திரன்
நன்றி: கவிதைத்தொகுதி நிறமற்றுப்போன கனவுகள்

உன் நினைவு.... மழை நீர்.... கண்ணீர்....

2010-02-11T01:41:00.001-08:00

நீ பிரிந்து போன இந்த நிமிடங்கள்
எனக்கெந்த
மகிழ்ச்சியையும் தரவில்லை
இருந்த
சுதந்திரமும் அற்றுப்போன உணர்வைத் தவிர

நீயும் நானும்
இவ்வளவு கெதியில் பிரிவோம் என
நான் துளியும் எண்ணவில்லை.

இனி ஒரு நிம்மதி வேண்டி இறையடி சேரலாம்.
எதுவும் உன்னிடம் பேச முடியாதபடி நான்
ஒரு ஊமையாக இருத்தப்பட்டுள்ளேன்.
உன்னுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த
இந்தப் பொழுதுகளைப் பற்றி
இப்போது மழையுடன் பேசுகிறேன்.
நினைவுகளுக்கென நான் மீட்டுப் பார்க்கிறேன்.
நமது இறந்து போன கடந்த காலங்களை

இனியும் எவ்வளவோ
உன்னிடம் பேச வேண்டும்.
நான் தான் ஊமையாக்கப்பட்டிருக்கிறேன்.

நீ
இப்போது என்னுடன் இருந்தால்
உன்னை இறுக்கிக் கொண்டு
'ஓ' வென்று அழுதிருப்பேன் அல்லது
கதறியிருப்பேன்.

அழுது கண்ணீர் திரையாகிறது.
ஒரு துளியேனும் உனக்காயன்றி
விட்டதில்லை நான்
பிரியேன் உன் நினைவுகளை விட்டும்
உன்னை விட்டும்.

இப்போ தெல்லாம்
எனக்கு பெறுமதியான பொழுதுகளாய்
இவை தெரியவில்லை
நீயும் நானும் வாழ்ந்த
அந்தக் கணங்களை விட

ஆத்மா பிரிந்த ஆவியாக நான் கிடக்கிறேன்
எனக்குள் உனக்குத் தெரியாமல்
நீ போய் விட்டாய் வெகு தூரம்
உன்னை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்
இறுதி நேரங்களில்
என் விழிகள் நனைகின்றன.
ஆத்மாவைப் பிரிந்த ஆவியாய்
கிடக்கின்றேன்.
-நஜீபா

காத்திருத்தல்

2010-02-11T01:40:00.000-08:00

நேற்றுப் போல இருக்கிறது
எங்கள் திருமணம் நடந்தது.

பந்தலைப் பிரிக்குமுன்,
வந்த உறவினர் போகுமுன்
நீதான் போய்விட்டாய்.

என் மன ஆழத்திற்கு
இது தெரிந்து தானிருந்தது
இருந்தும்,
திருமணம் சிலவேளை
உனை மாற்றலாமென...
பலவந்தமாக -
ஆம், பலவந்தமாகத்தான்
உன்னை மணந்தேன்.
எனக்கு அப்போது
உன் லட்சியத்தின் களபாரிமாணமோ
உன்னைத் தடைசெய்ய முடியா தென்பதோ
விளங்கியிருக்கவே யில்லை.

இப்போது துக்கப்படுகிறேன் -
அன்று உன்னைத்
தடைசெய்ய நினைத்ததற்கு.
உன் லட்சியத்தின் நியாயம்
இப்போதுதானே புரிகிறது.
எனினும் ஒரு சந்தோசம்
மனைவியான படியால் தானே
உன் சாதனைகளில் மகிழ்தலும்
உனை நினைத்து அழுதலும்
சாத்தியமாயின.
இரவுகள் தூங்குவதற் கென்பது
என்வரையில் பொய்யாயிற்று.
நிசப்த ராத்திரிகளில்
இடையிட்டு எழும் ஒலிகளில்
காலடி ஓசைக்காகக்
காத்திருந்து காத்திருந்து...
கனத்த இருளினுள்
கறுப்புப் பூனையைத்
தேடித் தேடித் தோற்று..!

சிலவேளை காலடிகள்
கனத்த பூட்ஸ்களாய்
நெஞ்சில் -
கண்ணிவெடி விதைக்கும்.
ஆனால்,
நான் இன்னும்
நம்பிக்கை இழக்கவில்லை.

காத்திருந்த இரவுகள்
கணக்கு வைக்க முடியாமற்
பெருகி விட்டன
கல்யாணத்தன்று நட்ட முருக்கு
கொப்பும் கிளையுமாய்
சிவப்பாய்ப் பூத்திருக்கு.
பாலர் வகுப்புக்குச் செல்லும்
மகன் கேட்கிறான்:
'ஏனம்மா
எங்கட வீட்டுப் பின்கதவை -
நீ பூட்டுறேல்ல? '
'முன்கதவு திறந்திருந்தா மட்டும்
கண்டவன் எல்லாம் நுழைவான்
பூட்டு பூட்டு எண்டுவாய்.'
எனது காத்திருத்தல்கள்
அவனுக்குப் புரிய
இன்னும் சில காலமாகாலாம்.
அதன் பின்,
அவன்
கேள்வி கேட்க மாட்டான்.
-மைத்ரேயி

மீண்டும் வளரும்

2010-02-11T01:39:00.001-08:00

கவிதை...
அது நீயே...
அத்தனையும் கண்ணீர்
கதையாய்
என் ஏட்டில்
விதைத்தவனே
எழுந்து வா...
இருண்ட நம் வாழ்வில்
உதயம் உண்டாக்கலாம்
உதிரிப் ப்ப்விற்கு
வாசம் உண்டு
உலர்ந்த உன் உடலில்
என் உயிர் உண்டு
நிலவே...
மறைந்து என் வாழ்வை
மயானமாக்காதே...
சமாதிகளில் சந்ததி உண்டாக்கலாம்
முடிந்த உன் விதிக்கு
முற்றுப் புள்ளி வைக்கலாம்
எழுதிய தீர்ப்பை
திருத்தி எழுதலாம்
எழுந்து வா...
உதிரிப் பூக்களை
ஒட்ட வைக்கலாம்
எழுந்து வா...
-விஜயலட்சுமி-

இடைவெளி

2010-02-11T01:38:00.001-08:00

உனது கையினைப் பற்றி
இறுக்கிக் குலுக்கியும்
நெற்றியில் ஒரு சிறு
முத்தம் இட்டும்
எனது அன்பினை
உணர்த்தவே விரும்பினேன்.

நண்பனே
இராக்குயில் கூவும்
சோளகக் காற்றின் உறுமல் கேட்கும்
நடுநிசிப் போதிலும்
கூர் உணர்திறனும்
விழித்த கண்ணுமாய் கடமையாற்றுவாய்.

என்றும்
மனித வாழ்க்கை பற்றியும்
எமது அரசியற்சூழல் பற்றியும்
உயிர்ப்பாய் இயங்கும்
உன்னை நோக்கி
வியப்பும் உறுவேன்
அவ் வியப்பும்
நீண்ட கால நெருக்கமும்
என்னிற் காதலை விளைக்கும்.

அக்காதலை
முத்தமிட்டும்
நெற்றியை வருடியும்
உன்னிரு கைகளை
இறுகப் பற்றியும்
உணர்த்த விரும்பினேன்.

எனது காதல்
சுதந்திரமானது
எந்தச் சிறு நிர்ப்பந்தமும்
அற்றது;
எனது நெஞ்சில் பெருகும்
நேசத்தின் ஒரு பரிமாணம்.

எனினும் நண்பனே
ஒரு பெண்ணிடம்
சொல்வது போலவும் உணர்த்துவது போலவும்
உன்னை அணுக அஞ்சினேன்.

பறவைகள் போலவும்
பூக்கள் போலவும்
இயல்பாய்
மனிதர்
இருக்கும் நாளில்
நானும் உனது அருகில் நெருங்குவேன்.

பெண்ணை
என்றும் பேதையாகவும்
ஆணை
வீரபுருஷ நாயகனாகவும்
நோக்கும் வரைக்கும்
எனது நேசமும்
பேதை ஒருத்தியின் நேசமாகவே
உனக்கும் தெரியும்.

அதை நான் விரும்பினேன்
எனது ந்ண்பனே
இந்த இடைவெளி
எமக்குள் இருப்பின்
எனது கதலை
உணரவே மாட்டாய்.

என்ன செய்வது?
நான்
விடுதலை அடைந்தவள்
உன்னால் அந்த உச்சிக்கு
வரமுடியாதே!
-சங்கரி-

காத்திருப்பு எதற்கு

2010-02-11T01:36:00.000-08:00

எதற்காக இந்தக் காத்திருப்பு?
வயல் தழுவிய பனியும்
மலை மூடிய முகிலும்
கரைவதற்காகவா
இல்லையேல்
காலைச் செம்பொன் பரிதி
வான் முகட்டை அடைவதற்காகவா?
அது வரையில் என்னால்
காத்திருக்க முடியாது
என் அன்பே
எத்தனை பொழுதுகள்
இவ்விதம் கழிந்தன?

காதல் பொங்கும் கண்களை
மதியச் சூரியன் பொசுக்கி விடுகிறான்
கடலலைகள் அழகு பெறுவதும்
தென்னோலையில் காற்று
கீதம் இசைப்பதும்
காலையில், அல்லது
மாலையில் மட்டுமே!
ஆனால்
எமது பூமி எமது பொழுதுகள்
எதுவுமே எமக்கு
இல்லையென்றான பின்
இது போல் ஒரு பொழுது
கிடைக்காமலும் போகலாம்...
தொடரும் இரவின் இருளில்
எதுவும் நடக்கலாம்.

ஆதலால் அன்பே
இந்த அதிகாலையின்
ஆழ்ந்த அமைதியில்
நாம் இணைவோம்...

-ஊர்வசி-

உணர்வுகள்....

2010-02-11T01:35:00.000-08:00

ஆம்.
அன்று நான் உன்னை ஒருமுறை
நோக்கினேன்
ஒரே முறை நோக்கினேன்
நீல விழியின் அழகுதான் காரணமோ?
இல்லை, இல்லை
ராஜநடை போட்டு-நீ
வாசலில் நின்றபோது
மனம் சிலிர்க்கும்
நோக்கினேன்....
என்றும் போல் அதே பார்வை....

அதே கணத்தில்
பார்வைகள் ஆயிரம் சங்கமித்தன
மனதின் உணர்வை அடக்கி
நோக்கினேன்
வாயில் அரும்பிய சொற்கள் உதிர
விடை பெற்றுச் செல்வாய் நீ
ஆம்- அதிலுமோர் அழகு தான்
வட்டப் புல் வெளியில்
வானத்தை நோக்கி
கைகளை ஆட்டி
கால்களை உதைத்து
நிற்கும் அழகில்
உன்னில் தெறிக்கும்
ஆயிரம் பார்வையில்
அர்த்தமுள்ள-
அர்த்தமாயுள்ள பார்வை ஒன்றே
உன்னைத் துளைக்கும்
இப்படி இப்படி எத்தனையோ
ஆனாலும்-
சமூகத்தில் நடக்கும் அசிங்கங்களைப்போல்
ந்ங்கள் உறவுகள்
ஆகிவிட வேண்டாம்
கண்கள் நோக்கும்
கால்கள் அசையும்
ஆனாலும் நான்
வருதல் கூடாது
-ஔவை-

துணைசேர

2010-02-11T01:34:00.000-08:00

பனி சிலிர்க்க
நட்சத்திரங்கள் மட்டுமே ஒளிர்கின்ற நள்ளிரவு
சில் வண்டின் இரைச்சலிடை சாமத்துக் கோழிகளும்
நாய்களும் இடையிடை குரலெழுப்ப
தூக்கம் பிடிக்காத
யன்னலூடு இழையும் பனிக்காற்று மட்டுமே
சொந்தமான தனி இரவு

ஆழ்மனதில் பதிந்திருந்து
கிளரும் நினைவுகளில்
ஏன் இந்த சோகம்?
மொட்டுக்கள் முகிழ்ந்து நறுமணம் வீசிய
இரவு உதிரா இளங்காலைப் பொழுதில்
எனக்கும் உனக்குமிடையேயிருந்த இறுக்கமும்...

ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த நட்சத்திரங்கள்
கூரையிடை கண்களைச் சிமிட்டவும்
ஓவென்றிருந்த குளத்துக்குளிர் காற்று
பற்களைக் கிட்ட வீசிய இரவில்
பலநூறு கோடி யுகங்கள் வாழ்ந்ததாய்
இலயித்துக் களித்ததும்

நினைவுகளாய் வெறும் நிழல்களாக
நெருடுவது எதற்காக?
மனித விருப்புகளற்று
வேறெல்லாம் முடிவு செய்யும் வாழ்வினை வெறுத்து
புரிந்து கொள்ளலில் புரிந்து கொண்ட
இனிய வாழ்வில்
நூலிடை தளர்வு எப்படி வந்தது?

எவ்வாறு சகிப்பது?
முடியாது
வா, பேசுவோம்
வாழ்க்கையின் பரிமாணங்களை
பரிமாணங்களை புரிந்து கொள்ளுவோம்
உதயத்திற்கு சிறிது நேரந்தான் உண்டு
அதிகாலை மிகமிக இரம்மியமானது.
~-செல்வி-

கலங்காதே கண்ணே காத்திரு

2010-02-11T01:32:00.000-08:00

நீ என்னிடம்
அன்புக்காக மண்டியிட்டாய்
கோரைப்புல்லிடம் மண்டியிடும்
கும்பிடு தட்டான் போல்

ஆயிரம் தடவை
இந்த ஆத்மாவில்
அவை எழுதப்படட்டும்

அறிவால் முதிர்வு கொள்
என் அன்பே!
உன் அன்பை ஏற்றுக் கொள்ள
இப்போது முடியாதிருப்பதற்காக
என்னை மன்னித்துவிடு

தேடல்கள், புரிதல்கள்
வெறுத்தல்கள், மறுத்தல்கள்
கோரல்கள், போரிடல்கள்
எனப்பல வேலைகள் உள்ளன

எல்லாம் முடிவில்
நான் உன்னிடம் வருவேன்
உடன் இருக்கவும்
உன் மீது அன்பு செலுத்தவும்
உன் அன்பை ஏற்றுக் கொள்ளவும்
நான் உன்னிடம் வருவேன்
காலைக் கதிரும்
வெளிப்புமாக இணைந்து கொள்ள.

அதுவரை
உன் காதலைக்
காத்து வைத்திரு
கலங்காதே
கன்னா பின்னா என
கோபமும் கொள்ளாதே

போர்க்காலம் கொடியது
என்னையும்,
உன்னையும்
நம் காதலையும்
சுட்டெரித்து விடும்
போரின் முடிவில்
நான் உன்னிடம் வருவேன்

காரிருளில் உன்
காலகளிடை
முகம் புதைக்க
கவலை மறந்து
உன் மார்பில்
சாய்ந்து கொள்ள
என் தலையைக்
கோதி....விடும் உன்
கைகளில் முத்தங்கள்
கணிக்கை தர
உன்னை நீயும்
என்னை நானும்
மறந்து போக
யாரும் கண்டறியாத
எம் உயிரை
நாம் உயிர்த்தெடுக்க
நான் உன்னிடம் வருவேன்.
-சுல்பிகா-

யுகம்

2010-02-11T01:25:00.000-08:00

உங்கள் அறையில் மெல்லிய
நீள் வெளிச்சம் படர்ந்திருக்கும்
அவன் தீண்டலில்
உணர்ந்திருப்பாய் என்னை
அந்த நேரத்தில்
உன் மார்பிலும், மடியிலும்
தழுவிச் சென்றிருக்கும்
என் கண்ணீரின் காலடிச் சுவடு
அவன் நிச்சயம்
அவனுக்கானதாய் புரிந்திருப்பான்
எனக்கான உன் நேஸத்தை
எல்லாம் முடிந்ததும்
முடிவில் கேவிக் கேவி
அழுதிருப்பாய்
உன் நினைவுக்குள்
வந்திருக்கும் என்
திக்கும் காலும்
நொண்டும் வாயும்...
~சிவசங்கர்

புன்னகைகளின் விஷங்கள்

2010-02-11T01:24:00.000-08:00

என்னைக் கடந்து செல்லும்
முகங்களின் புன்னகைகளை
ஏளிதில் என்னால்
நம்பிவிட முடியவில்லை
புன்னகைகளின்
பின்னால் தடவப்பட்டுள்ள
விஷங்களின் கதிர்கள்
என்னைப் பயமுறுத்துகின்றன
என் முன்னால்
பற்கள் வெள்ளையாய்ச் சிரிக்கின்றன
என் பின்னால்
அவை என்னைக் கேவலப்படுத்தி
வஞ்சகம் செய்கின்றன
எதையும் நம்பிவிடமுடியாதபடி
காலம் என்னைக்
கடந்தபடி இருக்கிறது
ஊரெல்லாம் என் கதைகளை
சொல்லித் திருப்திப்படுகின்றன வாய்கள்
வாய்களில் வழிந்தபடி இருக்கும்
விஷங்களையும் வீணீரையும்
என் கண்கள் கண்காணித்தபடியே இருக்கின்றன
யாரையும் எளிதில்நம்பமுடியாத
அபத்தம் எண்ணி
என் மனம் அழுகின்றது
என் முன்னால்
நீலம் பாரித்த ஒரு நதி
ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது
ஏன் கண்ணீர்த்துளிகள்
நீலநதியில் சேர்கின்றன
கண்ணீர்த்துளிகள்
என்றோ ஒரு நாள்
நதியைச் சுத்திகரிக்கும்
என்று என் மனம்
நம்பியபடி இருக்கிறது.
~த. அஜந்தகுமார்

உன்னைப் பற்றிய ஞாபகங்கள்....!

2010-02-11T00:05:00.001-08:00

மழைத்துளிகளாக
ஈரமாகி என்
உடலெங்கும் ரணமாகின்ற...

வார்த்தைகளின் புதிர்
வெளிகளில் சுடும்
மணலில் கால்கள்
பதிய மனம் வெட்கை
அனலில் மறுபடியும்
வனாந்தரங்களில் தொலைந்த
எனது பழைய உடலைத்தேடி
பயணிக்கினறன.....

பேசும் உன் ஒற்றை
வார்த்தையில்
புதிர் அவிழ்க்க முடியாத ரணங்கள்...
கவிதைகளின் வரிகளுக்குள்ளும்
அடக்க தெரியாமல்
யாரிடமும் நம் உறவைப் பற்றி
பேச துணிவற்று தனித்து
விடப்பற்ற தீவாக அழைகிறேன்.....
"வெப்" கேமராவில் பதிந்த
உன் கண்களில் காதலை
அன்றி காட்சிகளை காண
மறுக்கின்றன என் கண்கள்...
நீ
வெகுதூரத்தில் இருந்தாலும்
மன சலனங்களில்
ரோஜாக்களின் முற்களாகவும்
மறுமுறை மல்லிகை பூக்களின்
வாசனையுடன் என் ஒற்றை
வாசலில் வந்து வந்து
காத்திருக்கின்றாய்...

உன் நினைவுகள்
பெருக்கெடுத்து
இந்த மழை நாளில்
உடலெங்கும் நதிகளை
ஊற்றெடுக்க வைக்கின்றது...

என்னைப்பற்றி
என்ன தெரியும் என்ற
உனது கேள்விகளும்
என்னைப்பற்றிய ஏதுமற்ற
உன் மன வெற்றிடமும்
அருகிலே நம்மை சந்திக்க
வைக்கும் கணனியும்
இப்போதைக்கு
நம்மை இனைக்கும் பதில்களாக
இருந்தாலும்
கடவுளின் கைரேகை
மறுபடியும்
ஓர் தனித்து விடப்பட்ட
இரண்டு தீவகளை
ஒன்றினைக்கும் விளையாட்டில்
நாம ஏனோ கேள்ளிகளுடன்
சந்தேகங்களையும்
பேசி நடக்கின்றோம்...
வாழ்கை ஒன்றும்
பெரிதாக இல்லாத போதும..
குற்றச்சாட்டுக்கள்
ஏதுமற்ற
என் அடையாளங்களில்
நீயம் உன் செல்ல
சிரிப்பும் நம் உலகத்தில்
புன்னகையை
புதிய திசைக்கு
அழைத்து போனால்....
போதும்...

உன்
வார்த்தைகளின்
சங்கீதம் எதுவாகவும்
இருக்கட்டும் ஆனால்...
தற்சமயம் நான் வாசிக்கும்
உன்
புல்லாங்குழலின்
ஆத்மீக ராகம் மட்டும்
எனக்குள்
இதுவரையும்
இல்லாத
ஒர் வர்ணஜால சிறகை தந்துள்ளது..

அது நம்பிகையையும்
ஒளியையையும்
எதிர்ப்பார்ப்பையும்
என் வீதிகளில் வலம் வர செய்துள்ளது...
உன் கடுமையான
வார்த்தைகளினால்
என் மன கோலங்களை
மனகோட்டையை மட்டும்
தகர்த்தி விடாதே....?
போதும் காதலின்
மாய சுகம்
இந்த ஜென்மத்தில்
எனக்கு இவ்வளவுதான் என்று
இறைவன் தீர்மானித்து விட்டால்
உன்னை இப்படியே நினைத்து
உன் கவிதைகளில்
ரசிகனாக காலத்தையும்
காதலையும் நினைவுகளில்
சுமந்து வாழ்ந்து
விடுவேன் பெண்ணே...!

ஆனால்...
வார்த்தைகளின்
மட்டும் மனகோடடைகளை
தகர்த்தி விடாதே...?

சந்தோசங்களை
சொல்ல முடியாத
வகையில் அப்படி உள்ளன.....
உன்னைப்பற்றி ஞாபகங்கள்....

எம்.மகேந்திரன்

அகால மரணங்கள்

2010-02-10T21:25:00.001-08:00

வெள்ளென வெல்லாம்
வெறிச்சோடிக் கிடந்து
வெறுஞ் சாம்பல் மேடாய்த்தான்
தரிசனம் தந்தது.

மதியம் திரும்பியதும்
கட்டை அடுக்கிவிட்டுக்
காத்துக் கிடக்கின்றார்.

நீறு பூத்த குறங் கொள்ளிக் கட்டைகள்
காற்று ஊத கண் முழித்துப் பார்க்குது!

இப்ப வெல்லாம்
அகால மரணந்தானே அதிகம்.
ஒருவேளை
கைகூடாத் திருமணத்தால்
காதலர் தற்கொலையோ
சாதி மத பேதம் தடுத்த
கொடுமையிதோ!

அதோ பார்!
துண்டுப் பிரசுரம் தெருவெல்லாம் ஒட்டி
தண்டிகை காவிச் சனம் திரண்டு வருகுது

‘குண்டு துளைத்துக்
குருதி குளிப்பாட்டிச்
சவமாகச் சாய்ந்தாலும்
சாகாமல் வாழுகிறாய்
விடுதலை வேள்வியிலே
உடல் தீக்கு ஈந்துவிட்டாய்…’

ஒரு கோடி சிந்தனைகள்
உள்ளத்தில் அலைமோத
மீதியைநான் படிக்கவில்லை.
இப்பவெல்லாம்
அகால மரணந்தானே அதிகம்.
~தா.இராமலிங்கம்

ஒளி பரவும் பெரும் பொழுது

2010-02-10T20:33:00.000-08:00

முடியாதென இருந்த காலம் முடிந்துவிட்டது
சீடார் மரங்கள் வேலி அமைத்திருந்த
பூங்காவின் உலர்ந்த தரையில் அமர்ந்திருந்தபோது
வழமையாக என்னிடம் வரும்
கறுப்பு அணில்களையும் காணவில்லை

யாரோ ஒருவர் என்னைக் கடந்து போகிறார்
புன்னகை தருகின்ற கடைசி மனிதராக
அவர்தான் இருக்கக்கூடும்

துயரத்தில் ததும்பும்
என் இதயத்தை மறைத்து
வாவென அழைத்தாலும்
வாரார் ஒருவரும்

எவருக்காவது என் குரல் கேட்கிறதா?

வெள¢ளிகள் இரவின் கண்களைக் குருடாக்குகின்றன
நிறங்கள் கறுப்பின் கருவறைக்குத் திரும்புகின்றன
உயிரோடு ஆடும் விளக்கென எதுவுமில்லை
ஊரைத் தருவதற்கும் யாருமில்லை

ஊரில்
புளியங் கொப்பில் துடங்கிச் செத்தவளின்
சாபமும் துர்க்கனவும் காற்றை நிறைக்கின்றன

என் காலடி ஒலிக்காகக் காத்திருந்த நாய்க்குட்டியும்
நம்பிக்கை இழந்து
துடக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டது

கண்ணாடிக் கிண்ணங்கள்
உடைந்து சிதற
போதையின் எல்லாக் கனவுகளும்
குளிர்காலப் பனித் தீயில்
பற்றி எரியட்டும்

எப்போதும் மூடித் திறக்கும் மனக்குகையின்
துயிலற்ற வாயில்களை
என்றென்றைக்குமாக அடைத்துவிடுகிறேன்
அவற்றைத் திறக்க வரும்
ஒவ்வொரு கவிதையும்
வேட்கையின் ஒவ்வொரு துளியும்
முறிந்து விழுகின்றது

எவரும் இனி வரமாட்டார்.
~சேரன்

செட்டிக்குளமும் ஒரு பிரெஞ்சு மருத்துவனும்

2010-02-10T20:20:00.000-08:00

வெடித்து விழுந்த மின்னல் வெட்டுக்களிடையே
சிதறித் தெறித்தன உயிர்க்கொடிகள்
முகத்தை விட்டுத்
துள்ளி விழுந்தன கண்கள்
மரங்களின் பொந்துகளிடை
பதுங்கிக் கொண்டன காதுகள்
கைவிரல்கள் மாமரங்களில் தொங்கிக் கொண்டன
கால்கள் தென்னை மரங்களில் தெறித்து வீழ்ந்தன
பிரிந்த குடலிலிருந்து
ஊறிய அரிசியும் பருப்பும்
சிவப்பாய்ச் சிதறின
துடித்துக் கொண்டிருந்த
இதயத்தை
நாயொன்று காவிச்சென்றது
முழுதாய்க் கிடந்த கண்முழிகளை
கோழிகள் கொத்திச் சென்றன
சிதறித் தூவிய தசைப்பிண்டங்களை
எறும்புகள் இழுத்துச் சென்றன.
உயிர்ப்பிச்சைக்கான அவலத்தினிடை
தன் முன்னே பரப்பியிருந்த
இரத்தம் நிரம்பிய உடல்களிலிருந்து
முழுதாக ஒரு மனிதனை
மீண்டும் உருவாக்க
செட்டிக்குளத்தில்…
பிரெஞ்சு மருத்துவனொருவன்
முயன்று முயன்று
தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறான்
~துவாரகன்
( நன்றி : யுகமாயினி நவம்பர் 2009 )

இருமை

2010-02-10T20:18:00.000-08:00

நான் சிறுசாய் இருக்கையில்
உலகம் தட்டையாய் இருந்தது.
எங்க பாட்டிக்குத் தெரிந்த ஓர் அரக்கன்
ஒருமுறை உலகைப் பாயாய்ச் சுருட்டி
ஒளித்து விட்டானாம்.
அப்போதெல்லாம்
பகல்தொறும் பகல்தொறும்
ஏழு வண்ணக் குதிரைத் தேரில்
சூரியன் வருகிற வழி பார்த்திருந்து
பாட்டி தொழுவாள் நானும் தொடர்வேன்.

ஒரு நாள் வகுப்பறையில்
என் அழகான ஆசிரியை
உலகை உருண்டையாய் வனைந்து
பிரபஞ்சத்தில் பம்பரம் விட்டாள்.
சூரியனை தேரினால் இறக்கி
பிரபஞ்சத்தின் அச்சாய் நிறுத்தினாள்.
பின்னர் கல்லூரியிலோ
ஆசிரியர்கள் பிரபஞ்சத்துள்
கோடிகோடி சூரியன் வைத்தார்.

இப்படியாக என்
பாட்டியின் மானச உலகில்
வாழ்வு மனசிலாகியது.
கற்ற உலகிலோ எனது அறிவு
கவசம் பூண்டு ஆயுதம் தரித்தது.
இந்த இருவேறு உலகும்
என் இருப்பு நதியின்
எதிர் புதிர்க் கரைகள்.

நதியின் அக் கரையோ
முன்பொரு காலத்தில்
அங்கு உண்மை பேசியதால்
ஏழை விறகு வெட்டிக்கு
பொற்கோடரியும் தருகிறாள்
வனதேவதை.
இக் கரையோ எதிர்காலத்தில்,
அங்கு மனிதனையே
பிரதிமை செய்கிறார்கள் விஞ்ஞானியர்கள்.

காற்றரனாய்
தீபத்தில் கூப்பிய கரம்போல்,
அலைப்புறும் என்மீது
நம்பிக்கைகளும் விஞ்ஞானங்களூம்.
~வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்
நன்றி: கவிதைகள் (பெருந்தொகை)

ஒன்றைப் பற்றி மட்டுமே சொல்வது தொடர்பாக.

2010-02-10T20:16:00.000-08:00

நான் ஒன்றைப்பற்றிப் பேசும்போது
இன்னொன்றைப் பற்றிப் பேசுவதுபோல இருக்கிறது என்கிறாய்.
மெய்தான் -
இந்த நாளில் ஒன்றை விலக்கி இன்னொன்றைக் காணுவது இயலாத காரியந்தான்.

மன்னாரிலிருந்து வெளிக்கிட்ட தற்கொலைப் போராளியின் உடல்
ஜெருசலேம் நகரில் வெடித்துச் சிதறுகிறது.

மட்டக்களப்புக்குப் போகையில் மறிக்கப்படுவோனது அடையாள அட்டை
இஸ்ரேலியப் படையினனிடம் ஒரு
பலஸ்தீனியனால் நீட்டப்படுகின்றன.

திருகோணமலை முற்றவெளியில் பொலிஸ் தேடும் சந்தேக நபர்
ஸ்ரீநகரில் இந்தியப்படையினரால் கொண்டு செல்லப்படுகிறார்.

பினோஷேயின் சிலேயில் காணாமல் போனவர்கள்
சூரியகந்தவவிலும் செம்மணியிலும்
புதையுண்டார்கள்.

கொழும்புச் சோதனைச்சாவடியில் சிக்குண்ட பெண்ணைத்
தமிழகத்துக் காவல் நாய்கள் தடுப்பு மறியலில் கடித்துக் குதறுகின்றன.

வட இலங்கையிலிருந்து விரட்டப்பட்ட இஸ்லாமியன்
அவுஸ்திரேலிய அரசால் அனுமதி
மறுக்கப்படுகிறான்.

எல்லா அகதி முகாம்களையும் சூழுகிற வேலி
ஒரே முட்கம்பிச் சுருளால் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது.
எல்லாச் சிறைக் கூடத்துச் சுவர்களும்
ஒரே சூளையின் அரிகற்களால் எழுப்பப்பட்டுள்ளன.
உலகின் எல்லாத் தடுப்பு முகாங்களிலும்
உள்ளவர்கள்
ஒரே மொழியில்தான் இரவில் அலறுகிறார்கள்.

துருக்கியில் குர்தியனுக்கு மறுக்கப்பட்ட மொழியை
இலங்கையில் தமிழன் இழந்து கொண்டிருக்கிறான்.

யாழ்ப்பாண நூலகத்தைச் சூழ்ந்த தீயிலல்லவா
பாபர் மசூதியை இடித்த கடப்பாரைகள்
வடிக்கப்பட்டன.

சாவகச்சேரியைத் தரைமட்டமாக்கிய குண்டுகள்
புhஸா நகரத்தின் மீது விழுந்து
கொண்டிருக்கின்றன.

கிளிநொச்சியில் புதைக்கப்பட்ட கண்ணிவெடிகள்
டீhமியன் புத்தர் சிலைகளை முடமாக்கிச்
சரிக்கின்றன.

கியூBஆ மீதான அமெரிக்க வணிகத்தடை
வன்னிக்கு எரிபொருள் போகாமற் தடுக்கிறது.

புலம்;பெயர்ந்த உயர்சாதித் தமிழனின் முகம்
கூ-க்ளுக்ஸ்-க்ளான் முகமூடிக்குள் ஒளிகிறது.

இலங்கையில் விதிக்கப்படும் செய்தித் தணிக்கை
அமெரிக்காவிலும் செல்லுபடியாகிறது.

காஷ்மீர் விடுதலைப் போராளியின் உயிர்த்தியாகம்
இலங்கைத் தமிழனுக்காக வழங்கப்படுகிறது.

நேபாளத்தின் கெரில்லாப் போராளி
மலையகத் தமிழ்த் தொழிலாளிக்காகப்
போராடுகிறான்.

கொலம்பியாவில் விரிகின்ற விடுதலைப் போர்
இலங்கை விவசாயிகளின் விமோனசத்துக்கானது.

இலங்கைத் தமிழரது இடையறாத போராட்டம்
பலஸ்தீனப் போராளிகட்கு உற்சாகமூட்டுகிறது.

ஒரு நியாயத்தை ஆதரிக்கிற சொற்கள்
இன்னொரு நியாயத்தையும் ஆதரிக்கின்றன.
ஒரு கொடுமையை ஏற்கும் சொற்கள்
எல்லாக் கொடுமைகளையும்
நியாயப்படுத்துகின்றன.

எனவே
நான் எதைப் பற்றிச் சொன்னாலும்
நீ எதைப் பற்றிச் சொன்னாலும்

எல்லாவற்றைப்; பற்றியும் சொன்னது போலத்தான்.

-சி.சிவசேகரம்

வாழ்வும் மரணமும்

2010-02-10T20:13:00.001-08:00

கமலாதேவியின் மரண ஊர்வலத்தில்
உமது காரிலே நானும் இருந்தேன்
மாதம் ஒன்றுதான் கழிந்தது;
மறுநாள்
உமது நீண்ட மரண ஊர்வலத்தில்
கால்நடையாக நானும் தொடர்ந்தேன்.

அதற்கு மூன்றே தினங்களில் முன்புதான்
திருமண வீட்டில் மங்கள இசையில்
அருகருகாக நாங்கள் இருந்தோம்
அதற்கு மூன்றே தினங்களின் பின்புதான்
அழுகுரல் இடையே, பேழையுள் உமது
மீளாத் துயிலின் கோலம் கண்டேன.

மரங்கள் அடர்ந்த கோம்பையன் திடலில்
உமது சாம்பலும் புகைந்து தணிந்தது
வாழ்க்கை இதுவா?
மரணமும் இதுவா?

வாழ்க்கை எத்தனை சுமையாய் இருப்பினும்
வாழ்தல் இனியதே.
மரணம் எத்தனை இலகுவாய் இருப்பினும்
மரணம் கொடியதே.

அதனினும் கொடியது உமது மரணம்
மலைசரிந்தது போன்றதுன் மரணம்
ஆழ்ந்த அமைதியில்
இடியின் முழக்கமாய்த்
திடீரென வந்தது.

வாழ்வின் நம்பிக்கை தளர்ந்தது ஒருகணம்
இருத்தலின் அடித்தளம் குலுங்கி அசைந்தது
தூக்கமும் விழிப்பாய்
நினைவுச் சுழல்களாய்க்
கரைந்து கழிந்தது.

நாட்கள் நகரும்
நாங்களும் எமது
போக்கிலே தொடர்ந்து
புதியன முயல்வோம்
வாழ்க்கை இதுதான்
மரணமும் இதுதான்.

சோகம் இடைக்கிடை சுடும் எம்நெஞ்சை
துடிக்கும் எம் இதயம்
மரணம் வாழ்வினை வழிமறித்தாலும்
நினைவில் உம்வாழ்வு நெடுகிலும் தொடரும்...
~நுஃமான்

உன்னுடைய மற்றும் என்னுடைய கிராமங்களின் மீதொரு பாடல்

2010-02-10T20:08:00.000-08:00

எனக்குத் தெரியாது
ஒரு ஆர்ப்பரிக்கும் கடலோரமோ
அல்லது
வனத்தின் புறமொன்றிலோ
உன் கிராமம் இருந்திருக்கும்.
பெரிய கூழாமரங்கள் நிற்கிற
செம்மண் தெருக்களை
வசந்தத்தில் வந்தமர்ந்து பாடும்
உன் கிராமத்துக் குருவிகளை
எனக்குத் தெரியாது.

மாரிகளில்
தெருவோரம் கண்மலரும் சின்னஞ்சிறிய பூக்களை
நீள இரவுகளில்
உடுக்கொலித்து நீ பாடிய கதைகளை
நிலவு கண்ணயரும்
உன் வாவிகளை
நானறியேன்

காற்றும் துயர்ப்படுத்தும்
இவ்விரவில்
நானும், நீயும் ஒன்றறிவோம்.
ஒரு சிறிய
அல்லது பெரிய
சுடுகாட்டு மேடுபோலாயின
எமது கிராமங்கள்.
அலைபாடும் எங்கள் கடலெல்லாம்
குருதிபடர்ந்து மூடியது.
விண்தொட மரமெழுந்த வனமெல்லாம்
மனிதக் குரல்கள் அலைவுற
சதைகள் தொங்கும் நிலையுமாயிற்று.
முற்றுகையிடப்பட்ட இரவுகளில்
தனித்துவிடப்பட்ட நாய்கள் ஊளையிட
‘முந்தையர் ஆயிரம்’ காலடி பரவிய
தெருவெல்லாம் புல்லெழுந்து மூடியது.
நானும், நீயும் இவையறிவோம்.
இறந்துபோன பூக்களை
கைவிடப்பட்ட பாடலடிகளை
நினைவுகூரப்படாத கணங்களைக் கூட
அறிவோம்.

ஆனால்
கருகிப்போன புற்களிற்கு
இன்னும் வேர்கள் இருப்பதை
கைவிடப்பட்ட பாடல்
சொற்களின் மூலத்துள் அமர்ந்திருப்பதை
நீ அறிவாயா?
குருதி படர்ந்து மூடிய
கடலின் ஆழத்துள்
இன்னும்
எங்கள் தொன்மைச் சுடர்கள் மோனத்திருப்பதை
அவர்களைப் போல
நீ அறியாது விடின்
இன்றறிக
‘ஓராயிரம் ஆண்டுகள் ஓய்ந்து கிடந்தபின்’
ஒர்நாள் சூரியன் எழுந்து
புலர்ந்ததாம்.
-பா.அகிலன்

பாம்பு நரம்பு மனிதன்

2010-02-10T20:07:00.001-08:00

வலி தாங்கமுடியவில்லை.
எனது கண்களை யாரோ ஒரு கல்லில் வைத்து
இன்னுமொரு கல்லால்
தட்டுகின்றனர்.

என் கண்
ஒவ்வொரு நாளுமே கெடுகிறது.
அது இருந்த இடத்தில்
பாம்புகள் நுழைகின்றன
எனக்குள்.

ஆம், என் நரம்புகளெல்லாம் இப்போது பாம்புகளா!
ஒவ்வொரு நரம்பும்
ஊர்வதைப் போலவும்,
நெஞ்சைக்
கொத்துதல் மாதிரியும்,
உணர்கிறேன்.

ஊரே
நான் பார்க்கும் உலகே
என் கண் தட்டும் மனிதரை
விழுங்கு!
கையிலொரு பூவோடு
பிறர் நெஞ்சை
தடவிச் சுகம் கொடுக்கும் மானிடராய்
மண்ணில் பிறக்க
தவம் செய்!

ஒரு நரம்பு
இப்போது
என் மூளையைக் கொத்துகிறது!
இன்று காலையில்தான் இந்தப் பாம்பு
எனக்குள்ளே வந்தது.
நேற்று முன்தினம்
இரு தரப்பிலும்
சுமார் நூறுபேர்வரை மரணம் என்ற
பத்திரிகைச் செய்தியைப் பார்க்கையில்,
யாரோ என் கண்ணை
கல்லால் தட்ட
நுழைந்தது.
~-சோலைக்கிளி

மின்னல்

2010-02-10T02:38:00.001-08:00

யன்னல் இடுக் கிடையே
மின்னல் தெறிக்கிறது!
பருக விழிவாயின்
கதவு திறபடு முன்
நழுவும் அணில் வாலா?
அரவின் எயிற்றிடையே
நெரியும் தவளையின் கால்
கிண்ணி நடுக்கமென-
இல்லை-
அச்சத்துக் கழகெங்கே?
சாவுக்கு ஒளியேது?
அது,
சாவின் நிழலல்ல!
நினைவிற்குள் நிற்காது
நெஞ்செல்லாம் தானாகி
உருவில்லா மன்மதனாய்
ஒளிந்தும் தெரிந்தும்
கஞ்சத் தனம் தன்னைக்
காட்டப் புரிவதனால்
தன்பால் எமையிழுக்கும்
இன்பப் புதுக்கவியா?
மின்னல் கவிதையா?
அல்ல-
கவிதைக்குள் சிக்காது
கவி நெஞ்சு புரிகின்ற
காலத்தின் நேரத்தின்
கட்டுக்கு மேலாக
நிற்கும் ஒரு துடிப்பின்
நிழலாய்,
வானப் பெருநீரில்
வெட்டும்
நீர்க் கோடு!

- மு.பொன்னம்பலம்

தேரும் திங்களும்

2010-02-10T02:31:00.000-08:00

"ஊரெல்லாம் கூடி ஒருதேர் இழுக்கிறதே;
வாருங்கள் நாமும் பிடிப்போம் வடத்தை"
என்று
வந்தான் ஒருவன்.

வயிற்றில் உலகத்தாய்
நொந்து சுமந்திங்கு நூறாண்டு வாழ்வதற்காய்ப்
பெற்ற மகனே அவனும்.
பெருந் தோளும்
கைகளும், கண்ணில் ஒளியும், கவலையிடை
உய்ய விழையும் உளமும் உடையவன்தான்.

வந்தான். அவன் ஒரு இளைஞன்;
மனிதன் தான்.
சிந்தனையாம் ஆற்றற் சிறகுதைத்து வானத்தே
முந்த நாள் ஏறி முழுநிலவைத் தொட்டுவிட்டு
மீண்டவனின் தம்பி
மிகுந்த உழைப்பாளி!

"ஈண்டு நாம் யாரும் இசைந்தொன்றி நின்றிடுதல்
வேண்டும்" எனும் ஒர் இனிய விருப்போடு
வந்தான் குனிந்து வணங்கி வடம் பிடிக்க.

"நில்!" என்றான் ஓரான்
"நிறுத்து!" என்றான் மற்றோரான்.
"புல்" என்றான் ஓராள்
"புலை" என்றான் இன்னோராள்
"சொல்" என்றான் ஓராள்
"கொளுத்து" என்றான் வேறோராள்.

கல்லொன்று வீழ்ந்து
கழுத்தொன்று வெட்டுண்டு
பல்லோடு உதடுபறந்து சிதறுண்டு
சில்லென்று செந்நீர் தெறிந்து
நிலம் சிவந்து
மல் லொன்று நேர்ந்து
மனிசர் கொலையுண்டார்.

ஊரெல்லாம் கூடி இழுக்க உகந்த தேர்
வேர் கொண்டதுபோல் வெடுக்கென்று நின்றுவிடப்
பாரெல்லாம் அன்று படைத்தளித்த அன்னையோ
உட்கார்ந் திருந்துவிட்டாள் ஊமையாத் தான்பெற்ற
மக்களுடைய மதத்தினைக் கண்டபடி.

முந்த நாள் வான முழுநிலவைத் தொட்டுவிட்டு
வந்தவனின் சுற்றம்
அதோ மண்ணிற் புரள்கிறது!

மகாகவி உருத்ரமூர்த்தி,
1960களின் கடைசியில் மஹாகவி இயற்றிய கவிதை.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகாலப் பழைய சுமை எங்களுக்கு

2010-02-10T02:27:00.000-08:00

இரண்டாயிரம் ஆண்டு பழைய சுமை எங்களுக்கு
மூட்டை கட்டி அந்த முழுப்பாரம் பின்முதுகிற்
போட்டுக் குனிந்து புறப்பட்டோம் நீள்பயணம்.
தேட்டம் என்று நம்பி,சிதைந்த பழம் பொருளின்
ஓட்டை,உடைசல்,உளுத்த இறவல்கள்,
பீத்தல்,பிறுதல்,பிசகி உதிர்ந்தவைகள்,
நைந்த கந்தல்- நன்றாக நாறிப் பழுதுபட்டு
சிந்தி இறைந்த சிறிய துணுக்கு வகை -
இப்படி யான இவற்றையெல்லாம் சேகரித்து
மூட்டைகட்டி, அந்த முழுப்பாரம் கண்பிதுக்கக்
காட்டு வழியிற் பயணம் புறப்பட்டோம்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுப் பழைய சுமை எங்களுக்கு.

மூட்டை முடிச்சு முதலியன இல்லாதார்
ஆட்டி நடந்தார், இரண்டு வெறுங்கையும்.
பாதை நடையின் பயணத் துயர் உணரா
மாதிரியில் அந்த மனிதர் நடந்தார்கள்.
ஆபிரிக்கப் பாங்கில் அவர்கள் நடந்தார்கள்.

மற்றும் சிலரோ வலிமையுள்ள ஆயுதங்கள்
பற்றி, முயன்று, பகை களைந்து,மேலேறி
விண்வெளியை எட்டி வெளிச்செல்லு முன்பாக
மண்தரையில் வான வனப்பைச் சமைப்பதற்கும்,
வாய்ப்பைச் சமனாய்ப் பகிர்ந்து சுகிப்பதற்கும்
ஏய்ப்பை ஒழித்தே இணைந்து நடப்பதற்கும்
நெஞ்சம் இசைந்தார்.
நிகழ்த்தினார் நீள்பயணம்.

பின் முதுகில் பாரப் பெருமை இல்லாதவர்கள்
இத்தனையும் செய்தார்.
இனியும் பல செய்ய
எத்தனிப்போம் என்றார்.
இவை கண்டும்,
நாமோ
இரண்டாயிரம் ஆண்டுப் பழைய சுமை அத்தனையும்
சற்றே இறக்கிச் சலிப்பகற்றி, ஓய்வு பெற்றுப்
புத்தூக்கம் எய்திப் புறப்படவும் எண்ணுகிலோம்.

மேலிருக்கும் மூட்டை இறக்கி, அதை அவிழ்த்துக்
கொட்டி உதறி, குவிகின்ற கூழத்துள்
வேண்டாத குப்பை விலக்கி, மணி பொறுக்கி,
அப்பாலே செல்லும் அறிவு விழிப்பென்பதோ
சற்றேனும் இல்லோம்.
சலிப்பும் வலிப்பும் எழ,
பின் முதுகைப் பாரம் பெரிதும் இடர்படுத்த,
ஊருகிறோம்;ஊருகிறோம் - ஓயாமல் ஊருகிறோம்.

பரந்த உலகோர் பலரும், சுமையைச்
சுருங்கும் படியாகக் குறைத்துச் சிறிதாக்கிக்
கைப்பைக்குள் வைத்துக் கருமங்கள் ஆற்றுகையில்,
வெற்றுக்கை கொண்டும் வியப்புகள் ஆக்குகையில்,
புத்தி நுட்பம்,செய்கை நுட்பம்,போக்கு நுட்பம் என்பவற்றால்
சித்தி பல ஈட்டிச் செகத்தினையே ஆட்டுகையில்,
நாங்கள் எனிலோ நலிந்து மிகவிரங்கி,
பின் முதுகைப் பாரம் பெரிதும் இடர் படுத்த
ஊருகிறோம்,ஊருகிறோம் - ஓயவில்லை,
ஊருகிறோம்.

வேண்டாத குப்பை விலக்கி,மணி பொறுக்கி
அப்பாலே செல்லும் அறிவோ குறைவு
ஓ!
இரண்டாயிரம் ஆண்டுப் பழைய சுமை எங்களுக்கு;
பண்பாட்டின் பேரால் பல சோலி எங்களுக்கு.
~கவிஞர் முருகையன்"பதினொரு ஈழத்துக் கவிஞர்கள்" என்ற கவிதைத் தொகுப்பில் இருந்து....

நண்டும் முள்முருக்கும்

2010-02-10T02:21:00.000-08:00

சிவப்புப் பூக்கள்
முள் முருக்கம்.
மைனாக்கள் வரும், போகும்.

இலைகள் உதி - ர் - ந் - து
வெறும் கிளைகள்
முட்களுடன்.

நுனிகளில்
வளைந்த பூந்தண்டுகள்.

அடியில் உள்ள பெரியபூக்களை
மைனா கோதும்.
அவை பின்னரும் கோத,
நுனியில்
வரவர, சிறிய
நலிந்து நீண்ட
மொட்டுகள்,
நண்டின் பூப்போல,
ஆமாம்
நண்டின் பூப்போல.
அம்மா சொன்னாள்!
நண்டு சினைக்க
பூக்கும் முள்முருக்கு.
முள்முருக்குப் பூக்க
சினைக்கும் நண்டுகள்.

நாளைக் காலை
சந்தைக்குப் போகலாம்.

- சண்முகம் சிவலிங்கம்.

(நன்றி: 'நீர்வளையங்கள்' கவிதைத்தொகுப்பு)

அழைப்பு

2010-02-10T02:19:00.000-08:00

தூரத்தில் நான் கேட்டேன்
குரல் ஒன்று
தூரத்தில் நான் கேட்டேன்
பாதி இரவினிலும் பட்டப்பகலின் அனலினிலும்
மோதித் தெறித்து
மெல்ல முனகி அழுவதுபோல்
தூரத்தில் நான் கேட்டேன்
குரல் ஒன்று
தூரத்தில் நான் கேட்டேன்

பக்கத்தில் ஒரு கோயில்
அதன்பக்கத்தில் ஒரு அரவு-
சொர்க்கத்தின் வழிபோல
இலை சோவெனக் கலகலக்கும்.
சற்று அப்பால் ஆலைகளில்
சருகுதிரும்.
இடைவெளியில் திக்கற்ற கன்றொன்று
தாயைத் தேடிவரும் - அப்போதும்,
தூரத்தில் நான் கேட்டேன்.

உலகருகே நிற்பேன்,
ஊரைக்காவலிடும் தென்னைகளில்
படரும் இருள் தூரத்தில்
அஞ்சிப்பறக்கும் சிலபறவை
தொடரவரும் பிறப்பெல்லாம்
எங்கோ தூரத்தில் கேட்டதுபோல்
குரலும் அதுகேட்கும்
என் குழந்தை நினைவெல்லாம்
தூரத்தில் நான் கேட்டேன்
குரல் ஒன்று
தூரத்தில் நான் கேட்டேன்

- சண்முகம் சிவலிங்கம்.
(நன்றி: 'நீர் வளையங்கள்' கவிதைத்தொகுப்பு)

கோடை

2010-02-09T23:02:00.000-08:00

ஒரு கோடை நடுப்பகல்.
நடுப் பகலின்
வெக்கையின் தாக்கம்
விளைவிக்கும் வெறுமை.

எங்கோ இருந்தொரு காக்கை
வெறுமைக்குக் குரல் கொடுக்கும்.
கோடை உமிழும் குரல்.

எரிச்சல் பற்றி வர
எழுந்து போய்
காக்கையைக் கலைந்தால்
கலைகிறதா வெறுமை?

சுருதியறுந்த தந்தியின்
அதிர்வாய் அதே
வெறுமையின் மீட்டல்.

வலம்வந்தொருகால் மீண்டும்
கொல்லை அமர்ந்ததுகாக்கை.
மீட்டும் குரல் மாறிலது
அதே வெறுமை எடுத்தகுரல்.

வெளியில்
காற்றின் விழுக்காடு
சோர்ந்து வழிகின்ற தென்னைகள்,
வெறிச் சோடிப் போன தெரு.
கானல் அரவுகள் நெளிதரும்வயல் வெளி
மேய்தலிலாது வெறுமையை இரைமீட்டபடி
காய்தலுறும் மாடுகள்.

இவற்றுக் கெல்லாம் ஒட்டுமொத்தமாக
குத்தகை எடுத்ததாய் ஓர் குரலில்
கோடை வறுக்கிறது காக்கை.

கானல் திரைவெளியில் வெறுமை
நிழல் விழுத்தி உலர
கண்கள் வெயில்கிறது.
மூடி விழித்தால் கானலின் ஒவியம்
கூடவே காக்கையின் குரலின்
பின்னணி ராகம்.

கல்லெறிந்து மீண்டும் அதைக்
கலைப் போமெனின் சாய்மனையோடு
மல்லுக்கட்டி மாழுகிறது மனம்.

சொல்லெறிந்து மீண்டும் காக்கை
சுற்றிச் சுற்றி எதையோ குத்திக் காட்டுவதாய்
முற்றும் இலையுதிர்ந்த வொரு
முள் முருக்கில் உலர் குரலில்....

சீ சனியன், நரகம்.

நிச்சயமாக நான் வெறுக்கிறேன்.
இந்தக் கோடையை
வெறுமை தின்னும் கோடை நடுப்பகலை.
குரல் கறுத்த காக்கையை.

நிச்சயமாக என்னையும்
நான் சாய்ந்து கிடக்கும் சாய்வு நாற்காலியையுங்கூடவே
~சு.வில்வரெத்தினம் (அகங்களும் முகங்களும் )

புதிய சப்பாத்தின் கீழ்

2010-02-09T00:46:00.000-08:00

சமாந்திரமாய்ச் செல்லும்
கரிய தார் றோட்டில்,
நடந்து செல்கிறேன்.
கண்களில்,
பிரமாண்டமாய் நிலைகொண்டு
கறுத் திருண்ட
டச்சுக் கற் கோட்டை;
மூலையில்,
முன்னோரைப் பய முறுத்திய
தூக்குமரமும் தெளிவாய்

பரந்த புற்றரை வெளியில்
துவக்குகள் தாங்கிய
காக்கி வீரர்கள்:
அரசு யந்திரத்தின்
காவற் கருவி.
என்றும் தயாராய்
வினைத்திறன் பேண
அவர், அணிநடை பயின்றனர்:
சூழ்ந்த காற்றிலும்,
அச்சம் பரவும்.

முன்னூறு ஆண்டுகள் கழிந்தனவாயினும்
நிறந்தான் மாறியது:
மொழிதான் மாறியது:
நாங்கள் இன்றும்,
அடக்கு முறையின் கீழ்...

~அ யேசுராசா
(அலை )

சப்பாத்துக்கள் பற்றி அதிகம் தெரிந்தவர்கள்

2010-02-09T00:42:00.000-08:00

குறுக்கும் மறுக்குமாய்ப் பின்னிப் பிணைந்த
குண்டும் குழியுமான
வீதிகளில் அலைந்துகொண்டிருக்கிறேன்
யார்யாரோ எவெரெவரையோ
என்னவெல்லாமோ செய்த - செய்துகொண்டிருக்கிற
கட்டடங்கள் பங்கர்கள்

வீதிகள் நீண்டு செல்கின்றன
ராஜனி செல்வி சிவரமணி
இயக்க மாமாக்கள் அவன்கள் இவன்கள்
ஓலங்கள் அலைகிற அதே சூனியம்

காய்ந்துபோன புற்றரைகளில்
குறுக்குமறுக்கான ஒழுங்கைகளில்
அனைவருமே கொலைக்கருவிகளுடன் திரிகிறோம்

சூழ்ந்த காற்றில்
ஓலமும் பெருமூச்சும் மட்டுமேயாய்
எத்தனை ஆண்டுகால அலைதல்?
எதிலிருந்து எதற்கு?
எதுவுமே தெரியாது

ஆனால்..
சப்பாத்துக்களால் நான் மிதிக்கப்படுவதை
வலியோடுணர்கிறேன்
அவை யாருடையவை?

என்னுடைய சப்பாத்துக்களால்
யாரை மிதித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்?
அதில் பிரண்டிருக்கிற ஈரம் காயாத குருதி
யாருடையது?

நான் பதில்களில்லாதவன்
கேள்விகளில் அலைந்து கொண்டிருக்க
போகிற போக்கில் யாரோ சொன்னார்கள்
அ.யேசுராசாவுக்கு
சப்பாத்துக்கள் குறித்து அதிகம் தெரியுமென

மரணத்துள் வாழ்வதாய்ச் சொல்லிய அவர்
தனது சப்பாத்துக்களைப் பற்றி
வாயே திறக்கவில்லை

திரும்பவும் சலிப்புடன்
குறுக்கும் மறுக்குமாய்ப் பின்னிப்பிணைந்த
குண்டும் குழியுமான
வீதிகளில் அலைந்துகொண்டிருக்கிறேன்
~ ஹரிஹர ஷர்மா

[அ.யேசுராசாவின் 'புதிய சப்பாத்துக்களின் கீழ்' கவிதையுடன் இணைவாசிப்புச் செய்யப்படக் கூடியது]
[கவிதையில் இணைக்கப்பட்டுள்ள சொற்கள் பல அ.யேசுராசாவின் கவிதை வரிகளை நினைவுறுத்தும் சங்கேதங்களாகும்.]
[இக்கவிதை அ.யேசுராசா மீதான கண்டனமோ குற்றம்சாட்டுதலோ கிடையாது, மாறாக அ.யேசுராசாவின் கவிதைப்பிரதியின் காலச்சூழலுக்கும் இக்கவிதைப்பிரதியின் காலச்சூழலுக்கும் இடையேயான புற/அகநிலை மாற்றங்கள் போன்ற விடயங்களையே பிரதிவினைக்குட்படுத்துகிறது.]
[நவம்பர்2007]

மேடையிலே சில, பிரமுகர்கள்...!

2010-02-09T00:33:00.000-08:00

ஊரில் ஒருமன்றம்
எடுத்த விழாவினில்
பேருரைக ளாற்றப்
பெரிய மனிதர்சிலர்
மேடை அமர்ந்திருந்தார்...!

1
வெயில் அனலிடையில்
கூதற் பனி நடுவில்,
கண்ணில் கரைதட்டா
நீண்ட பெருந்தொலைவு
போன தொழிலாளர் புதுமீன் பொண்டுவர,
'வாடி'யிலே நின்றபடி
பணம் வாங்கி மடிகட்டிச்
சுரண்டிக் கொழுத்திருந்த
'பெரிய *சம்மாட்டி...'

2
நாளெல்லாம் பொழு தெல்லாம்
நொந்துழைத்தும் தொழிலாளர்,
சுகம்காணார்; துயர்ப்படுவார்
அவர் முன்னால்...,
'ஏழைமையே சிறந்ததென'
எங்குமேயில்லா 'மோட்சம் நரகமென'
பைபிள் கதை சொல்லி,
அன்னவரைத் திசை திரும்பும்
'எங்களூர்க் கோயிற்
பங்குச் சுவாமியார்...'

3
'உப்பும் புளியுமல்ல எம்முதற் பிரச்சினைகள்
தமிழைப் பண்பாட்டைக்
காத்தல் தா னென்று,'
ஊர்வெளியில் மேடைகளில்
குதலைத் தமி ழினில்
பெரியமுழக்கமிட்டு,
நாளெல்லாம் பொழுதெல்லாம்
வெள்ளையனார் தம்மொழியை,
பண்பாட்டைப் பரவிநிதம்
+கறுவாக் காடுகளில்,
உண்டு சுகித்திருக்கும்
எங்கடை எம்.பி.!

ஊரில் ஒருமன்றம்
எடுத்த விழாவினில்
பேருரைக ளாற்றப்
பெரிய மனிதர்சிலர்
மேடை அமர்ந்திருந்தார்...!

~ அ யேசுராசா

(மல்லிகை )

*சம்மாட்டி--வள்ளச் சொந்தக்காரன்.
+கறுவாக்காடு--கொழும்பு நகரில் பெரும் பணக்காரர் வாழுமிடம்.
29.4.72

காலம் உனக்கொரு பாட்டெழுதும்

2010-02-07T21:55:00.000-08:00

வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு இன்று குளியல். இன்றையப் போத்தின் உதயகாலமே புதிய தோற்றத்துடன் எழுந்தது. மிகவும் வித்தியாசமாக, ஒரு சித்திரை மாதத்தின் கதகதப்பான விடியலாக இன்றிச் சற்றே குளிரூட்டியபடி, ஒவ்வொரு மயிர்க்காலிலும் நுழைந்து கிச்சு கிச்சு மூட்டுகிற குளிர்.

இளவெயிலில் பசைபரவிய பெருமிலைகளை வி¡¢த்துக் காட்டியபடி, எங்கு பார்த்தாலும் புகையிலைத் தோட்டங்கள் தொ¢ந்தன. கனவேகமாக நீரை உமிழ்ந்து கொண்டிருந்தன வாட்டர் பம்ப்புகள். புகையிலையின் இனிய மயக்கந்தரும் நெடியுடன் சேர்ந்து மண்ணென்ணெய் எ¡¢ந்துபோகிற புகை கதம்பமாய் மணத்தது.

அருளுக்குத்தான் முதலில் ஐடியா வந்தது. சட்டென எழுந்துபோய் சேட்டைக் கூட கழற்றாமல் தலைவழி நீர் சொ¡¢யுமாறு குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்து விட்டான். எல்லாரும் கோணாமலையைத் திரும்பிக் கேள்வியோடு பார்த்தார்கள். கோணாமலைக்கு ஏன் எந்தநேரமும் சிவந்தே போயிருக்கின்றன கண்கள்? இறுக மூடிய மெல்லிய உதடுகளுக்குள் எப்போதும் கோபமும் ரோஷமும் ஒளிந்திருப்பதாகத் தோன்றும். முகம் கருங்கல்லு மாதிரி விசித்திரமானதொரு பளபளப்புடன் கடினமாகவிருக்கும்.

கோணாமலை இன்று காலை சிவந்த கண்களால் சி¡¢த்தான். 'பொளபொள' வெனப் பாய்கின்ற நீர்த்தாரையில் ஒருசிறு குழந்தை மாதி¡¢ தலையை உதைத்துக் கொண்டிருந்த அருளை ஒரு தந்தையின் கனிவுடன் பார்த்தான்.

"ஓராள் கடைசியிலை குளிக்கலாம்"

அப்பா! இது என்ன குரல்? பேசாதவாய் பேசுகின்ற போது ஒவ்வொரு சொல்லிலும் மிகுந்த அழுத்தம் தொ¢கின்றது.

மைக்கேல் உட்கார்ந்தான்.

கோணாமலை, கேதா¡¢, பொ¢யண்ணன், பெருமாள், யோசேப் அன்பரசன். பிறகு இவன்... எல்லோரும் உறுமிக்கொண்டிருந்த வாட்டர்பம்பை நோக்கிப் போனார்கள்.

மைக்கேல் செய்திகளைச் சேகா¢க்க உட்கார்ந்திருந்தான்.

சனங்கள் இவர்களை ஒருதரம் நிமிர்ந்து பார்த்தார்கள். பிறகு தலையைக் குலுக்கிக் கொண்டு தம்பாட்டில் வேலையில் ஆழ்ந்தார்கள். பத்தோ பன்னிரண்டோ வயதிருக்கும், ஒரு சிறுபையன் கையில் சோப்புப்பெட்டி குலுங்க இவர்களை நெருங்கி ஓடிவந்தான். நீட்டியபடியே நின்றான். இவர்கள் சட்டை செய்யாதவர்களென உடம்பைத் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

கோணாமலை நிமிர்ந்து பார்த்தான். பையனின் விழிகள் "வாங்கிக்கொள்...வாங்கிக்கொள்" எனக் கெஞ்சும் பாவனை காட்டின.

"அருள் சோப்பை வாங்கு".

அருள் தலை, தோள், தொப்புள், தொடை, பாதம் எங்கும் சோப்புநுரை பொங்கி வழிய இளிக்க வாரம்பித்தான். அருள் கொஞ்சம் குஷாலான பேர்வழி. இவனுக்கு அந்தரங்கம் எல்லாம் சொல்லுவான். ஒருமுறை இவனும் அருளும் சைக்கிளில் டபிள் அடித்துக் கொண்டு அவசர அலுவலாகப் போனார்கள். சீமைக்கிழுவை மரங்கள் பூத்திருந்த ஒரு உயரவேலிக்குப் பின்னே கம்பீரமாக உயர்ந்து தொ¢ந்த ஒரு வீட்டுக்கு முன்னால் போகையில் அருள் இவன் விலாவில் இடித்தான்.

"என்ரை ஆளின்ரை வீடு..." எனக்காதினுள் கிசுகிசுத்தான்.
'.........."
"எப்பிடி வீடு....?"
"வீடு...நல்லாத்தான் இருக்கு....."
"ஆளை நீ பார்க்கயில்லை...பாத்தாலெல்லோ தெரியும்!..."
"......."
"ஹ¤ம்....எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சு.....நானும் உயிரோட இருந்தா...."
"இருந்தா?....."
"ஹ¤ம்"

இவன் திரும்பி அருளின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். லோக செளந்தர்யங்கள் யாவும் அருளின் இறுகிய முகத்தில் ஒரு வினாடி பூத்திருக்கக் கண்டான். இவனும் அருளுக்காக ஒரு பெருமூச்சை உதிர்த்தான்.

ஒரு கணம் தான்!

பிறகு அருள் மாறிவிட்டான். கண்களில் பழைய இறுக்கம் பரவியது. கால்கள் கனவேகமா சைக்கிளை உழக்க வாரம்பித்தன. ஒரு உண்மையான ஊழியன்!

வெகு காலத்திற்குப்பிறகு, இன்று அருமையான சாப்பாடு. எந்த மகராசி கைகளோ! மணக்கிற சமையல். அருள் கைகளை வழித்து வழித்துச் சூப்பியபடி இவனைப் பார்த்து கண்களைச் சிமிட்டி இளித்தான்.

ஒவ்வொரு பெண் கைச்சமையலுக்கும் ஒவ்வொரு ருசி இருக்கிறது. என்றாலும் அம்மாவின் எளிமையான சமையலின் ருசி வேறெவருக்கும் வாய்க்காது. அம்மா கையால் வெந்நீர் தந்தாலே அதற்குத் தனி ருசி இருக்கும். மெல்ல இருள் சூழும் போதுகளில் அம்மா கோவிலால் அவளுக்கு வலுக்கட்டாயமாக வெள்ளைச்சேலை உடுத்தி வன்மத்துடன் வேடிக்கை பார்த்தன. அம்மா தலை முழுகி, ஈரக்கூந்தலை நுனியில் முடிந்து போட்டபடி ஒவ்வொரு நாள் மாலையிலும் கூந்தலிலிருந்து நீர் சொட்டிச் சொட்டி வெள்ளைச்சேலையின் பின்புறம் நனைந்தபடி தோற்றம்காட்ட, அம்மன் கோயில்களைத் தேடிப்போக ஆரம்பித்தாள். திரும்பவரும்போது அம்மா மேனியில் கற்பூர வாசனை வீசும். அம்மா போ¢ல் அம்மன் குடியேறி வருவாள் போல, பார்க்க பயமாகவும் அழகாகவும் இருக்கும்.

அம்மா மச்சம், மாமிசம் சேர்ப்பது கிடையாது. இருட்டிய பிறகு தனியாக செங்கல் அடுப்பைமூட்டி தனிச் சமையல். ஒரு நேரம் மட்டுமே கொஞ்சம் போலச் சாப்பிடுகிற அம்மாவால் எவ்வாறு இப்படி பம்பரமாகச் சுழன்று கா¡¢யம் பார்க்கமுடிகிறது! மிகவும் குழைந்து போய்க் கஞ்சிப் பசையுடன் சோறும், ஏதோ ஒரு காயை வதக்கி வறட்டலாக ஒரு குழம்பும், கடித்துக்கொள்ள அப்பளம் உண்டு கட்டாயமாக.

நொடிக்குள் சமைப்பாள் அம்மா. இவன் நாவில் நீர் சொட்டச்சொட்ட காத்திருப்பான். அம்மா இவன் தோளளவு உயரமிருப்பாள். வெள்ளா¢ப்பழத்தைப் பிளந்து வைத்திருக்கிற மாதி¡¢ ஒரு நிறமும் குளுமையும் அம்மாவுக்கு. அம்மா அந்தக்காலத்தில் பேரழகியாக இருந்திருக்க வேண்டும். அதுதான் நிறையக் குழந்தைகள் பெற்றாளோ! தோல்வற்றி நடை மெல்லத் தளர்கிற இந்த வயதிலும் அம்மா கண்கள் ஜோதியென ஜொலிக்கின்றன.

இவன் நிமிர்ந்து வீம்பாக நிற்பான், கண்களால் அம்மாவப் பார்த்து கனியச் சி¡¢த்தபடி. அம்மா அண்ணாந்து இவன் நெற்றியில் திருநீறு பூசிவிடுவாள்.

"அம்மாளே!..." ஆத்மார்த்தமாக வேண்டுகிற அம்மா குரலில் இவன் கரைந்து போய் விடுவான். கற்பூரம் எ¡¢ந்த மீதியின் வாசனையும் சூடுமாக ஈரலிப்பாக அம்மா நெற்றியைத் தீண்டுகிற போது வாசனை நாசியை நிரப்ப இவன் சிலிர்ப்பான். அம்மா மூச்சு ஒருகணம் இவன் மார்பில் பட்டுவிலகும். இவனுக்கு உடனே பசியெடுத்துவிடும்.

சுலோசனா அக்கா அவசரச் சமையல், இவளுக்கு எதிலும் அவசரம், என்னத்தைக் கண்டாளோ இந்த அத்தானிடம். மகுடி கேட்ட நாகம்போல மயங்கிக் கிடக்கிறாள். அக்கா நிறையக்கறிகள். வைத்திருப்பாள், நிறையக் குழந்தைகளைப் பெற்றது போலவே, ஒன்றுக்கு உப்புக்கூடினால் இன்னொன்றில் உப்பே இருக்காது. மீன்குழம்பு மட்டும் அசலாக வைத்திருப்பாள். எல்லாவற்றையும் சேர்த்துக் கலந்துவிட ஒரு அபூர்வ ருசி பிறக்கத்தான் செய்கிறது.

சுலோ அக்கா வீட்டுக்கு இவன் கடைசியாகப் போனநாளே மறந்துவிட்டது. அத்தான் முணுமுணுத்தபடி சட்டென்று முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு போனான். இந்த அத்தான் ஒரு சா¢யான 'சேற்று எருமை' 'காட்ஸ்' அடிக்கிறதையும், கடமைக்காக ஏதோ வேலைக்குப் போவதையும், மீதி நேரமெல்லாம் ஒரே குடியையும் தவிர இவன் எதைத் சாதித்தான்? சுலோ அக்காவை வருஷம் தவறாமல் அம்மாவாக்குகிறதில் மட்டும் படுசமர்த்தன். சுலோ அக்கா இதழ்கள் வெடித்து மார்பு வற்ற வதங்கிய கத்தா¢க்காய் போல ஆகிவிட்டாள். அத்தான் மீண்டும் ஏதோ வாய்க்குள் 'கசமுச' என்றான். போனால் போகட்டுமே! இவன் அக்காவைப் பார்க்கத் தானே வந்தான்.

"இருக்கிறதுகளுக்கும் வீண் கரைச்சல்..."

அத்தான் வெளிப்படையாகவே கொக்கா¢க்க ஆரம்பித்தான். அக்கா நாக்கை கடித்தபடி இவனைக் குசினிக்குள் இழுத்துப் போனாள் இவன் கைகளை விடாமல் இறுகப் பிடித்துக் கொண்டேயிருந்தாள்.

"சாப்பிடுகிறியடா..." தளதளக்க கேட்டாள். இவன் நிமிர்ந்து பார்க்க சக்தியற்றுப் போனதால் மெளனமாக உட்கார்ந்தான். அக்கா மளமளவென்று சாப்பாடு போட்டாள். பிசைந்து பிசைந்து இவன் கைகளில் கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

அக்கா மூக்கை உறிஞ்சுவது கேட்டது.

"அம்மா கோயிலுக்குப் போவதை விட்டுட்டா...."

"......"

"அம்மா கோயிலுக்குப் போறதையும் விட்டுட்டா..."

"......"

'அம்மா கோயிலுக்கு...." அக்கா குரல் உணர்ச்சிவேகத்தில் உடைந்து கீச்சிட ஆரம்பித்தது.

இவன் கையை உதறிவிட்டு வேகமாக வெளியே போக ஆரம்பித்தான்.

"கையைக் கழுவவிட்டு போடா..." அக்கா கடைசியில் அழுகை வெடிக்கிற குரலில் அழைத்தாள். இவன் திரும்பிப்பார்க்க விருப்பமில்லாமல் உள்ளங்கைகளை இறுகப் பொத்தியபடி காற்றைக் குத்தியபடியே போனான்.

அக்கா குமுறிக் குமுறி அழைத்தபடி இவன்பின்னே வரும் அரவம் கேட்டது. காதைப் பொத்திக் கொள்ள வேண்டும் போலிருந்தது.

"இனிமேல் ஒரு வீட்டுக்கும் போக மாட்டேன்" இவன் காற்றுக்கு சபதம் செய்து கொடுத்தான்.

ஒருதரம் நான்கு மெயின் ரோட்டுகளுக்கும் உள்ள பொ¢ய பாலங்களை உடைத்துவிட்டுப் போய்விட்டார்கள்!

கோணாமலை ஆட்களைப் பி¡¢த்துப் பி¡¢த்து விட்டான். இவனுக்கு வடக்கு ரோட்டு, டிராக்டர்களில் மண்ணையும் கல்லையும் கொண்டுவந்து குழிகளைச் சனங்கள் பீதியால் பரபரத்தபடி நிரப்பினார்கள்.

இவன் காவல்! 'ரெடி'யாக நின்றான், சுறுசுறுப்பும் பொறுப்பும் மிக்கவனாக சுற்றுமுற்றும் பார்த்தபடி, வான்களும் பஸ்களும் பாரத்தைக் குறைத்துப் பள்ளத்தில் மெதுவாக இறங்கி இறங்கிப் போயின.

யாரோ இவன் முழங்கையில் இதமாகப் பற்றினார்கள்.

திரும்பிப்பார்த்தான்.

சுந்தா¢யக்கா!

விந்தி விந்தி நடக்கிற சுந்தா¢யக்கா! உதயகாலத்தில் பஸ்பிடித்து வேலைக்குப் போய் மாலை மயங்கி இருள்சூளும் நேரங்களில் வீட்டுக்குப் போய்ச்சேர்கிற சுந்தா¢யக்கா! அம்மா பதைபதைப்புடன் வாசலைப் பார்த்தபடியே நிற்பாளோ! இந்த விந்தல் கால் மட்டும் இல்லாவிட்டால் இந்திரன், சந்திரன் எல்லாரும் கந்தா¢யக்கா பின்னால் வா¢சையாக காத்து நிற்க மாட்டார்களோ! உதயகாலத்தில் பஸ்பிடித்து வேலைக்குப்போய் இருட்டியபிறகு வீட்டுக்குப் போய்ச்சேர உறுதியுடன் பழக்கப்படுத்திக் கொண்டாள் சுந்தா¢யக்கா.

சுந்தா¢யக்கா இவனையே பார்த்தபடி நிற்க..., இவன் பராக்குப் பார்ப்பவன் போல வேறெங்கோ பார்த்தான். பஸ் மெல்ல பள்ளத்தில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. சுந்தா¢யக்கா மேலும் இவனை நெருங்கி நின்றாள். கைப்பையைத் திறந்து சில நோட்டுகளை இவன் பொக்கெற்றுக்குள் திணித்தாள். இவன் திரும்ப அவள் கைகளுக்குள் திணிக்க... ஆற்றாமையுடன் இவனையே பார்த்தாள்.

"வச்சிரன்ரா..."

"வேண்டாம்...எனக்கொண்டும் வேண்டாம்."

சுந்தா¢யக்கா இவனை மேலும் கீழுமாக பார்த்தான். பறட்டை பற்றிப்போன தலைமுடியிலிருந்து வெயிலும் மழையிலும் அலைந்து தி¡¢ந்த கால்வரை செம்புழுதி படிந்திருந்தது. சாறனை உயரத்தூக்கி தொடை தொ¢யுமளவுக்கு முடிச்சுப்போட்டு இருந்தான். சேட் தோள்மூட்டில் பி¡¢ந்திருந்தது-

"ஒரு சேட்டாவது வாங்கலாமெல்லே..."

"....."

"வச்சிரன்ரா..."

"அக்கா....பார்...பஸ் வெளிக்கிடப் போகுது..."

"பொ¢ய கண்கள் சுந்தா¢யக்காவுக்கு. இவனை உறுத்துப்பார்த்தாள். கண்களுக்குள் இவனைச் சிறைப்பிடித்துக் கொண்டு போய்விடும் உத்வேகத்துடன் பார்த்தாள். கன்னங்களை நனைத்துக் கொண்டு பாயுமாறு இரு வைரச்சொட்டுகள் உருக வழிவதென சிந்தினாள்.

திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி சுந்தா¢யக்கா போனாள். கடைசி ஆளாக விந்தி விந்திப் போய் பஸ்ஸில் ஏறினாள். பின்புறக் கண்ணாடியூடாக இவனையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள். இவன் தற்செயலாக திரும்புபவனென அந்தப்பக்கம் பார்த்தான்.

பின்புறக்கண்ணாடி முழுவதும் விசாலித்தபடி சுந்தா¢யக்காவின் பொ¢ய கண்களைக் கண்டான். இவன் சட்டென்று மறுபுறம் திரும்பிக்கொண்டான்.

"சொந்த உணர்ச்சிகளுக்கு இடம் கொடுக்க மாட்டேன்"
காற்றிடம் சபதம் செய்தான்.

* * *

இன்று எல்லாம் அசாதாரணமான புதியதோற்றம் காட்டின. திளைத்துக் குளித்த மேனியை குளிர்காற்று தழுவிக்கொண்டு போயிற்று. இவன் வானத்தை நிமிர்ந்து நோக்கினான். 'பளிச்' செனும் நீலவானில் பஞ்சுப் பொதிகள் மிதப்பதன்ற அழகிய சித்திரைவானம் இன்றில்லை. மழைக்கோலம் காட்டிற்று. காற்று இறுக்கமாக இருந்தது. மெல்லமெல்ல கிழக்கு மூலையிலிருந்து இருண்டமேகங்கள் பரவிக் கொண்டிருந்தன.

மைக்கேல் சேதி சொன்னான்!

"தெற்கு றோட்டாலை சாமான் வருகுதாம்...நாங்கள் இடையிலே மாத்திக் கொண்டு வரவேணுமாம்...."

கோணாமலை விருட்டென எழுந்தான். படபடவென சில உத்தரவுகளைப் போள்ளான்.

"தெற்கு றோட்டுத்தானே!...பயமில்லை.....கனசாமான் வேண்டாம்....ஆளுக்கொண்டு போதும்....."

"பெருமாள் வெகிக்கிளை எடு....மழைவரும்போல கிடக்கு...சாமான் நனையாமல் கவனமாக மாத்தவேணும்...."

"யோசேப் இஞ்சேயே இருக்கட்டும்...."

பெருமாள் ஒரு அருமையான ட்ரைவர், ரோட்டுகளை ஒவ்வொரு அங்குல அங்குலமாகப் படித்து வைத்திருந்தான். குண்டும் குழியுமாக இருக்கும் ரோட்டுகளிலே கியரை மாற்றாமலே ஒடித்து வெட்டியபடி பறந்து செல்ல முடியும் பெருமாளால்.

பெருமாளுக்குப் பக்கத்தில் கோணாமலை தாவி ஏறினான். அவனுக்குப் பக்கத்தில் பொ¢யண்ணன்.

இவன் ....கேதா¡¢...அருள்....அன்பரசன்.....மைக்கேல்.... பின்புறம் புகுந்து கொண்டார்கள். இவன் கதவுக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தான். பெருமாளைத் தவிர எல்லோருடைய உள்ளங்களிலும் பொத்தியபடி 'சாமான்' இருந்தது. 'ரெடி'யாக இருந்தார்கள்.

செம்புழுதியைக் கிளப்பியவாறு பாய்ந்து செல்ல வாரம்பித்தான் பெருமாள், வானம் ஒருமுறை பொ¢தாக உறுமிற்று.

இன்னும் கொஞ்ச தூரத்தில் மெயின்ரோட்டில் ஏறிவிடலாம். சட்டென்று செங்கோணத்தில் திரும்பவேண்டும். பெருமாள் கியரை மாற்றுவதற்க ஆயத்தமானான். சந்திக்கும் இடத்தில் கிழட்டு ஆலமரத்தின் நிழலில் சனங்கள் கூடிநின்றார்கள். பெருமாள் வேகத்தைக் குறைத்துக் கொண்டான்.

கண்கள் பெரும் ஒளிவெள்ளத்தில் கூசின. உச்சியிலிருந்து கீழ்வானம் நோக்கி படர்கிற ஒரு கொடியாக மின்னல் பளபளத்த படி இறங்கிற்று. வானம் மீண்டும் ஒருதரம் வஞ்சனையுடன் கனைத்தது. பெருமாள் தடுமாறினான். ஒரு கணம் நிதானித்தான்.

படபடவென ஏதோ முறிந்து விழுகின்ற பொ¢யகிளையன்று 'ஓ'வென அலறியபடி பூமியை அறைந்தது.

சனங்கள் முகத்தில் பெருங்குழப்பம் பரவிற்று. கோணாமலை "முன்னேபோ" என்றான். பெருமாள் கிளச்சை ஊன்றி மிதித்தான்.

கோழை வழிகின்ற ஒரு திரைத்த கிழவன் கைகளை ஆட்டிக்கொண்டே முன்னே வந்தான்.

"மக்காள்..."

கோணாமலை என்ன என்பவனெனப் பார்த்தான்.

"ஆல் முறிஞ்சு விழக்கூடாது மக்காள்...போறபயணம் ஆபத்து மக்காள்."

அருள் கெக்கெலி கொட்டிச் சி¡¢க்கவாரம்பித்தான்.

"எங்களுக்கு ஒவ்வொரு நிமிசமும் ஆபத்துத் தானேணே அப்பு!...."

கிழவன் பா¢தாபமும் பச்சாத்தாபமும் வழிய இவர்களைப் பார்த்தான்.

பெருமாள் லாவமாக திரும்பியபடி மெயின் ரோட்டில் ஏறினான். மீண்டும் ஒரு மின்னல் அடிவானம் நோக்கி இறங்கிற்று. காற்று மிகவும் கனமாக இறுக்கிக்கொண்டே போனது. என்ன இது? இன்று எல்லாம் அசாதாரணமாக மாறிவிட்டன. தென்கிழக்கு மூலையிலிருந்து, இது சித்திரைமாதம் என்பதை மறந்துபோய், படுவேகத்தில் ஊதல்காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது.

"பெருமழை வரப்போகுது பெருமாள்...கெதியா..."பெருமாள் பலங்கொண்டமட்டும் மிதித்தான்.

சனங்கள் பரபரத்தவாறு வீடுகளுக்குள் புகுந்து கொண்டிருந்தார்கள். பருவந் தப்பிப் பெய்யும் மழையை ஆச்சா¢யமும் ஆவலுமாக வரவேற்கும் பாவம் அவர்கள் முகங்களில் தொ¢ந்தது. இவர்களின் வான் உறுமிக்கொண்டே செல்வதை வாசல்களில் நின்று கவனமாகப் பார்த்தார்கள்.

கனத்த பெருந்துளிகளாக மழை இறங்க ஆரம்பித்தது. கண்ணாடி மங்கத் தொடங்கிற்று. கனவில் தொ¢யும் தோற்றமென ரோட்டும் மரங்களும் விசித்திரத் தோற்றம் காட்டின. பெருமாள் வைப்பரை'ப் போட்டான்.

வேலை செய்யவில்லை....!

பெருமாள் இலகுவில் சளைத்து விடுபவனல்ல. கும்மிருட்டை ஊடுருவி பூனையைப் போல பார்க்க இவர்கள் பழக்கப்படுத்தப்பட்டவர்கள். கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டே போனான்.

என்ன மாதி¡¢ ஒரு மழை! இவன் தனது வாழ்நாளில் காணாத மழை. புழுதி அடங்கிப் போகிற வாசனை மிகுந்தது. இவன் நாசி நிறைய வாசனையை வாங்கி அனுபவித்தான். காலைத்தூக்கி முன்சீட்டில் இலகுவாக வைத்துக்கொண்டான்.

சட்டென்று ரோட்டு வெறிச்சோடிப் போகிறது. ஏனோ? சனங்கள் எவரும் இல்லை. மழைதான் காரணமோ என்னவோ? எதிரே ஒரு வாகனம் கூட வரவில்லை. கொட்டும் மழையில் சளைக்காமல் நனைந்தபடி ஆடி ஆடிப்போன ஒரு கிழட்டு எருதைத்தவிர, வெறிச்சோடும் ரோட்டு.

மூர்க்கத்தனமாக பூமியை மூழ்கடிக்கும் ஆவேசத்துடன் அம்புகளாக மழை வீழ்ந்துகொண்டிருந்தது. வானம் எச்சா¢க்கிறமாதி¡¢ அடிக்கடி பெருமிடிகளைக் கொடுத்தது. கூடவே உச்சியிலிருந்து கீழ்வான நோக்கி வானத்தை கூறுகளாகப் பி¡¢க்கும் கூர்வாளென பாயும் மின்னல்.

இவர்கள் எல்லோருக்கும் ஏனோ மயிர்க்கால்கள் குத்திட ஆரம்பித்தன. இதைவிட குருதியை உறையவைக்கும் குளிரை தாங்க இவர்கள் பழகிக்கொண்டவர்கள். ஆனால் இன்று என்னவாயிற்று? எலும்புக் குருத்துக்குள் ஊடுருவிப் புகுந்து கொள்கிற குளிர்.

அருள் கைகளைத் தேய்த்து சூடாக்கினான். நெஞ்சுக்குக் குறுக்கே கைகளைக் கட்டிக் கொண்டான். இவனைப் பார்த்து இயல்பான தோழமையுடன் சி¡¢த்தான். அருள் இன்று ஏனோ வழமையை விட அதிகமாக இளிக்கிறான். முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான ஒளி பிறந்தது அருளுக்கு.

இவனுக்கு ஏனோ திடீரென அம்மா, சுலோ அக்கா, சுந்தா¢ அக்கா, எல்லோரும் உதித்தார்கள்.

மழையுடன்சேர்ந்து அம்மா மேனியில் மணக்கிற கற்பூரவாசனை வீசிற்று. மழையில் கற்பூரத்தை கரைத்தவன் எவன்?

சுந்தா¢யக்காவின் பொ¢யகண்கள் முன்னே தோன்றின. இரு கனத்த வைரத்துளிகளைச் சிந்தின. சுந்தா¢யக்கா இதமாக இவன் கைகளைத் தொடுவது போலிருந்தது. சுந்தா¢யக்கா இந்த மழையிலும் வேலைக்குப் போயிருப்பாள்!

சுலோ அக்காவின் கீச்சுக்குரல் பேய்க் காற்றில் கலந்து வந்தது. இவனை, ஆதங்கமும் பொறுக்க முடியாமல் பீறிடுகிற அன்புமாக சுலோ அக்கா அழைத்துக்கொண்டு தொண்டைக்குழியைப் பிளந்துகொண்டு ஒரு நாகமென வெளிவந்தது.

இவன் கண்களைத் திறந்தான். பெருமாள் ஒரு வளைவில் வேகத்தை மாற்றாமலே லாவகமாகத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். சூரன்தான்! ஒரு நூறுயார் தூரத்துக்கப்பால் பார்வை புலப்படாதபடிக்கு கனத்த திரைகளாக மழை விழுந்துகொண்டிருக்க, வைப்பர் வேலைசெய்யாமலே படுவேகமாக வானைச் செலுத்திப் போகிறான்! வேறு எவனால் இப்படி முடியும்? அசகாயசூரன்தான்!

ரோட்டு நேரே கோடுபோட்டதெனச் செல்கின்றது. பெருமாள் கிழித்துக்கொண்டு போனான்.

ஏன்?...ஏன்...? என்ன...?

பெருமாள் சடக்கென்று பிறேக் போட்டான். எதிரே ஏதோ பிசாசுத்தனமாக நெருங்கிக் கொண்டிருந்ததாக எல்லோரும் உணர வாரம்பித்தார்கள்.

பெருமாள் கோணாமலையைத் திரும்பிப் பார்த்தான். கோணாமலை இறுகிய முகத்தவனாய் "முன்னேபோ" என தலையைக் குலுக்கினான். எல்லோருக்கும் வேகமாக மூச்சு வாங்கவேண்டும் போலிருந்தது. உள்ளங்கையை இறுகப் பொத்திக் கொண்டார்கள்.

பெருமாள் நிதானமாக முன்னே போனான். தலையை வெளியே நீட்டி நீட்டிப் பார்த்துக்கொண்டே போனான். எல்லா வீடுகளும் தெருவாசலைப் பூட்டியபடி மெளனமாய் மழையில் கொட்டக் கொட்ட நனைந்து கொண்டிருந்தன.

எதிரே ஒரு சிறிய ரோட் மெயின் ரோட்டில் கலக்கும் அந்தச் சந்தியில் ஏதோ கள்ளத்தனத்துடன் வஞ்சகம் பு¡¢ய ஒளிந்திருப்பதாகப் பட்டது. பெருமாள் கொட்டும் மழையில் வெளியே தலையைப் போட்டான்.

பொ¢ய வாகனம் ஒன்று, தனது பூதாகரமான உடலை மறைக்கப் பெரும் பிரயத்தனம் செய்தவாறு நின்றுகொண்டிருந்தது!

...பெருமாள் கொடுப்புகளை இறுக நெறுமினான்...முகம் சட்டென கறுத்து வீங்கிப் போனது.

கோணாமலைபு¡¢ந்து கொண்டான். கண்கள் இரத்தம் கொட்டுபவையெனச் சிவந்தன. இவர்கள் எல்லோருக்கம் பு¡¢ந்துவிட்டது. மண்டைக்குள் ஒரே 'விறு விறு', மிக வேகமாக மூச்சுவந்தது. உடல் தகிப்பதெனச் சுட்டது.

"ரெடி...ரெடி...ரெடி..." என இதயம் துடித்தது. உத்தரவுகளைப் பெற ஆயத்தமாக இருந்தார்கள். ஒவ்வொரு அங்கமும் துடிக்கவாரம்பித்தது.

கோணாமலை பரபரத்தான்.

"அம்பிட்ட கையழுங்கையுக்குள்ளை விடு... உடைச்சுக்கொண்டு தப்பவேண்டியதுதான்... எங்கெங்கையெல்லாம் நிக்கிறாங்களோ?... வளைச்சுப்போட்டான்களோவும் தொ¢யாது.... சனியன் பிடிச்ச மழை!..."

பெருமாள் வேகமாக பின்னே போக ஆரம்பித்தான். இவன் பின்னால் பார்த்தான். பின்புறமிருந்தும் 'வாகனம்' ஒன்று பிசாசு மாதி¡¢ நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது!

பக்கத்திலே ஒழுங்கைமாதி¡¢ ஒரு ஓடை தொ¢ந்தது. பெருமாள் பெரும் பிரயத்தனத்துடன் உள்ளே நுழைய முற்பட்டான். ஆனால் அதற்குள் அவர்கள் முந்திக்கொண்டார்கள். நெருப்பை உமிழ்ந்த படி இருபுறமிருந்தும் அச்சமும் அவதானமுமாக நெருங்க ஆரம்பித்தார்கள். மழை அவர்களுக்க வாழ்த்துச் கூறிக்கொண்டிருந்தது. வானம் இவர்களைப் பார்த்து இடிஇடியெனச் சி¡¢த்தது. மின்னல் பழிப்புக் காட்டுவதென அடிக்கடி பளபளத்துக் கண்சிமிட்டியது.

ஒவ்வொரு நொடியும் மிகப் பெறுமதியானதென இவர்கள் உணர்ந்தார்கள். தோல்வி படுவேகமாக இவர்களை நோக்கி வாயைப் பிளந்தபடி வந்தது. தோற்று விடுவார்களோ இலகுவில் என்ன?....அருள் மிகப் பரபரத்தான்.... தலையை அப்படியும் இப்படியும் குலுக்கினான். உணர்ச்சி வேகத்தில் கிடுகிடுவென நடுங்கினான்....ஏதாவது செய்...அவசரமாக...கெதியாக...

வாயில் கிளிப்பைக் கடித்து இழுத்தான். ஐயோ! இடது கை...இடதுகை...வழமில்லை! இழுபட மாட்டேன் என்கிறது.

இவனுக்கு துரதிர்ஷ்டவசமான தப்பு ஒன்று நிகழ்வது நன்றாகவே தொ¢ந்தது.

தொடைகளிலும், கணுக்காலிலும் குதிரைபலம் சேர்ந்தது. கால்விரல்களில் முழுபலத்தையும் சேர்த்துக்கொண்டே உந்தி எழுந்தான். பேய்த்தனமாக ஊதிக்கொண்டிருந்த காற்றிலும், பெரு அம்புகளாகத் துளைக்கும் மழையிலும் ஒருகணம் 'ஜிவ்'வெனப் பறந்து மழையில் நனைந்து சொசொதவென அனங்கிக்கொண்டிருந்த சகதியில் விழுந்தான். அவசர அவசரமாக நாலைந்து சுற்றுக்கள் புரண்டு தூரவிலகினான்.

இவனுக்கு பு¡¢ந்துவிட்டது....அவ்வளவுதான்...இன்னும் ஒரு நொடிதான்...அருள்! அடமுட்டாளே!...அவசரப்பட்டுவிட்டாயே!

தொடைகளில் இலேசாக அடிபட்டிருக்க வேண்டும். நொண்டிக்கொண்டே எழுந்தான். கால்போன திக்கில் ஓட ஆரம்பித்தான். செம்மண் நிறத்திலே கணுக்கால்வரை உயர்ந்து கனவேகத்துடன் வெள்ளம் ஒழுங்கைகள் வழியே பாய்ந்துகொண்டிருந்தது. 'சளசள' என்று இவன் கனத்த காலடிகளைத் தாங்கமாட்டாமல் வழிவிட்டுக் கொடுத்தது.

பெரும் இடிபோல முதல் தரம் வெடித்தது. வான்ஒருதரம் பெருகக் குலுக்கிற்று. தொடர்ந்து ஒன்று...இரண்டு...மூன்று...நாலு...ஐந்து...ஆறு...

அவர்கள் அஞ்சி நின்று விட்டார்கள் நிலையாக!

இவன் ஒடிக்கொண்டே ஒருதரம் திரும்பிப்பார்த்தான். பெரும் புகைமண்டலமொன்று மழையை விலக்கிச் செல்லும் கரும் பூதமென மேலெழுந்து கொண்டிருந்தது. மூச்சுத் திணறும் கந்தகநெடி எங்கும் சட்டெனப் பரவிற்று.

இவன் மூளை செயலற்றுப் போய்விட்டது. கண்கள் நேரே வெறித்தன. கால்கள் மட்டும் தம்பாட்டில் இவளை கனவேகமாக எங்கோ இழுத்துச்சென்றன.

கோணாமலை!...பெருமாள்!...கேதா¡¢....பொ¢யண்ணன்!....கைக்கேல்!...அன்பரசன்!....

அவ்வளவுதான்!...இனியென்ன?...அவ்வளவுதான்...துண்டு துண்டாகப் போயிருப்பார்கள்.

இனி?

இவன் செய்யவேண்டியது என்ன? எப்படியாவது தெற்கு ரோட்டுக்கு பத்திரமாகப் போய்ச்சேர வேண்டும். 'சாமான்' வரும். அவர்களைத் திசை திருப்பி விடவேண்டும். வருகிறவர்களுக்குச் செய்தி தொ¢ந்து திரும்பிப் போயிருப்பார்களோ?....செய்தி சொல்லுவது யார்? இந்தக் காற்றும் மழையுமா?

இவன் தெற்கு ரோட்டுக்குப் போய்ச்சேரவேண்டும்! சனியனே! மழையே! நீ நிற்க மாட்டாயா!.....

வானம் கடைசித்தடவையாக பெருமிடியன்றைக் கொடுத்து ஓய்ந்தது. மழைவேகம் குறைய ஆரம்பித்தது, இவனுக்கு பன்னீர் தெளிப்பதென மெதுவாக தூற்றல்களைப் போட்டது.

இவன் வெகுதூரம் ஓடிவந்து விட்டான். இனிப் பயமில்லைப் போல் இருந்தது. இவன் பெருநடையாக நடக்க ஆரம்பித்தான். இன்னும் மூன்று மைல்களாவது கடக்க வேண்டியிருந்தது. இவன் கடந்துவிடுவான்...எப்படியாவது!

மழை முற்றாக ஓய்ந்தது. மயான அமைதி நிலவிற்று மரங்கள் மழையில் நடுங்கி அஞ்சிப்போய் ஆடாமல் அசையாமல் கண்ணீர் சிந்தின. வெள்ளம் மட்டும் இவனுடன் கூட வந்தது.

ஒழுங்கைகள் வலை பின்னிக் கிடப்பதென திக்குமுக்காட வைத்தன.

சனங்கள் வீட்டு வாசல்களில் நின்றார்கள். இவனை விசித்திரமாகப் பார்த்தார்கள். ஆஜானுபாகுவான ஒரு வித்தியாசமான இந்த இளைஞன், கொட்டும் மழையில் நனைந்து விட்டு எங்கே இவ்வளவு அவசரமாகப் போகிறான்!

ஆறிப்போகலாமே, கொஞ்சம் இளைப்பாறிப் போகலாமே!...அல்லது போகலாமே விட்டுவிட்டால் என்ன.... இன்னும் என்ன என்ன விபா£தங்களும் நிகழக் காத்திருக்கின்றனவோ இன்று!

இவன் போகாமலே விட்டால் என்ன?

சனங்கள் இவனை விசித்திரமாகவும், ஆவலாகவும் புதினம் பார்த்தார்கள். அவர்கள் கண்களில் ஒருவிதமான பயமோ....அன்றிப், பக்தியோ....தொ¢ந்தது. சிலர் கண்களில் அடக்கமாட்டாமல் பீ¡¢டுகின்ற நட்பு தொ¢ந்தது.

ஜன்னல்களில் நிலவு முகங்கள் தோன்றின. கொஞ்சம் விழிகளால் இவன் முகத்தைத் துளைத்தன.

"போகாதே....போகாதா...." எனக் கெஞ்சுவதுபோல் இருந்தது அவர்களின் பார்வை.

இவன் விரும்பினால் ஒரு வீட்டுக்குள் புகுந்து ஓய்வெடுக்கலாம்.

இவன்தான் ஒரு வீட்டுக்குள் போகமாட்டானே? இவனுக்கு இவன்வேலை பொ¢து. தெற்கு ரோட்டுக்கு விரைவில் போய்ச் சேரவேண்டும். ஓழுங்கைகளை விட்டுப் பி¡¢ந்து ஒரு ரோட்டில் ஏறி விடுவிடென நடக்க ஆரம்பித்தான்.

கொஞ்சம் வயல்கள் இடையில் இவனைக் கண்டன. மழை நீரை ஆவலாக உறிஞ்சிக் குடித்துக்கொண்டிருந்தன. வருணதேவனோ இவன் என, நன்றியுடன் இவனை மெளனமாகப் பார்த்தன.

இவன் தாண்டிப்போனான்.

ஒரு மாதா கோயில் தொ¢ந்தது. கன்னிமோ¢ ஒரு கையில் குழந்தை ஏசுவை ஏந்தியபடி இவனைக் கனிவுடன் பார்த்தாள். மறுகளை காற்றில் தூக்கி இவனுக்கு ஆசிர்வாதங்களை அனுப்பினாள்.

இவன் தாண்டித் தாண்டிப் போனான்.

கோயில் ஒன்று வந்தது. விசித்திரம் தான்! ஊ¡¢லிருந்து கொஞ்சம் விலகி தனியே இருந்தது. சில பனைகளுடன் சல்லாபித்தபடி. வெறுமையாக கதவுகளைத் திறந்து போட்டபடி இவனை ஆதங்கத்துடன் அழைப்பது போல இருந்தது. வானோக்கி உயரும் மணிக்கோபுரம் இவனை "வா" என அழைப்பதெனத் தோற்றம் காட்டிற்று.

இவன் விரும்பினால் கோயிலுக்குள் சற்று நேரம் படுத்து இளைப்பாறலாம்!

இவன் ஆறமாட்டான். இவனுக்கு வேலை பொ¢து. தெற்கு ரோட்டுக்கு கூடிய விரைவில் போய்ச்சேர வேண்டும். தனியாக நடந்ததோ....அல்லது...ஓடியோ....

மீண்டும் ஓட ஆரம்பித்தான்.

இவனுக்கு சற்றுக் களைப்புத் தொ¢ந்தது. அதிர்ச்சியும் ஓட்டமும்....சற்றுக்களைத்துத்தான் போனான். வான் ஏதாவது போகுமெனில் தொற்றி விடுவான். விரைந்து போய்ச் சேரலாம்....

சற்றுத் தூரே தெற்கு ரோட்டை போய்ச் சந்திக்கிற பாதை இவன் வழியை செங்குத்தாக வெட்டிப்போவதைக் கண்டான். பழைய காலத்து வான் ஒன்று நிறைந்த சுமையுடன் முக்கி முனகிப்போய்க் கொண்டிருந்தது. கையைத்தட்டினால் கேட்குமா? நிற்பாட்டுவார்களா? இவனையும் தங்களுடன் அழைத்துப் போவார்களா?

கையைத் தட்டினான். திரும்பத் திரும்பத் தட்டினான்.

"வரட்டோ?...நானும் வரட்டோ!...."

மெல்ல ஓடிக்கொண்டே கேட்டான்.

"வா...வா...ஓடி வா!..." விசித்திரமான வேற்றுப் பாணியில் ஒரு குரல் கூப்பிட்டது.

இவன் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தான். வெற்றுடம்புடன் சிலபேர் இருந்தார்கள். எல்லோரும் ஆண்கள். எங்காவது கோயிலுக்கு போய் வருகிறார்களோ?

இவன் மிகவும் நெருங்கிவிட்டான்.

வான் நின்றுவிட்டது. பழகாத புதிய முகங்கள் போலும்! வேறு புறம் திரும்பி அசட்டையாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இல்லை....இல்லை...இல்லவே இல்லை! சட்டென்று சொல்லி வைத்தாற்போல இவன் முகம்பார்த்து எல்லாரும் திரும்பினார்கள். கண்களில் சொல்லொனா வன்மம் தொனித்தது.

ஒரே சமயத்தில் குதித்தார்கள். கைகளில் 'பளபள' எனக் குத்தீட்டிகளுடன் துப்பாக்கிகள் மின்னின. இவன் இதயம் சடக்கென நின்றுவிட்டது ஒருகணம்.

தொலைந்தான்! இவன் எதிர்பார்க்கவில்லை....கனவில் கூட...."அவர்கள்" இப்படி ஒரு கோலத்தில் தந்திரமாக உலாவுவார்களென!

துப்பாக்கிகள் இவனை பசியுடன் நெருங்கிச் சூழ்ந்தன. மார்பை நோக்கி ஒரு இடி இறங்கிற்று. பிறகு தொடைகளில் நடுவே குறிபிசகாத ஒரு உதை.

சுருண்டு விழுந்தான். தலைமயிரைப் பற்றி இழுத்து வானுக்குள் எறிந்தனர்.

இரத்தமும் நிணமும், குமட்டும் வாசனையைப் பிறப்பித்துக் கொண்டிருக்க சிதறிப்போன தசைத்துண்டுகளாக.....

கோணாமலை! கேதா¡¢!....பெருமாள்!.....பொ¢யண்ணன்!....மைக்கேல்!....அன்பரசன்.....

எல்லையற்ற அந்தகாரம் இவனைச் சூழ்ந்தது.
ரஞ்சகுமார் (நன்றி: அலை )